Vriendjes II

“Maar dat is toch gewoon niet eerlijk?!” Ze schreeuwt het uit op de fiets. “Ze pest mij, ze pest mij altijd!” We rijden terug van de vakantie-speelweek en dochterlief vertelt op hoge toon wat een buurmeisje nu weer tegen haar heeft gezegd. ‘Probeer het me eens rustig te vertellen lieverd, wat is er gebeurd?’ “Nou zij doet gewoon stom tegen mij. Ze zegt ‘meisje-dukje zit op een krukje, krak zegt het krukje, weg is meisje-dukje’ en dat doet ze expres.” 

Ik probeer een glimlach te onderdrukken, dit is zo’n typisch asperger-voorval weet ik nu. Onderscheid maken tussen plagen en pesten is zo verschrikkelijk moeilijk voor dit kind dat niet tussen de regels door kan lezen. Wanneer we thuis een grapje maken, met haar of met elkaar, verschijnt altijd weer een groot vraagteken op haar gezicht. En na haar aarzelend “was dit nou een grapje?” kan ze woest wegstampen “maar ik vind dat helemaal niet leuk, ik hou niet van grapjes” debiterend.

‘Ik denk dat ze het niet lelijk bedoeld, dat meisje-dukje.’ “Ja maar ik heet zo niet en ik vind het niet leuk en dan zegt ze ook nog ‘krak zegt het krukje, weg is meisje-dukje’ dus dat is lelijk want dan wil ze mij weg hebben.” Ik weet even niet hoe deze cirkelredenering te doorbreken. Het buurmeisje is een paar jaar ouder en vrijwel zeker vol goede bedoeling. ‘Je kan ook terugzeggen: Sophie-dukje, zit op een krukje, krak zegt het krukje, weg is Sophie-dukje.’ Ze kijkt me aan, vertwijfeld. ‘Ik denk namelijk dat het gewoon een grapjes-rijmpje is. Ik denk dat ze jou erg aardig vindt en het klinkt gek maar mensen die elkaar aardig vinden, plagen elkaar graag. Net zoals papa en ik.’ “Nou, ik denk het niet hoor” moppert ze nog voor de vorm, maar ik zie iets broeden in dat koppetje.

De volgende ochtend fietsen we weer naar de speelweek. Jongste zit bij mij achterop, oudste wijst de weg. Opeens hoor ik zachtjes naast me “zusje-dukje zit op een krukje, krak zegt het krukje, weg is zusje-dukje”. Jongste giert het uit, bij de oudste valt het kwartje.