“We willen graag overstappen omdat we denken dat het beter is voor ons kind. Kunt u mij zeggen hoe dat in zijn werk gaat?” De dame van de polikliniek begrijpt het niet. Zou er nooit iemand van kinderpsychiater wisselen dan? Ik leg het nogmaals uit. Dat we behoefte hebben aan een plek waar meer kennis voorhanden is, dat onze dochter de diagnose asperger heeft maar ook bijkomende problemen op het gebied van stemmingswisselingen en soms stemmen lijkt te horen. Dat we daar niet goed raad mee weten en hopen dat de gespecialiseerde autismeafdeling van het ziekenhuis ons daarbij kan gidsen. “Maar we hoeven dus geen diagnosetraject op te starten?” vraagt de telefoondame. “Niet perse, ik denk dat we met de huidige diagnose wel goed zitten. Maar ze wordt groter, er veranderen dingen, het wordt heftiger en ik zou graag alvast op de goede plek zitten. Zodat jullie haar kennen.” Of ze me mag terugbellen? Tuurlijk.

 

Een half uur later belt ze al, dat is vlot, dat schept vertrouwen. Dat het natuurlijk wel kan, overstappen, maar dat er een wachtlijst is. Van tien maanden. Slik. “Dan wil ik haar graag alvast aanmelden. In de tussentijd blijven we dan gewoon waar we zijn. We hebben geen ruzie of zo, dus dat kan best.” Waarom we het niet bij de regionale ggz-instelling proberen? Wil ze me alsnog afschepen of wat is dit voor strategie? Ze neemt haar taak als poortwachter wel heel serieus. Die ggz-instelling heeft trouwens ook een wachtlijst van minimaal 4 maanden, een half jaartje meer of minder maakt dan ook niet meer uit. “Ik heb heel goed rondgekeken en lang nagedacht op welke plek mijn dochter het beste af is. Dat is bij u. Ik wil heel graag mijn kind bij u aanmelden. Als we daar tien maanden op moeten wachten, dat is dan maar zo.” Ik doe mijn best om niet beslist, maar niet boos, te klinken. “Nou goed”, gaat ze overstag “belt u dan morgen met de telefonische intakelijn, die zal een en ander met u doornemen en de papieren toesturen.”

 

 “Naar aanleiding van de intake die u een paar weken geleden hebt gedaan voor uw dochter, heb ik een paar vragen, komt het uit dat ik u bel?” Het is een  psychiatrisch verpleegkundige, verrassend.  Zouden we te licht bevonden zijn? Maar nee, zijn vragen spitsen zich al snel toe op het al dan niet stemmen horen en onze zorg daarover. Er blijkt een nieuw team geformeerd dat zich bezighoudt met de dwarsverbanden tussen autisme, psychoses, stemmingswisselingen en schizofrenie. Of het goed is om onze dochter daar voor uit te nodigen? Goed? Ik spring een gat in de lucht! Want hoe eng het allemaal ook aandoet, en hoezeer ik ook hoop dat het loos alarm is, dit is precies waar ik naar op zoek ben. We maken een afspraak. Voor over drie weken. Dan is er van mijn eerste telefoontje tot de eerste afspraak drie maanden verstreken. Da’s toch een stuk minder dan de tien maanden waarmee gedreigd werd. Wat ben ik blij dat ik op dat moment heb durven volhouden. Duizendmaal dank aan de intuïtie weer.

Er zijn 12 reacties

  1. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    Voor alle duidelijkheid; dit speelt niet nu maar vlak voor de zomervakantie vorig jaar. Ik ben op het moment weinig op het blog omdat het hard werken is aan het thuisfront. Uiteindelijk worden dat allemaal mooie stukjes, vast en zeker 😉 De lente komt eraan, de lente komt eraan!

  2. coby

    Avatar van coby
    Gelukkig, niet tien maanden hoeven wachten, goed volgehouden! Het mag ook wel eens mee zitten, van tien maanden wachtlijst word je echt woest en vervolgens gedeprimeerd.

    Hartelijke groet, Coby

  3. AnnH

    Avatar van AnnH
    Die wachtlijsten in de psychiatrische zorg zijn niet te geloven ! Wijzelf hebben er 6 maand over gedaan om onze dochter in een gespecialiseerde instelling te laten opnemen wegens zware depressie die achteraf autismespectrumstoornis bleek te zijn ! Ik heb toen ze heel diep zat, verschillende instellingen gebeld en wenend en smekend aan de telefoon gevraagd om ons op intake te laten komen, dat we zo niet verder konden, dat er ongelukken gingen gebeuren ! Een mens ploetert voort tot het echt niet meer gaat, en dan zou je nog maanden geduld moeten hebben eer je geholpen kan worden ! Eens we dan terecht konden krijg je de mededeling “dat onze dochter erwel heel erg aan toe is”, Hallo!? alsof we dat niet wisten !
    Heel goed van je om je niet te laten doen, doorzetten met je hulpvragen is de boodschap !
    Hou de moed erin ! Iedereen in dezelfde situatie supportert voor je !

  4. lisettexoverxnld

    Avatar van lisettexoverxnld
    Hoi, ja, het is erg met de wachtlijsten. Wij zijn overgestapt, maar doorverwezen door de ambulant begeleider voor school. Dat gaat makkelijker, maar kost ook weer veel wachttijd. Heel veel sterkte. Ik hoop dat een en ander duidelijker wordt…. Is er sprake van stemmen horen, of niet??? Of moet het onderzoek zelf toch nog komen?

  5. alb4bob

    Avatar van alb4bob
    azojHallo, helaas nog steeds te weinig bekend over het Syndroom van Asperger. Goed dat je verder zoekt.
    Lastig zijn de grote verschillen in vormen van Asperger en mogelijke bijbehorende stoornissen.
    Let er op dat je dochter niet alleen voorwerp van onderzoek wordt, maar er ook duidelijk baat bij heeft.
    Zij heeft het al moeilijk genoeg (geldt ook voor de ouders).
    We horen graag de ervaringen. Ik heb nog een aantal vragen, krijg je nog een aparte mail van.

    Vader van een Asperger zoon.

  6. zusenzo

    Avatar van zusenzo
    Tja, hoezo marktwerking in de zorg ? Zodra je een weloverwogen keuze maakt stuit je op een assistente die inderdaad haar poortwachterstaak heel serieus neemt. Kunnen die meiden (assistentes zijn doorgaans van het vrouwelijk geslacht ) ook niks aan doen, zo worden ze geïnstrueerd, maar good for you dat je je niet hebt laten afschepen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *