“Ik ben toch nooit ziek mama, ben ik dat nu wel dan?” Ik onderdruk mijn glimlach. Meestal moet ik namelijk als een kapotte grammofoonplaat volhouden dat ze echt niet ziek is, grappig dat ik haar nu moet uitleggen – met haar bijna 40 graden koorts – dat ze nu toch echt wél ziek is.
“Moet ik dan naar de dokter?” Zacht jammerend snikt ze “dat wil ik niet hoor, ik ga niet naar de dokter!” ‘Dat hoeft ook niet schat, je hebt een heel knap en sterk lijf, dat maakt jou vanzelf weer beter. Maar dat duurt een paar dagen.’
“Maar ik voel me zo ráár, dat vind ik eng, ik wil dat niet.” ‘Je lijf voelt helemaal anders als je griep hebt. Dat is heel gewoon maar omdat je dat niet gewend bent is dat voor jou heel gek. Dat vind je een beetje spannend hè?’ “Ja! Dat is echt heel gek hoor. Mijn keel voelt raar en net smaakte het drinken heel gek en mijn hoofd doet zo’n zeer. Is dat nou ziek zijn? Dat heb ik nog nooit meegemaakt…”
Ze zakt achterover in de kussens op de bank. In haar woorden klinkt oprechte verwondering. Wat haar nou toch allemaal overkomt. Dit gaat ze ’s even goed observeren. Eindelijk ontspant het gespannen lijfje. Volmaakt tevreden zinkt ze weg in een diepe slaap.
Op zoek naar een plaatje kom ik een https://sync.nl/koorts-heft-autisme-tijdelijk-op-nieuwe-behandeling tegen dat beweert dat (de verschijnselen van) autisme vermindert bij koorts. Of het beklijft staat er echter niet bij 😉
Reactie is geredigeerd
Heel veel beterschap,voor je dappere zieke dochter
🙂 “dat heb ik nog nooit meegemaakt” klinkt hardstikke oud. Dat de dokter niet a la minute nodig is klinkt blijkbaar geruststellend.
dank je wel boskat!
@K, ze is ook al negen… (de laatste keer dat ze koorts had was ze denk ik drie, dat is natuurlijk een ééuwigheid in een kinderleven)
Beterschap!!! VAlt niet mee, hoe erger de griep hoe gekker het voelt…
weer mooi opgeschreven van je ijskastmam…beterschap voor je sterke dappere dochter
Dat het maar een genezende diepe slaap moge zijn…
allebei een knuffie van mij 🙂
Ik zou wensen dat ik vaker zo kon reageren als zij doet. Als volwassene denk je: ach, het hoort er bij, ik ben nooit ziek, laat ik me maar niet aanstellen, maar ondertussen voel je: wat voelt dat lijf raar, en wat doet mijn hoofd gek. Om dan door iemand anders naar huis gestuurd te worden. Hoe werkt dat mechanisme nou, wanneer stoppen we met vragen stellen over iets dat gek voelt? Dank voor je woorden, ook jij hebt dat effect op mij :-XXX
Dank voor alle beterschapswensen, ze is er al een stuk door opgeknapt 😉
En voor Daan; Het is dus niet persé van kinderen denk ik. Mijn jongste bijvoorbeeld reageert heel anders als ze ziek is, ze geeft zich er volledig aan over en neemt het zoals het is. Maar mijn oudste meisje heeft graag de controle. Zij gaat uit van wat ze kent en houdt daar graag aan vast. Alles wat afwijkt is per definitie vreemd, dus dat heeft ze liever niet. Eerst zal ze ontkennen dat het er is en als ze het onder ogen moet zien zit ze barstensvol vragen en koudwatervrees. Als ze het kan snappen, kan plaatsen, komt er ruimte voor aanvaarding. Aldus mijn psychologie van de koude grond, tot zover. Misschien kun je er nog wat van leren 😉 Toitoitoi vandaag!
Nee, het is niet voor kinderen. Die stress voor alles wat er mis kan gaan met het lichaam blijft. Het wordt wel een stuk minder, maar witte jassen blijft niet leuk, brrrrr.
Het is ook raar !
Kan me nog wel herinneren dat ik koortsdromen had als kind.
Niet van deze wereld en absoluut bevreemdend.
Geen tijd voor het artikel, maar ben wel reuze benieuwd naar de “bewijslast”.
Uitstekend getypeerd.
Sluit naadloos aan bij mijn observaties.
Toch ook zeer link bij ziekenhuis opnames.
Doet zijn mond niet open.
Reactie is geredigeerd
Wat een lief, zorgzaam blog
In en uitloggen gaat wat moeilijk met onze langzame verbinding, dus je krijgt Misha’s hoofdje even.