In de auto terug naar huis merk ik pas hoe gespannen ik ben, en hoe moeizaam mijn ademhaling gaat. Wat is dat nu? De kinderen zijn stil, de oudste tuttelt met slaappop en de jongste is dolgelukkig met de teruggevonden pop die bij een logeerpartij bij oma was achtergebleven. Tijd om even terug te kijken op dit bezoekje aan mijn moeder. Ik ben er weer ingetuind geloof ik. Als vrouw van veertig – kunnende zelfstandig leven – val ik in mijn ouderlijk huis terug in oude patronen. Zij blijft mijn moeder, ik haar dochter maar waarom hoort daar zoveel oud zeer bij?
Hoezeer ik ook vecht, ik kom er niet van los. Of beter, het wordt maar geen automatisme. Alleen met heel veel kracht en zelfbewustzijn, lukt het om een gepaste afstand te bewaren die het mij mogelijk maakt bij mezelf te blijven. Ik weet het, er zijn dochters die zeggen ‘liever ruzie, dan een dode moeder’. Wat ik mij afvraag is of dat nou later ook zo gaat mijn dochters? Mijn moeder heeft op haar manier haar best gedaan, gedaan wat in haar vermogen lag. Precies zoals ik nu doe, denk ik. Herhaalt de geschiedenis zich altijd? Kunnen wij moeders en dochters niet leren van onze eigen ervaringen, van alle boeken en films die al gemaakt zijn over moeders en dochters die niet voldoen aan de Era-reclame. Of is het een noodzakelijk kwaad? Maar waartoe dan? Op sommige dagen zakt de moed me in de schoenen.
Sorry, hier kan ik niet over meepraten. Behalve dat je nooit loskomt van ingeroeste familiepatronen. Ieder zijn toegedachte rol, voor eeuwig. Vermoeiend.
Is allemaal goed Eline, meepraten hoeft niet. Wat me vandaag overviel is dat ik er genoeg aan heb om te proberen een goede moeder te zijn en er even genoeg van heb ook nog een dochter te zijn.
Een punt is, ijskast, dat kinderen, ook zoons dus, op een bepaalde leeftijd zich de gelijke gan voelen. En dt wordt niet geaccepteerd. Je blijft voor je ouders een kind met een rol. Het kind moet gewoon luisteren, niet tegenspreken, geen commentaar hebben. Dus gaat het, vooral in zgn. gesprekken, nergens over. Fijn als je weer naar huis kan. En zelf krijg je later commentaar: sta er dan voor open, luister, geloof en geef eens wat toe. Heb ik zelf ook al aan de hand gehad. En nog steeds. Sterkte.
Lukt het jou om het anders te doen? Of om daarin te oefenen (alle begin is moeilijk)?
Zo gaan die dingen. Boven de 40 ontstaat meetal wat meer begrip. Pas dan is de mens kennelijk in staat om in te zien dat de moeder ook product is van genen, omstandigehden en opvoeding, net als jezelf….
Ik denk dat het me nu lukt.Althans naar mijn kinderen. Voor de oudsten moet ik nog wel wat goedmaken. Mijn ouders zijn natuurlijk overleden.
zo herkenbaar
mijn moeder is inmiddels overleden maar oh wat herken ik dat goed
ik kan alleen maar mijn best doen om een betere moeder te zijn dan de mijne
liefs Moon
bij de laatste familie bijeenkomst
had ik in de trein de Daila Lama gelezen
en verhip
het lukte me om iedereen in haar of zijn waarde te laten
had ik dat maar eerder gedaan
liefs moon
@Rene, eigenlijk wordt ik steeds ongeduldiger. En het dubbele is dat ik het vertik om me een puber te voelen en tegelijkertijd het zinloos vind de strijd aan te gaan. Ik zou het graag anders doen, later, maar misschien is dat een naïeve droom…
@Oliphant, ik bedoel inderdaad met jou oudste kinderen, als ervaringsdeskundige 😉
@Moon, aha, is dat de truuk, eerst verlicht raken 😉
ik ken dat niet, die spanning tussen mij en mijn moeder. Zij bemoeit zich zelden tot nooit met de manier waarop ik opvoed…zij voedt dus ook niet meer op. Hoe ik het zelf zal doen? Ik ben in sommige dingen heel anders dan mijn ma. Mijn dochter is ook heel anders dan ik ooit als dochter.
Een eeuwig thema. Steeds weer persoonlijk belicht. Op afstand mooi om te lezen, al zal de werkelijkheid schrijnender zijn.
Ja, familiepatronen..
Misschien moet je het als een spel zien dat nu eenmaal speelt tussen moeder en dochter (en vader en zoon, soms zelfs vader en dochter, moeder en zoon). Dat kan ook gebeuren als je juist erg goed kunt opschieten met je moeder, heb ik gezien. Ook daar kun je last van hebben.
Patronen naar ouders zijn de oudste patronen die er zijn, en dus de moeilijkste om te veranderen. Het patroon herkennen is al heel wat. Moed houden hoor.
Het zit ‘m natuurlijk al in het woord patronen en dan is de sleutel eigenlijk dichtbij. Wanneer het niet het ‘gebouw’ is dat koste wat kost onderhouden moet worden, maar het lukt om je te concentreren op de relatie dan zou het moeten lukken. Vanuit belangstelling voor elkaars doen en laten handelen. Dan blijft het beweeglijk, dan kan het ademenen, dan is er vrijheid in verbondenheid.
Is nu ‘alles’ (nou ja, alles?) op zijn plek gevallen?
@alib, een nachtje slapen wil ook nog wel ’s helpen. Met iets meer afstand lukt het beter om ’t een en ander in perspectief te plaatsen.
herkenbaar, ook voor zonen.
Het gezin blijft een ijzeren mechanisme, waarin we allemaal onze plek lijken te hebben, ja.
Mag ik je verwijzen naar onderstaande web-site? Ik heb het zelfde probleem gehad en ik zou het “anders” doen, maar mijn dochters verwijten mij weer de “anders”- dingen. Het houdt gewoon nooit op.
https://www.interaktiel.nl/pages.php/diensten_workshops_vrede_met_je_moeder.html