Dochterlief gaat dus niet in het dorp naar school en daarmee worden we gedwongen na te denken over wat wij denken dat goed voor haar is. We komen erachter dat leuke scholen die methodes zoals Dalton, Freinet, Montessori en Jenaplan aanhangen waarschijnlijk ongeschikt zijn voor ons meisje. (Ik zou het fantastisch hebben gevonden om zo te hebben mogen leren, maar ik ben haar niet). Je kunt een kind dat zoveel behoefte heeft aan structuur zulke schoolsystemen niet aandoen. En natuurlijk, ze is dan nog jong, maar het lijkt er sterk op dat ze veel (bij)sturing nodig heeft, dat pleit niet voor het adagium van de scholen die zelfstandig werken propageren. Al is het gezien haar waarschijnlijke capaciteiten wel weer fijn als er gedifferentieerd lesgegeven wordt. Aan de andere kant, cognitief komt het wel in orde, daar hoeven we ons niet echt druk over te maken, en daar kunnen we thuis ook nog wel een steentje aan bijdragen.
Zo wikken en wegen we ons in de knoop. Totdat ’t voorval met de juf van groep 1/2 van het protestante schooltje me plots helder voor de geest staat. Eén juf op 40 kinderen, dát gaat mijn kind niet trekken. Ze moet er mogen zijn. Gezien worden bovendien. Het leven draait om balans, dit meisje neigt extreem naar het hoofd. Is het mogelijk een plek te vinden waar veel aandacht wordt besteed aan de softere kanten van het leven? De zaken die het hart aangaan, werken met de handen, leren leven? En dat dan liefst gecombineerd met veel structuur.
Tot mijn grote verrassing kom ik uit op de Vrije School. Ik dacht, waarschijnlijk niet als enige, dat vrij stond voor los, laissez faire, voor de vermaledijde vrije opvoeding uit de jaren ’60 en ’70. Maar het blijkt ‘vrij’ te zijn analoog naar Vrije Universiteit. Om in vrijheid het onderwijs te kunnen vormgeven zoals men goeddunkt. Klassikaal onderwijs waarbij de persoonlijke ontwikkelingsweg van elk kind centraal staat. De ontplooiing van sociale, kunstzinnige en ambachtelijke vermogens is bovendien even belangrijk als de ontwikkeling van het intellectuele vermogen. Dat klinkt allemaal heel passend, tenminste als het lukt om uit de buurt te blijven van de hypersofen. Blijft er nog maar één probleem over: hoe vertel ik het mijn man die van de afdeling no-nonsense is?
Ik denk dat je gelijk hebt…Wat erg belangrijk is voor kinderen die ‘niet voldoen aan gemiddelden’ is naast structuur een tolerant klimaat naar dat niet gemiddeld zijn. Mijn dochter ging naar het Speciaal Onderwijs…ondanks haar vooruitgang daar heb ik me vaker dan normaal afgevraagd of het niet beter was geweest om haar naar de Vrije School te sturen… en je man…die praat jij wel om 😉
dag Galadriel. ’t Schijnt zo te zijn dat er inderdaad relatief veel kinderen die in aanmerking komen voor speciaal onderwijs het proberen op de Vrije School (wat het gemiddelde uitstroomnivo drukt om nog een ander vooroordeel te ontkrachten). Switchen lijkt me een grote stap, is dat ook de reden waarom je het niet hebt aangedurft?
Bij mijn oudste zoon was het duidelijk dat hij meer nodig had dan “normaal” onderwijs. Via 1 jaar gewoon, 4 jaar ZMOK (waarbij groep 3 overgeslagen) heeft hij de laatste 2 jaar op SBO (speciaal basis onderwijs) doorgebracht. Voor mijn jongste zoon was dat wat moeilijke maar toen hij in groep 3 de potloden door de klas heen ging gooien werd het duidelijk dat hij het niet zou redden daar.
En wat mij dan opvalt en viel is dat er bij alle kinderen op het SBO er een last van presteren af valt. De “druk” is weg op te presteren volgens de groep.
Doordat mijn jongste zoon nu de druk niet meer als zodanig ervaart ging/gaat het beter als op normaal onderwijs.
Doordat het zo duidelijk was dat de oudste naar ZMOK moest was dat makkelijker te accepteren, maar ik moet toegeven dat het voor mij toch moeilijk was om te accepteren dat de jongste ook naar SBO ging. Ook al wist ik dat het bij het SBO (gezien mijn ervaringen) beter zou gaan.
IJskastmoeder, maak een afspraak met de school en ga samen met no-nonsense gewoon een keer kijken. Mijn kinderen (20, 18 en 9) zaten/zitten ook op de Vrije School ook al ben ik zelf niet zo antroposofisch ingesteld. Mijn ervaringen zijn heel erg goed. De oudste twee zijn goede leerlingen en hebben de lagere school probleemloos doorgelopen. Ik vond het heerlijk om betrokken te zijn in wat er in de klas gebeurde en was toen heel actief. We wonen nu in een andere stad waar de Vrije School ook nog eens buurtschool is. Mijn jongste gaat op de fiets maar lopen/steppen kan ook. Hij had moeite met lezen. Hij wilde niet lezen en aan het begin van groep4 kwam hij niet verder dan 2-letter woordjes. In het reguliere onderwijs zou hij gelijk in groep3 een probleemstempel gekregen hebben. Gelukkig is dat niet gebeurd. Samen met de Remedial Teacher en kinderfysiotherapie hebben we er in groep4veel aandacht aan gegeven, thuis zijn we heel veel gaan lezen, zijn leerkracht zorgde in de klas dat zoonlief er met zijn aandacht bij bleef (dat had hij nodig) en in dat schooljaar ging hij van avi1 naar avi7. Met wat extra aandacht is alles goed gekomen. In het Vrije Schoolonderwijs kan dat allemaal. Mijn jongste heeft echt een geweldige leerkracht (enthousiast, betrokken en ervaren) die zijn drukke klas (de jongens zijn zwaar in de meerderheid) goed aan kan, maar ook de uitstraling van de andere leerkrachten is positief.
grappig, ik begon je stukje te lezen en dacht hee waarom zit de vrije school er niet bij?
Mijn probleem – zonen zaten ook op de vrije school, en èèn ervan later in de Tobias klas, een antroposofisch (vrije school dus) speciaal onderwijs. Daar werd hij helemaal gelukkig. Eindelijk keken ze naar zijn mogelijkheden.
Maar het is niet helemaal juichen daar, veel hangt af van de leerkracht als het niet klikt zitten ze daar wel de hele basis schooltijd aan vast.
Wat is precies de betekenis van ijskastmoeders?
dag Anne, zoals ik in mijn allereerste blog https://www.vkblog.nl/bericht/64015/IJskastmoeder beschrijf hielp het lezen over ijskastmoeders mijn eigen gedrag begrijpen. In de jaren ’60 onderzocht en de oorzaak van autisme en het viel de wetenschappers op dat de moeders (klassieke rolverdeling destijds) zo afstandelijk omgingen met hun autistische kinderen. Goed gezien, maar het oorzakelijk verband dat ze vervolgens legden was minder handig; het zou aan de ‘koelheid’ van de moeders liggen dat kinderen autistisch werden. Ze noemde ze koelkastmoeder of ijskastmoeders. Die moeders gedragen zich echter zo koel- of beter stabiel/emotieloos – omdat dat het beste is voor hun kinderen. Dat misverstand heeft jarenlang tot veel ellende geleid maar bij mij viel plots het kwartje; daarom ben ik niet die warme omhelzende van liefde overstromende moeder zoals ik het mij had voorgesteld. Ik heb ijskastmoeder daarom tot mijn geuzennaam verklaard 😉
@ ijskastmoeder, ik zie dat je dit jaar nog reageert maar je eerste berichtje dateerd van 3,5 jaar geleden, ik ben reuze benieuwd welke keuze jullie uiteindelijk gemaakt hebben en hoe je nu ruim 3 jaar later terug kijkt op de beslissing die je destijds nam
dag Linda, welkom hier! Ik schrijf en reageer hier inderdaad nog steeds al staat het schrijven de laatste maanden op een laag pitje omdat het thuis nogal turbulent was… Over school heb ik hierna zeker nog tien stukjes geschreven (uit mijn hoofd), je vindt ze in het archief onder andere onder de kopjes ‘school’. We kozen uiteindelijk voor de Vrije School en daar heeft ze vijf hele goede jaren gehad, één rampjaar en afgelopen jaar is ze gewisseld omdat we vastliepen helaas. De structuur die het Vrije Schoolonderwijs doordrenkt deed mijn dochter erg goed, de aandacht voor de ‘softe kant’ heeft haar m.i. ook niet slecht gedaan. Uiteindelijk valt en staat het met wie er voor de klas staat en of de directie in staat is mee te denken/op te treden indien nodig. Een afgrijselijk cliché dat bewaarheid wordt in de praktijk…
Zo herkenbaar de reactie van jou man! Mijn vriend werd in de school tijdens een klein gesprekje al emotioneel. Eindelijk mensen in het onderwijs die niet zwaar tillen aan de “bijzonderheden” van ons kind. Laat het kind maar kind zijn en waar er mee begeleiding nodig is springen we in. Wij wachten nu nog wel een gesprek af met leidster van het CKD en intern begeleidster van de school maar hopen echt dat onze dochter de mogelijkheid krijgt om hier naar school te gaan. Ik begrijp de angst om evt (weer) van school te switchen als het niet werkt. Die had ik ook. Maar ik wil het gewoon geprobeerd hebben en ben 1 met deze manier van omgaan met elkaar, ons zelf en het leren met hoofd, hart en handen! Hopelijk heef het de positieve werking die ik verwacht ☺️