‘Mama, hoe komt het dat je helemaal warm kan worden als een jongen naar je knipoogt?’ Wat een heerlijke vraag… Mijn jongste is bloedserieus en ik begrijp wel waarom. Ze zit sinds kort op een andere school en is helemaal hoteldebotel van een van haar nieuwe klasgenoten. ‘Nou moet je niet overdrijven, dat gebeurt alleen in sprookjes, in het echt komt dat helemaal niet voor. Je mag niet jokken!’ dondert de oudste er overheen. ‘Nou-hou, ik jok niet! Het wél echt waar! Als Quinten naar me knipoogt dan voel ik me echt helemaal warm worden, dat lieg ik niet.’ ‘Ach ik geloof er niks van. Dat heb ik nog nooit meegemaakt. Volgens mij kan dat helemaal niet.’ ‘Als je zus dat zo voelt, dan is het waar’ snoer ik haar behoedzaam de mond.

 

We zitten in de auto onderweg naar school. Terwijl ik met de jongste, die gezellig voorin zit, een boom opzet over de wonderen van het leven en de liefde in het bijzonder mokt de oudste nog een tijdje door op de achterbank. Dan zegt ze plots: ‘En trouwens, hoe weet je dat ie knipoogt? Misschien had ie gewoon iets in zijn oog en moest ie daarom knipperen!’ Haar triomfantelijke blik spreekt boekdelen, vertel haar iets over de liefde, ze weet wel beter.

Er zijn 11 reacties

  1. Lidy Broersma

    Avatar van Lidy Broersma
    Ik ken verder geen autistische mensen. Maar als ik dit dan lees dan is je dochter net als ik. Dat ontroert mij. Die nonverbale signalen, als ik ze al zou bemerken, ook nog eens vertalen in een betekenis ontgaat mij helemaal. Ik zou dus inderdaad vragen: Zeg knipoog je tegen mij of heb je misschien een vuiltje in je oog?
    :)))

  2. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    dag Lidy, bijzonder dat je zoveel herkent en aangeeft dat – zo groot en klein als jullie zijn – er zoveel overeenkomsten zijn. Dank je wel voor je reactie!

    @Coby, de theorie geïllustreerd door de praktijk, mijn poging om die twee weer wat dichterbij elkaar te brengen…

    dank hippo’s 😉

    @Bregje, ik moet bekennen dat ik moeite had niet in lachen uit te barsten, niet omdat ik om haar moest lachen maar omdat ze zo treffend de spijker op zijn kop sloeg. Want hoe wéét je dat nou eigenlijk?

  3. Catharina Anna Maria van Vliet

    Avatar van Catharina Anna Maria van Vliet
    Ja hoe weet je het nu eigenlijk? Een vraag die ik mezelf vaak genoeg gesteld heb…… ik vond één knipoog niet genoeg……………………. hij zou toch een vuiltje in zijn oog kunnen hebben. Of een knipoog tic.

  4. Barbara

    Avatar van Barbara
    jjBeste Janneke van Bockel,
    Ik ben een moeder van een kind met autisme en een verstandelijke beperking. Ik voelde me aangesproken door je interview in het blad van de serviceapotheek. Ik begrijp heel goed dat je met je kind meeleeft maar de vergelijking die je trekt met kinderen die zich minder bewust zouden zijn van hun handicap… Vergelijk ajb niet zo.. Ik denk dat het niet niks is om een kind met autisme te hebben ongeacht het IQ. Ik vind het een rare uitspraak dat jouw kind minder gelukkig zou zijn dat het mijne omdat het zich bewuster is van wat het heeft. Mijn kind is zich wel degelijk bewust ondanks zijn verstandelijke beperking. Het klopt dat hij zich minder bewust is van zijn omgeving, misschien bedoel je dat, maar hij heeft zelf veel last van zijn autisme. Hij kan erg in paniek raken als hij dingen niet kan overzien. Geluk heeft denk ik met andere dingen te maken. Van vergelijken word je in ieder geval niet gelukkiger. Succes verder met alles.

  5. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    dag Barbara, sorry dat ik nu pas reageer; normaal krijg ik een berichtje als er een nieuwe reactie is, maar soms gaat dat mis dus ik zag het nu pas. Ik vind het fijn dat je van je laat horen want ik heb op geen enkele manier willen kwetsen door leed te vergelijken. De interviewer stelde dat een goed verstand het hebben van autisme vast verzachtte, dat heb ik geprobeerd in perspectief te plaatsen (zie http://www.lezen.tv voor de context). Want ik weet niet wat ‘erger’ is, en het is bovendien een vraag die er wat mij betreft ook helemaal niet toe doet. Ik denk dat we het daar eigenlijk wel over eens zijn 😉

  6. adri

    Hallo Janneke,

    Verliefdheid ervaren ze veel intenser dan anderen denk ik, mijn eerste was mijn moeder, de tweede het meisje vd kledingzaak, Nelly.
    Als de klas gedaan was, gaf ik haar jas aan vd kapstok, gesproken heb ik haar eigenlijk nooit, ze was veel te mooi en ook nog rijke ouders. Mijn derde was mijn buurmeisje met wie ik steeds vaker speelde, maar ja, ze was anderhalf jaar ouder. De band werd steeds hechter en op het moment dat het zoenen nabij was, kwam haar moeder langs en zei “jullie kunnen het wel goed vinden met elkaar”, dodelijk, van zoenen is nooit iets meer gekomen, een jaar later verhuisde ze naar een straat verder, een jaar erna wij een dorp verder, ik heb haar nooit meer gezien.
    Denk ook dat autisten veel respect hebben voor anderen en zeker voor geliefden, ik heb er nooit met iemand over gepraat,
    Nog een fijne dag/avond,

    adri.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *