Gek word ik ervan! Al die dagelijks terugkerende voor de hand liggende doe-dingen die ik eindeloos moet herhalen. Het idee is toch dat ze dat op een dag onthouden. Dat het inslijt en een gewoonte wordt. Dat is in de basis toch het idee van opvoeden; routines bijbrengen. Zelf voorleven en dat dan goed voorbeeld goed doet volgen. Of het nu gaat over ontbijten/haren kammen/jas en schoenen aan/tas mee naar school of poort van de tuin dichtdoen of wat je op de wc hoort te doen en laten en wat de riedel is bij het naar bed gaan. Elke dag moet ik duizend keer dezelfde kleine stapjes herhalen en het beklijft niet.
Bij het intelligentie-onderzoek wordt duidelijk dat dochterlief sterk visueel is ingesteld. En ook dat bij ze auditieve instructies beduidend onder haar nivo scoort. Eén plus één is twee, weer een puzzelstukje gevonden. Ik was op diverse plaatsen al het idee van pictogrammen tegengekomen maar het leek me in eerste instantie toch vooral handig voor groepsleiders in tehuizen. En ik had bovendien helemaal geen zin in een huis vol gelamineerde A4-tjes dat de hele dag extra herinnert aan de beperkingen van één kind, we leven hier met zijn allen. En wat zeg je dan tegen bezoek dat vragen stelt over die rare briefjes die overal hangen?
Het is duidelijk, ik was niet meteen om. Maar op een dag toen ik ’s avonds moe van de dag het spuugzat was om voor de duizendste keer de avondriedel af te steken volgde ik mijn intuïtie en pakte ik zo’n klein vierkant notitieblaadje waarop ik een paar heel simpele tekeningen maakte (ik ben niet zo’n talent). Binnen 10 seconden stond het meisje aan mijn zijde. ‘Wat doe jij?’ “Ik maak een briefje waarop je kunt zien wat je allemaal moet doen voordat je naar bed gaat, dan hoef ik het niet steeds te zeggen en kan je het zelf.” En tot mijn grote verbazing begon ze helemaal te stralen. Te strálen! Het werkt als een speer. En die kleine vierkantjes vallen niet zo op, stiekem verschijnen er steeds meer. Zoals vandaag toen er voor de zoveelste keer werd aangebeld terwijl-ik-toch-duidelijk-had-gezegd-dat-ze-het-touwtje-door-de-deur-moest-doen-en-anders-achterom-moest-komen-lopen. Briefje gemaakt, op de voordeur geplakt, voor het eerst in de drie jaar dat we hier wonen de hele dag geen omkijken naar gehad.
de mooiste zin vind ik: ‘Binnen 10 seconden stond het meisje aan mijn zijde.’ Een zin van Brecht en zeer liefdevol.
Een tip voor op school:
Vraag of ze mag tekenen als de meester/juf aan het uitleggen is. Ze kan er rustiger van worden.
Alleen maar stil zitten en luisteren is zo moeilijk.
Wat kan het je schelen wat bezoek ervan denkt? En wat goed dat het echt werkt!
groetjes,
Ans
Geweldig
goed hoor!! en trek je niks an van mensen die raar opkijken zij komen even op bezoek
voor jou is dit je dagelijks terugkomende werkelijkheid
fijn dat die kleine meid het zo oppakte!!
gefeliciteerd
liefs Moonfairy
@allen Dank weer voor jullie hartelijke woorden!
@coming soon; goeie tip, ik begrijp inmiddels dat je ook juf bent. Ik ga ’t voorstellen aan school.
@ans en moonfairy; jawel, ik probeer me steeds minder aan te trekken van de blikken van anderen. Ik weet dat we op de goede weg zijn, maar het hobbelt nog wel flink 😉
Ik ben moeder, verpleegkundige en juf. Je weet me aan drie kanten te raken.
*bloos*
Volgens mij ben je een ‘warme-ovenmoeder’ :>)
‘Dag’boekje maken met plaatjes?
Hoi, ik had je nooit gelezen: klinkt zo kil, ijskastmoeder. Maar volgens mij ben je erg aardig 😉
Je staat er niet bij stil, he, als moeder. Dat niet alles gewoon is. Geweldig hoe je dit hebt opgepakt, en leuk dat je dochter erin meegaat. Heel veel succes en ik zal je blijven volgen.
Wat geef jij er nou om wat je bezoek ervan denkt, daar sta je toch zeker boven? Het maakt het leven voor jullie allemaal een stuk eenvoudiger en (afhankelijk van jullie creatieve vaardigheden) staat het nog leuk ook. Ik hoop voor je dat het blijft werken!
Een computercrisis verhinderde me eerder te reageren, excuus. Ondertussen zeurde in mijn hoofd wat er zo erg is aan zichtbare briefjes. Want het gaat niet over schaamte. Mijn analyse is dat het gaat over twee andere dingen:
1. Mijn meisje is ook nog steeds gewoon mijn meisje. En ik wil graag dat ‘de mensen’ haar zo ook blijven zien. Sommigen kunnen geneigd zijn vooral te focussen op het label, dat zou ik jammer vinden. Dat doet haar tekort. Door die briefje zo in ’t zicht te hebben roept het vragen op of voor de ‘wetenden’ doet het steeds herinneren aan.
2. Het is zoeken naar een delicate balans. Ik wil dochterlief ondersteunen waar nodig maar voorkomen dat bepaald gedrag zich vastzet terwijl dat misschien niet nodig zou zijn. Ik wil juist graag dat die briefjes zorgen voor rust in het hoofd zodat er ruimte komt voor flexibeler gedrag. Tegenstrijdig? Zou kunnen, vandaar de onwil om het huis te behangen met papiertjes.
anoniem? nee hoor, ik ben het 😉
Ik denk dat je voor jezelf heel goed de afweging moet maken: wat is het beste voor mijn kind. En niet: wat zal het bezoek denken. Dat is inderdaad een delicate balans, maar als het voor je dochter beter is mét briefjes, doen.
Je zou ze ook kunnen ‘vermommen’ in leuke fotolijstjes ofzo? Maar als het voor het functioneren van je dochter (en van jou) beter is: DOEN.
Wie weet heeft het bezoek ook nog wat aan de pictogrammen. Zeker wanneer het wat vergeetachtig wordt : )
Er spreekt vooral heel veel liefde uit voor “je meisje”.
Hoi ijskastmoeder,
wat schrijf je prachtig joh!
En dat je zo prachtig schrijft,
moet wel betekenen dat je het minstens zo prachtig doet…
Met veel warmte, hier en daar een traantje wegpinkend,
lees ik je schrijfsels.
Enkele weken geleden is bij mij de diagnose asperger ook officieel gesteld. Inmiddels ben ik 38 en heb ik mezelf gedurende de jaren tot ingenieur kunnen kneden. Zonder dat ik wist dat ik asperger heb, heb ik dus een typische asperger weg bewandeld. Maar daar gaat het me hier even niet om.
Nu mijn vermoedens over asperger bevestigd zijn door een professional, en ik van mezelf dan mag vinden dat ik het dus “echt heb”, wordt de zoektocht naar “hoe het toch allemaal in elkaar zit” gerichter. Tijdens die huidige zoektocht komen nu je schrijfsels op mijn pad, en je raakt hier waar ik ook dagelijks gek van word, de executieve functies, ofwel :
doe-dingen
Met de pictogrammen lijk je je meisje te geven wat Colette de Bruin beschrijft als een “ketting van deeltaken”, in dit filmpje laat Colette die zien op 2:54 minuten :
https://www.autistisch-spectrum.nl/film/VTS_01_1.htm
Deeltaken vast stellen, ze visualiseren, een volgorde daarin aanbrengen, dat zijn geweldig goede eerste stappen. Wat je met een ketting van pictogrammen niet makkelijk zichtbaar kunt maken :
motivatie
Met de pictogrammen verschuif je de “externe motivatie” vanuit jou als moeder naar plaatjes, wat haar al een stuk minder afhankelijk van je maakt. Ze weet dan wat en hoe, het volgende is iets als “interne motivatie”. En dan niet alleen rationeel, maar ook een enorm sterk gevoel. Zo sterk, dat ze ook daadwerkelijk begint met uitvoeren en verder gaat met uitvoeren. Je wilt immers uiteindelijk dat ze bepaalde dingen zelfstandig uit zichzelf gaat uitvoeren, en niet omdat haar moeder dat wil.
Honger is bijvoorbeeld een heel sterke “interne motivatie”, je gaat er (bijna) vanzelf door eten. Korte termijn ook nog. Tanden poetsen is iets minder duidelijk, eigenlijk doe je dat voor de langere termijn. Op korte termijn is de frisse adem fijn. En om nu te gaan wachten op een gruwelijke kiespijn om haar “intern te motiveren” is ook weer zo wat…
😉
Wat ik me afvraag is of mijn moeite met executieve functies nu misschien komt doordat ik geen “dopamine-koekje” krijg als ik iets heb gedaan, en daardoor mijn hersens me geen directe “interne motivatie” geven. Of dat het misschien aan de communicatie tussen mijn hersen-gebieden ligt. Misschien dat er een hersen-gebied is dat wil dat ik iets uitvoer, maar dit niet duidelijk kan communiceren aan de hersen-gebieden die vervolgens de handeling moeten uitvoeren en o.a. domweg mijn spieren gaan aansturen.
Helaas ben ik er nog niet uit, een oplossings-methodiek aandragen zou mooier zijn geweest. Maar misschien herkennen anderen dit en kunnen die iets aandragen ?
over auditieve instructies :
Ik heb ook regelmatig moeite om auditieve instructies “tot me door te laten dringen”. Bijvoorbeeld bij gymles vroeger op school, of later op dansles. Je opmerking deed me denken aan een stukje uit een documentaire die ik zag op You Tube (de totale documentaire bestaat uit 5 delen).
In deel 2 op 4:46 minuten geeft Dr. Elliott Sherr auditieve instructies aan Kim Peek :
https://www.youtube.com/watch?v=NJjAbs-3kc8
Misschien heb je interesse in de gehele documentaire, dus hieronder de URL van een playlist op You Tube over Kim Peek en Daniel Tammet :
https://www.youtube.com/watch?v=AbASOcqc1Ss&feature=PlayList&p=60C7D52D8FE98915&index=0&playnext=1
Daniel Tammet heeft asperger, dus (ook) geen klassiek autisme. Ik herken me dan ook sterker in Daniel dan in Kim. Vermoedelijk zijn jouw meisje en ik echter geen savants, maar wie weet ontdekken we dat nog grinzz 😉
Zie eventueel ook wat de docente (?) zegt over instructies aan Ivo
in dit filmpje op 3:40 minuten :
https://www.youtube.com/watch?v=RHK90P5pGyg
(fieperdefiep wat een lap tekst dit weer nu zeg, snel stoppen)