‘Mama mag ik oorbellen?’ De eerste keer dat ze me dat vraagt is ze amper vijf jaar oud. Iets weerhoudt me daar meteen antwoord op te geven en als ze door blijft vragen krijg ik er tot mijn frustratie niet goed de vinger achter waarom ik daar zo over aarzel. Ik zie het niet zitten, dat is het grote gevoel dat overheerst. De vraag blijft telkens terugkeren. Zo gaat dat. Zo lang het in haar hoofd zit en ik geen kloppend antwoord heb gegeven boomerangt ze onvermoeibaar door. ‘Als je veertien jaar bent mag je oorbellen’ schuif ik het probleem op de lange baan. ‘Papa heeft gezegd als ik twaalf ben!’ Hm, waren we het zonder overleg toch tamelijk eens met elkaar.

 

‘Mama mag ik oorbellen? Sandra heeft ze, Anke krijgt ze binnenkort, waarom mag ik dat nou niet?’ Zeven is ze, bijna acht, en het regent gaatjes om haar heen. Het is niet dat ik het ordinair vind, of dat ik mijn kind ‘heel’ wil houden. Dat ik zelf pas gaatjes mocht toen ik veertien was speelt ook niet mee, maar wat is het dan, dat ik er als een berg tegenop zie? En is dat reden genoeg om het haar te ontzeggen? Ik herhaal maar weer eens dat ze eerst veertien moet worden. ‘Papa heeft gezegd als ik twaalf ben!’ Hm, wat heeft dat kind toch een geheugen als een olifant.

 

‘Mama, ik wil zoooooow graag oorbellen, mag het please?’ Jaja, negen is ze en ze houdt maar vol. Dacht ik eerst dat de tijd zijn werk zou doen, inmiddels weet ik beter. Maar inmiddels weet ik ook waarom ik er nog niet aan ga beginnen. ’n Meisje dat zo panisch is voor alles wat er met haar lijf gebeurt, dat wordt een drama bij de juwelier. Prikkende sterilon, dagelijkse hygiëne, gedoe als er een achterkantje kwijt raakt – we leveren al strijd genoeg, deze hoef ik er niet ook nog bij. ‘Zeuren helpt niet lieve schat. Als je nog steeds oorbellen wil als je veertien bent, dan mag het.’ ‘Papa heeft gezegd als ik twaalf ben!’ pruttelt ze voorspelbaar tegen. ‘Nou goed, als je twaalf bent’ zeg ik om er vanaf te zijn. Hopelijk heeft ze tegen die tijd moed genoeg ontwikkeld. ‘O, mama, wat lief! Mag het echt als ik twaalf ben? Dit is de gelukkigste dag van mijn leven!’ en juichend loopt ze naar boven om het nieuws aan haar zus te gaan vertellen. Soms is het zo gemakkelijk om een lieve moeder te zijn…

Er zijn 15 reacties

  1. Riet G

    Avatar van Riet G
    Ik wist niet van het bestaan van je blog af tot ik in het maandblad van de VVA las over je boek. Ik heb het boek trouwens gisteren in één ruk uitgelezen. Ik heb tijdens het lezen gelachen en geweend. Het is allemaal o zo herkenbaar voor mij. Ik heb zelf een asperger-dochter van bijna 9 jaar, sinds twee jaar kennen we de diagnose en het vermoeden was er al veel langer. Ik kan mezelf echter geen echte ijskastmoeder noemen, mijn dochter heeft ontzettend veel nood aan aanrakingen, kusjes en knuffels. Het is één groot emotioneel vat, en daar moet ik in mee gaan om haar goed te kunnen begeleiden.
    Ik ben erg blij dat ik je boek ontdekt heb en ga je blog zeker volgen vanaf nu.
    Veel succes nog met je dochter, maar vooral ook veel plezier!

  2. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    dag Riet, welkom hier en leuk te horen dat je mijn boek hebt gelezen. Ik wist niet dat het al in het blad van de VVA had gestaan, had begrepen dat er in januari een recensie gepubliceerd wordt. Ik denk trouwens dat een ijskastmoeder niet persé lijfelijk ‘koel’ is, veeleer gaat het over de noodzaak continu je eigen emoties te moeten reguleren/afvlakken om die heftige emoties van je kind te kunnen begeleiden. Herken je je daar wel in?

  3. Zilver

    Avatar van Zilver
    Wat een goed oorbellen verhaal, aan de Spaanse kant van mijn dochter doen ze heel heftig aan oorbellen, bij haar geboorte waren er al oorbellen en elk jaar komt het aan de orde, ik ben er op tegen, ik vind dat ze er pas over kan oordelen als ze een jaar of 18 is, er zitten zo veel nadelen aan oorbellen en het vergt vooral in het begin zo veel onderhoud, daar houd ze zich nooit aan, ik zie het al voor me, zwerende lellen, uitgescheurde lellen, ik ga niet om, ik houd moedig stand, net als met roken en alcohol en weed.

    Vind het heel goed van je, maar het is niet altijd makkelijk. xxx

  4. hippocampi

    Avatar van hippocampi
    Oeps, wij hadden aan onze oudste beloofd, dat wanneer ze haar C-diploma zou halen, er gaatjes in de oren geschoten mochten worden. Wisten wij veel, dat ze dat in sneltreinvaart voor elkaar zou boksen. Ze is nog maar vijf en een paar weken geleden, meldde ik mij met enige gêne bij de juwelier.

    Ze is er erg blij mee.

    groetjes,

    hippo

  5. Zilver

    Avatar van Zilver
    Ohhhhhhhhhhhhh, ja, denk niet dat ik jouw leefdtijdsgrens afkeur hoor, alle uitstel is in mijn ogen geweldig, ik vind dat kinderen nog niet alles overzien en wij de grenzen moeten aangeven en hoe meer ik lees over de hersenen, hoe meer ik overtuigd raak dat uitstel en tijd rekken heel belangrijk is bij al die ingrijpende zaken, ik gruwel bij de gedachten dat ik op 13 jarige leeftijd al een glaasje wijn mee mocht drinken bij mijn familie, ik weigerde, ik vertelde dat ik liever limonade had of thee, nu is er gelukkig meer voorlichting, maar van de zomer waren er nog nare berichten over kinderen en drinken. Ik weet dat ik als kind, dingen niet kon overzien, de kennis ontbrak me en ik kon nog niet verder kijken dan een week ongeveer, ik probeer dit altijd te onthouden als ik vragen van mijn kinderen krijg. Fijne dag en avond.

  6. Riet G

    Avatar van Riet G
    @ ijskastmoeder: ja hoor , daar herken ik me wel in, maar ik moet er wel aan werken….Ik laat me zelf ook nog iets te veel leiden door emoties en schiet soms wel eens een keer te veel uit m’n kram, op momenten dat ze dat er nou net niet bij kan hebben…Dus er is nog werk aan de winkel voor ons beide, mijn dochter en ik 🙂

    wat die oorbellen betreft: mijn dochter wou al oorbellen in de tweede kleuterklas( 4 jaar) omdat haar vriendinnetjes dat ook hadden. Ze durfde natuurlijk niet, want die gaatjes schieten, ging o zo veel pijn doen en o zo hard bloeden, dat ze bij wijze van spreken al flauw viel door er nog maar aan te denken. Zo bang zijn en toch perse oorbellen moeten hebben…. Ik heb haar toen gezegd dat ze nog geen oorbellen hoefde, dat de meeste meiden dat pas lieten doen als ze veel ouder waren en dat ze zelf maar moest aanvoelen wanneer ze er klaar voor was. De twee jaren die volgden vroeg ze zo heel af en toe nog eens of dat veel pijn ging doen , gaatjes schieten, maar meer werd daar niet meer over gezegd. Tot op een dag ( dus al meer dan twee jaar later) ze ineens naar me toe kwam en zei: mama, vandaag gaan we gaatjes laten schieten, ik ben klaar voor het prikje! Dit was echt een overwinning die ze puur en alleen aan zichzelf te danken had dus we schieten dolblij onze fiets op en hup, gaatjes schieten was op enkele seconden gebeurd. Ik had mijn meisje nog nooit zo trots gezien… Nu zijn we twee jaar verder en enkele weken geleden vroeg ze nog een gaatje bij, maar daar moet ze mee wachten tot ze 14 is ;-))

  7. moonfairy

    Avatar van moonfairy
    gaatjes in je oren
    kunnen altijd nog
    maar je kan ze niet ongedaan maken
    dus ik ben het eens met het wachten
    ik geloof dat ik zelf 16 of 17 was….
    en nu zijn ze dichtgegroeid

    succes met volhouden, liefs Moonfairy

  8. zusenzo

    Avatar van zusenzo
    Ik heb op mijn mijn zevende/achtste gaatjes laten prikken. Nog lekker ouderwets: met kurk.
    Weet niet wat me bezielde, want ik had grote dokter/tandartsvrees. Ben er nu wel blij mee, maar je vrees is niet ongegrond. Naast een vage herinnering van flauw vallen bij de juwelier (en dagen buikpijn van tevoren) was er in het begin ook de last van nikkelallergie.

  9. ADHDmamaEsther

    Avatar van ADHDmamaEsther
    Hallo IJskastmoeder,
    Wat herkenbaar, die opmerking ‘dit is de gelukkigste dag van mijn leven’ op het eind. Dat roept die van mij ook regelmatig, als iets leuk was of ineens wel mocht van mij.
    Ik ben moeder van een 6-jarige ADHD-er+Asperger. Dat zeuren om iets en maar door en door en door gaan, ook al zo herkenbaar. Het kwartje was bij mij nog niet gevallen dat hij dan wacht op een duidelijk antwoord. Ik denk vaak dat ik duidelijk ben, maar ‘vergeet’ dan even met de auti-bril te kijken naar de situatie.
    Een voordeel: met een asperger jongetje is het oorbellenprobleem in elk geval niet aanwezig 🙂

    groetjes ADHDmamaEsther

  10. Vroems

    Avatar van Vroems
    Het eerst antwoord dat bij mij opkwam toen ik las: als je op kamers gaat.
    Maar ik heb zelf geen kinderen en als je ze wel hebt lijkt alles wel niet iets minder eenvoudig te zijn…

  11. nancy

    Avatar van nancy
    Ben 8 maanden zwanger van een meisje en voer al 2 maanden hevige strijd met mijn Indiaase schoonfamilie. Alle babymeisjes in India liggen met oorbelletjes in de wieg …ik kan het gewoon niet…

  12. octopussy

    Avatar van octopussy
    Hallo ijskast moeder,
    Via een gezamelijke vriendin kreeg ik je boekje te lezen. “hier, neem maar mee en lees het”, zei ze. “Je bent niet de enige met bijzondere kinderen”. Ik heb het in en één zucht uitgelezen. Wat herkenbaar allemaal. Ik heb een zoon van 18 met Asperger en een dochter van 16 met PDD-nos. Wat hou ik veel van ze en wat ben ik leeg na al die jaren zorgen. Zorgen met een grote Z… Ik heb wel 1000 tentakels ontwikkeld om alle nare situatie voor te zijn of te redden.
    Ook het oorbellen verhaal ken ik goed. Ik heb het weten te rekken tot ze naar de middelbare school ging, op haar 13de jaar. Ze beet nagels, krabt elke oneffenheid op haar huid weg tot het bloed en o wat was ik bang voor die oorbellen… Gelukkig is het goed gegaan en verzorgt ze het goed.
    Maar nu mijn zoon….. hij wil een tatoeage! En als hij iets in zijn hoofd heeft……
    Ik vind het moeilijk in de puberteit. Ze willen hetzelfde doen als ze hun vrienden zien doen, maar ik zie alle problemen al. Het ‘zorgen voor’ veranderd in ‘zorgen maken om’ misschien is dat nog wel moeilijker.
    Langzaam moet ik mijn tentakels in gaan trekken en ze los gaan laten. Wat is dat moeilijk!

  13. Heidi

    Avatar van Heidi
    Haha, wat een herkenbaar verhaal. Alleen was onze papa een stuk verwijderd van mama’s idee. Dus had dochterlief gaatjes toen ze 7 was. Eerst dacht ik ook dat het een ramp zou gaan worden tijdens het gaatjes-prikken, maar ze wou het o-zo-graag dat ze het volhield. Het onverwachtte aan dat alles, is dat ze er een leuk tic bij heeft: oorbellen ronddraaien (want dat moet in het begin). Dus loopt ze nu al twee jaar heel regelmatig zonder oorbellen, om de wondjes te laten genezen. Tja…je kunt het niet voorspellen, hè…

  14. Angelique

    Avatar van Angelique
    Mijn dochter met pdd-nos Asperger wilde ze ook graag, ze was 5 en had haar zwemdiploma gehaald. Overigens wisten we toen nog niet echt dat ze autistisch was we dachten het al wel, maar zaten volop in de mallemolen.
    Maar goed naar de juwelier, toen krabbelde ze een beetje terug, maar ze wilde het toch. Mijn dochter heeft geen kick gegeven, niets geen vertrekkig niets.

    Later leg je alle stukje op zijn plek, vroeger maakte ze wel eens een smak zoals alleen kinderen dat kunnen, geen kick. Ze stond op keek of er geen bloed was en ging vrolijk verder. Maar oh jee als er bloed was of een plekje of wat dan ook, dan moest en moet nog steeds de hele apothekerskast op zijn kop. We moeten dan vooral kijken en aangeven dat het wel erg is, maar als ze van d’r fiets valt of ergens vanaf valt niks geen kick. Het blijft vreemd mijn Asperger kind!!!!

    Gisteren gingen we naar mijn schoonheidsspecialiste zij (8) en haar zusje (5) mochten het ook eens ervaren, nooit mag je aan haar gezicht zitten en we hadden afgesproken we proberen het vind je het niet prettig dan zeg je het en dan stoppen we. Ik ben van verbazing bijna achterover gevallen, ze lag heerlijk achterover en liet het gebeuren en genoot, ze viel bijna in slaap. Ze was zo ontspannen en rustig. Ik stond er bijna bij te huilen. Mjin dochter die je nooit over haar wang mag aaien, liet zich creme opsmeren en masseren in haar gezicht. Ik schrijf dit erbij omdat het misschien ook voor anderen een idee kan zijn.!!!!

  15. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    dag allemaal, even een teken van leven om jullie te bedanken voor alle reacties hier en ook de vele hartelijke mailtjes die ik krijg naar aanleiding van mijn boek. Superfijn! We hebben een taaie winter en het is hard werken om het thuis een beetje te bolwerken. Heb goede hoop het schrijven binnenkort weer op te kunnen pakken.

    Voor nu; veel goeds voor het nieuwe jaar gewenst!

    hartelijke groet,
    janneke

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *