Vriendjes I

De eerste dagen op vakantie is het altijd even zoeken. En dan druk ik me eufemistisch uit. Alles is nieuw en dat brengt veel onzekerheden met zich mee. Normaal kijk ik tegen etenstijd in de koelkast om te kijken wat ik ga klaarmaken, nu wordt ik geacht ’s morgens om 7.00u de vraag ‘Mam, wat eten we vanavond?’ te beantwoorden. Niet dat die vraag er eigenlijk toedoet maar het geeft haar blijkbaar houvast. Ik geef toe, het duurde een aantal vakanties voordat ik ’t in de gaten kreeg…

De eerste dagen is het de kunst om het benauwende geclaim te gedogen en geleidelijk haar blik naar buiten om te buigen. Gelukkig heeft ze een zus die daarbij bijzonder behulpzaam bij kan zijn. Het gevaar is dat ze zich helemaal op zuslief richt die van de weeromstuit dan ook begint te dreinen omdat er voor haar geen greintje ruimte overblijft. Goed, schipperen dus en de balans zoeken.

Dochterlief houdt van gezelschap. Misschien is dat wel haar redding. Hoewel, soms bekruipt me het gevoel dat het voor ons – en misschien ook wel voor haarzelf – handiger zou zijn als het zo’n stereotypische einzelgänger zou zijn met een passie voor dinosaurussen. Maar dat is ze duidelijk niet. Ze kan slecht haar draai vinden als ze niet op zijn minst beschikbare kinderen in de buurt weet. Dat is natuurlijk altijd even zoeken in den vreemde. Wat mij opvalt is dat ze heel gemakkelijk omgaat met wat wij toch snel tot eigenaardige types zouden bestempelen. In het dagelijks leven is ze bijzonder kritisch op hoe volwassenen eruit zien (gaan we voor het eerst naar de dokter en dan zegt ze ‘Ik hoop maar dat ie niet te lelijk is’ of ‘Denk je dat ze mooie kleren aan zal hebben, en hoge hakken?’) maar bij kinderen trekt ze zich daar niks van aan. Of misschien is het hebben van gezelschap belangrijker dan het hebben van passend gezelschap? Ik weet het niet, ik kom daar nog niet uit en verbaas me regelmatig over haar keuzes.

Terwijl we over het campingterrein lopen scant ze de omgeving op loslopende kinderen. Ze zal niet snel aansluiting zoeken bij groepjes en is dus vooral op zoek naar eenlingen. Inmiddels is ze heel behendig geworden in contact leggen, vooral bij het zwembad. Ze duikt op een maffe manier in het water en zegt ‘Kan jij dat ook?’ of zoiets en dat doet ze bij verschillende kinderen net zo lang tot ze ‘beet’ heeft. En als ze dan beet heeft, nou berg je maar, dan overstelpt ze haar vangst met alle aandacht en liefde die in haar is. ‘Kijk mam, dit is mijn vriend’, we zijn 20 minuten bij het zwembad, ‘en ik ben op hem’ smiespelt ze in mijn oor. Vijf minuten later ‘Hij is ook op mij mama, we hebben onder water gezoend!’