“Hoe ver is het rijden?” ‘Ongeveer drie kwartier/een uur denk ik, dat ligt aan het verkeer.’ Altijd ruim inschatten heb ik geleerd, dan worden we niet op de minuut vastgepind.”Ben je er dan wel eens eerder geweest?” ‘Nee, maar ik weet wel hoe ver het is.’ “Weten jullie wel de weg dan?” ‘Ja hoor meisje, dat komt goed, we hebben het opgezocht.’ “Maar als jullie nou niet de weg weten, wat dan?” ‘Lieve schat, het komt goed, laat het maar aan ons over en ga jij lekker muziek luisteren.’ “Ja maar-” ‘Nee, stoppen nu. Genoeg hierover.’ Op de achterbank pruttelt ze nog even na, maar ze weet wel dat doorvragen nu geen zin meer heeft. Dat wil nog niet zeggen dat het haar ook lukt om er niet meer over te beginnen, maar voor nu is het even rustig.
“Is het hier? Stom zeg.” Zo, de toon is gezet en we zijn nog maar op het parkeerterrein. ‘Zie jij de ingang?’ vraag ik aan mijn man, want dat is wat onduidelijk bij het Ecodrome. “Oh jee, weten jullie niet waar de ingang is? Hoe moet dat nou? Waarom lopen we nou daarheen, als dat nou fout is?” Maar natuurlijk vinden we het entreegebouw en ze pakt haar zusje bij de hand en stormt naar binnen.
‘Alstublieft uw kaartjes’ zegt de kassajuffrouw en ze doet er nog wat informatie bij over de dagactiviteiten. ‘Wilt u ook een herinneringsboekje voor 2,50? Er staat ook een leuke speurtocht in voor de kinderen en als ze de vragen op het eind inleveren krijgen ze een diploma.’ “Dat wil ik niet hoor! Ik ga niet allemaal van die stomme vragen beantwoorden en ik wil ook geen speurtocht” roept mijn meisje met de grote oren van een grote afstand. Ik doe alsof ik niks hoor en koop dat boekje erbij, soms werkt het juist om zo’n speurtocht te gebruiken om haar ergens doorheen te loodsen.
Eens even kijken, hoe gaan we het doen. Buiten komen we als eerste een soort skelters met enorme wielen tegen, daar wil ze graag op dus dat geeft mij de tijd om wat papierwerk te bestuderen en de omgeving op me in te laten werken. ‘Kom we gaan eerst die kant op, naar het onstaan van de aarde.’ “Nee, dat wil ik niet! Ik wil hier blijven!” Als het kleuters zijn wil je daar nog begrip voor opbrengen, maar tegen de tijd dat ze bijna negen zijn is dat niet leuk meer. We zijn amper tien minuten binnen en ik kan al niet meer voelen waarom het leuk is om dit te gaan doen. Consequent zijn en weglopen gebruik ik graag als taktiek maar haar nu al alleen laten is niet verantwoord, ze is nog maar net op nieuw terrein en voelt zich verschrikkelijk onveilig. Daarom wil ze blijven waar ze is, dat kent ze nu. We praten haar van de skelter af en nemen haar mee met de belofte dat we nog terugkeren. De kop is eraf, we zijn op stap
het klinkt als een behoorlijk prikkelbare en verrassingsgevoelige omgeving….
@Anna, nou vergeleken bij indoor speeltuinen of de gemiddelde MacDonald valt het nogal mee 😉 Maar voor mijn meisje zijn alle uitjes nogal spannend, vandaar de verzet-stand.
Ijskastmoeder, het vergt eindeloos begrip – soms meer dan je hebt. Ik heb er bewondering voor, hoe je dat doet. Van een afstandje moet het veel makkelijker lijken, dan als je het echt doet. Dat is immers meestal zo… ik denk dat je verhalen waardevol zijn. Voor ons – diegenen die er soms woorden onder zetten. Maar meer nog voor de naamlozen, die deze stukken ergens in de tijd tussen nu en eeuwigheid, dankzij google, terug gaan vinden en niet reageren maar zich wel gesterkt voelen door jouw woorden. Goed dat ze er staan, die woorden van jou. Niet weghalen – ook niet als je ooit stopt!
Oh poeh he!
Maar wat is het eindoordeel over Ecodrome?
oh, wat een angst en onzekerheid proef je in dit gedrag..moeilijk voor haar, moeilijk voor de rest van het gezin..ik heb bewondering voor je geduld en begrip..
Ik heb zo aan je gedacht, ijskastmoeder… Dat alles zo buitensporig veel moeite kost en inspanning vraagt en je je daardoor ook afvraagt wat hier nou leuk aan is en waarom je het in Godsnaam toch doet….. en de angsten van je dochter… je beschrijving spreekt boekdelen. En toch wil ik zo graag lezen hoe het verder verliep….
Hartelijke groet, Coby
Na jullie reacties op mijn vorige stukje dacht ik, tuurlijk schrijf ik een verslagje. Maar het valt me wonderlijk zwaar. Dag na dag stelde ik het uit en ik merkte hoe ik zo’n moeizaam uitje probeer te vergeten. En nu ik het probeer op te schrijven ontmoet ik enorme weerstanden. Heel leerzaam dus. Want ik wil niet overdrijven en het gaat ook allemaal best maar als ik dan probeer het vanuit de waarnemer op te schrijven zie ik pas echt hoe inspannend het is geweest. En dat verdriet me. Misschien ben ik ook bang dat het ontmoedigend werkt. Immers, als ik vergeet hoe ingewikkeld het is begin ik er de volgende keer met frisse moed opnieuw aan. Zoiets.
Erna (definitief Alice-af?!) je vroeg om een eindoordeel voor het Ecodrome; volgens mijn man is het er geweldig en is het voor herhaling vatbaar 😉
Wat is ze toch moeilijk voor zichzelf!
De Python in de Efteling is makkelijker te nemen ! : )
Petje af dat jullie toch gegaan zijn, ondanks alle te verwachten (en deels uitgekomen) weerstand.
Reactie is geredigeerd
in het schrijven van zo’n verslag zit een stuk herbeleven en dat maakt het niet altijd makkelijk..toch kan het wel helpen. als je iets voor anderen moet verwoorden, ga je het gebeurde toch anders bekijken, rubriceren, dan wanneer je het alleen voor jezelf houdt..en dat kan wel eens helpen om het voor jezelf een plekkie te geven..en waar ik eigenlijk benieuwd naar ben; hoe kijkt je oudste er zelf op terug zo achteraf?
Poeh…
Toch hoop ik wel op het vervolg van dit verslag. Zoals Lettie ook zegt, het kan jouzelf ook helpen om dingen op een rij te zetten.