‘Die ken je wel hè, die is uit mijn klas en deze zat vorig jaar in groep 8. Dat is de zus van die vorig jaar in groep 8 zat en deze, deze en deze ken ik van dansen.’ Samen bladeren we door haar Hyves-vrienden, een gewoonte die is ontstaan toen het ondoenlijk werd om voor elk vriendenverzoek afzonderlijk toestemming te geven. Sindsdien gaan we er regelmatig samen voor zitten. Heel gezellig eigenlijk en telkens weer sta ik versteld van haar enorme netwerk. Bijna twaalf is ze nu en mevrouw heeft maar liefst 301 vrienden. Driehonderdeneen jongens en meisjes, met een hier en daar een verdwaalde ouder, die ze állemáál kent. Want dat is de regel. Alleen mensen toevoegen die je kent.

‘Maar wie is dat dan?’ wijs ik een volslanke twintiger aan. ‘Dat wéét je toch wel, die is van de kidsclub uit Frankrijk, die liep vorig jaar ook al stage, nou ja zeg, dat je dat niet meer weet.’ Nu ze het zegt zie ik het. Maar ik heb in mijn eigen wereld moeite genoeg om namen en gezichten te onthouden, dus aan vage passanten zoals stagelopende studenten in het recreatieteam op de camping, verspil ik mijn kostbare geheugen niet. ‘Hoe bedoel je, het vriendje van de zus van iemand die je van dansen kent? Heb je die wel eens ontmoet? Oké skippen dan.’ Morrend gaat ze akkoord. Als we even verderop op een foto stuiten die ze niet kan thuisbrengen verhevigd het verzet. Ik begrijp het niet. Normaal sputtert ze wat, maar ze blijft superredelijk, zoals ze zojuist nog liet zien. En dan komt de aap uit de mouw; ‘ik vind 300 zo’n mooi getal, mag het alsjeblieft zo blijven?’

Er zijn 10 reacties

  1. Edith

    zo herkenbaar. ik heb je boek “ijskastmoeder”gelezen. Mijn zoon van 9 heeft daar veel vergelijk mee. Het wordt echter hanteerdaarder voor ons en hij gaat nu naar een sova-cursus. Ben benieuwd wat dat teweegbrengt.

    1. IJskastmoeder

      dag Edith, welkom hier en dank voor je compliment. Gaat de sova-training ook jullie erbij betrekken (en/of school) om je zoon te kunnen helpen het geleerde ook buiten de sova-groep toe te passen? Is bij ASS een belangrijke voorwaarde om de training te doen slagen.

      1. ff andere naam

        Ja school wordt erbij betrokken en wij ook natuurlijk. Maar ook de herkenning van jouw gevoelens van radelosheid, vermoeidheid, het ik-kan/wil-niet meer, altijd maar weer op je woorden letten, denk je een oplossing te hebben voor iets dan werkt het weer niet, enz.
        Hij “ziet”nog niet dat hij hulp nodig heeft maar ik denk/hoop dat dat na de training anders is.
        Maar ik moet zeggen dat het lijkt of dat het in de donkere dagen (vooral winter) “erger”is. ??? hij is dan veel moeilijker te motiveren zo niet helemaal niet te motiveren om “iets “te doen. Ook samen niet.

  2. ff andere naam

    Btw: onze zoon is niet off. gediagnostiseerd, maar alles wat ik gelezen heb over ass en gesprekken met ouders van ass.kids wijzen in die richting, wel in “lichte”mate maar toch “afwijkend”genoeg vergeleken met leeftijdsgenoten. Als je begrijpt wat ik bedoel -:)

  3. Sacha

    Mooi verhaal – wat gaat er toch allemaal in die kopjes om. Mijn zoon (10jr) heeft ook Asperger. Ik heb een jaar vol kunnen houden dat “ze” het misschien wel fout hebben, dat hij er misschien wel naast gelegen heeft, maar “het valt allemaal wel mee”. Hij had na jaaaaaaaren zoeken in 2009 het “stempel” A.D.D. gekregen, ik was daar nog niet mee klaar, nu een nieuwe diagnose…
    Toch merkte ik dat ik minder tolerant werd. Alle dingen die ik altijd met de mantel der liefde had bedekt omdat hij “nog zo klein” was, moesen nu toch erkend worden. Ja, mijn zoon heeft moeite met opdrachten en veranderingen. Ja, mijn zoon heeft de neiging tot overmatig kabaal maken in de vorm van vreemde geluidjes. Ja, hij leeft in zijn eigen wereldje en komt daar pas uit als we hem op de juiste manier benaderen. En nee…soms heb ik geen idee HOE en daar worden we soms gek van.
    Maar oh, wat houden we van hem en wat moeten we vaak om hem lachen. Hij heeft een hoge knuffelfactor en hey…dan leggen we hem nóg een keer uit hoe hij zijn veters moet strikken of wijzen we hem nóg een keer terecht als hij zijn broek achterstevoren heeft aangetrokken. Humor redt ons én hem, want gek genoeg zijn er best veel grapjes die hij stiekum wel begrijpt.
    Ik heb je boek nog niet gelezen, maar ik ga het zeker kopen. Heerlijk lijkt me dat, zo’n feest van herkenning 😉

  4. Sacha

    Zaterdagmiddag viel je boek op de mat. ’s Avonds direct begonnen met lezen en niet meer gestopt tot het uit was… Daar stond mijn verhaal, natuurlijk niet letterlijk, maar jeutje…
    Toevallig had ik vorige week een gesprek met Bureau Jeugdzorg, voor een herindicatie. Wéér dat verhaal en dat op twee benen hinken. Wéér het verdriet dat je hebt omdat je het wel alleen wílt doen, maar het gewoon niet gaat. Bang om de verkeerde dingen te zeggen. Wéér een begripvolle medewerkster die je een zakdoekje geeft en zegt dat ze het begrijpt.
    Vanmorgen ben ik met jouw boek onder mijn armen bij Bureau Jeugdzorg binnengestapt. Hierin staat wat “wij” voelen, maar wat ik niet zo duidelijk onder woorden kan brengen. Ze had geen tijd om het te lezen…nu niet, maar ze zou het zeker gaan lezen. Ik geloof haar, ze is erg betrokken. Ze gaf me weer een titel van een ander boek, De Paardenjongen. …durf ik het al te gaan lezen? Of moet ik eerst deze emoties weer laten bezinken.
    Ik klaag niet, maar zo rond de herindicatie ben ik altijd zo vréselijk wiebelig…

    Dank voor je woorden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *