foto“Welterusten lieverd, lekker slapen, morgen weer een nieuwe dag” en terwijl ik mij voorover buig om haar te zoenen word ik ruw weggeduwd. Huh? We hadden vandaag net zo’n goeie dag gemaakt samen, wat is dit nu? Is het een poging tot lijntrekken? Ik verman me en zeg “Nee kom, het is slaaptijd nu. Ik geef je een zoen en dan ga ik naar beneden.” ‘Ik wil geen zoen’ zegt het donderwolkje en ze kruipt diep onder de dekens weg. Ik sta in dubio, ben geneigd “O.K. ook goed” te zeggen maar dat voelt niet goed na zo’n fijne dag.

Vroeger toen het meisje nog een baby was kwam ze nooit echt lekker tegen me aangevleid. Ze wilde Rechtop! Vooruit! De wereld in leek het… Ze is mijn oudste en ik zocht er niets achter. Ik bedoel, je hebt meer en minder knuffelige types en dat mag toch? Ik vond het wel jammer dat ze zich nooit zo liet zoenen en verwennen. Vanaf één jaar werd stoeien de ingang tot lijfelijk contact. Ik was blij dat uit te vinden want het voelde toch wat ongemakkelijk om dat lijfje zo technisch te behandelen. Maar ’t bleef beperkt, ze wilde nooit een hand, kwam niet op schoot en veegde consequent alle zoenen af.

Inmiddels zijn we een aantal jaren samen onderweg. Zij groeit, ik leer haar beter kennen en ze wordt in zekere zin toegankelijker. Sinds dit voorjaar weet ik sommig gedrag beter te plaatsen en daarmee is het beter te hebben. En toch. Juist zo bij het sluiten van de dag snijdt het door mijn ziel om weggeduwd te worden met ‘Ik wil geen zoen’.

Toen ze geen avondvoeding meer kreeg ging ik voor ’t slapen gaan nog even bij haar kijken. Voorzichtig gaf ik een kusje op dat boze bolletje dat zelfs slapend niet tot onschuld kwam. Geïrriteerd draaide ze haar hoofd weg. Tien minuten later lag ze te huilen in bed, troosten werkte averechts. En telkens wanneer ik gehoor gaf aan de oeroude behoefte om voor het te bedde gaan mijn kroost even toe te dekken en te kussen was het de drie kwartier daarop volgend één groot krijsend bal. Dus ja, wat doe je dan als je nachtrust je lief is. Ik passeerde de deur van haar kamertje voortaan op kousevoeten, en met pijn in het hart. Die pijn sleet. Pas twee jaar later, in een nieuw huis, waagde ik het weer. Héél voorzichtig beroerden mijn lippen ’t slapende voorhoofd. Met een grom en grauw draaide ze zich om. Ik hield mijn adem in, maar ze werd niet wakker. Triomf!

Nou ja, triomf. Waarom wil ik eigenlijk mijn kind zoenen terwijl ze daar niet van gediend is? Zo zit ik daar nu ook weer, op de rand van het bed van mijn zevenjarige. Ik wil zeggen “Dan niet” maar in plaats van respect voel ik woede. En dát is wat er niet goed zit.

Soms met een grap en een grol krijg ik alsnog mijn avondzoen, soms steel ik hem met grof geweld.

Maar het is dus míjn avondzoen en het is er niet een voor haar.

Er zijn 12 reacties

  1. Voordaan

    Avatar van Voordaan
    ;-x En deze is voor jou… In een adem je blogs gelezen. Ik leer er zelf heel veel van. Ook Vanzelfsprekendheden blijken dat niet te zijn. Overeenkomsten genoeg, maar de verschillen maken het soms zo bijzonder, en soms ook zo zwaar. mm. kopje thee?

  2. jan krosenbrink

    Avatar van jan krosenbrink
    ik heb met je te doen, een kusvervangend aaitje kan ook niet, ben ik bang? Het plaatje van de kuslippen is dermate powerfull dat het lijkt dat je probeert de houding van je dochter te begrijpen. Het lijkt al met al echt een foutje van God/de Natuur/..

  3. afgedanktemoeder

    Avatar van afgedanktemoeder
    Ik val in herhaling…dit is zooo herkenbaar, zij het in mindere mate. Mijn prulleke kwam op de leeftijd van 5 jaar tot de conclusie dat ze niet meer gezoend wilde worden; inmiddels staat ze het met verjaardagen en nieuwjaar weer voorzichtig toe omdat ze in de gaten heeft dat zoenen bij bepaalde gelegenheden sociaal wenselijk is. Maar haar zoenerige oma krijgt nog steeds geen kus (gna gna).
    Kun je niet een ander ritueel met haar afspreken om de dag af te sluiten, een soort compromis waar jullie beiden vrede mee hebben?

  4. Theodora

    Avatar van Theodora
    ‘Maar het is dus míjn avondzoen en het is er niet een voor haar.’

    Ja, dat snap ik helemaal.

    Ik vind het altijd heel belangrijk om voor het slapen gaan nog even kontakt met elkaar te hebben. ‘Een goed gesprek’ noemen we dat altijd een beetje gekscherend. En dan een kus, vanzelfsprekend. Voor jou dus niet en dat raakt me.

    Mijn kinderen zijn nu 14 en 15 en slapen later dan hun moeder. Maar ik breng nog altijd voor dat ik ga slapen een kus.

    xx T

  5. doranne

    Avatar van doranne
    je hebt zoveel inzicht, mijn respect,maar soms liggen verstand en gevoel zo ver uit elkaar.
    ik ken verschillende moeders met autischtische kinderen, en de kinderen dus ook, allemaal zo anders,
    eentje wilde altijd een bepaald lapje vasthouden en ’s avonds mocht mama het lapje ook even vast houden, samen hielden ze het lapje vast, een ontroerend ritueel ipv kusje geven.
    groetjes

  6. Ans

    Avatar van Ans
    ‘dat zelfs slapend niet tot onschuld kwam.’
    Wauw, wat een mooie zin!

    Mijn oudste ‘lust geen zoenen’, zoals ze dat zelf zegt. Maar zo extreem als jij beschrijft is het zeker niet. Moeilijk voor je!

  7. Woudje

    Avatar van Woudje
    Ontroerend log. Heb zelf geen kinderen, maar ik word geraakt door de uitreikende armpjes van mijn nichtje en geniet intens van haar knuffels. Het niet mogen aanraken van het kind waar je zielsveel van houdt moet het meest pijnlijke zijn in het grootbrengen van een autistisch kind.
    Ik wens je veel gestolen kussen toe.

  8. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    @afgedankte moeder&doranne Een ander ritueel heb ik nog niet voorhanden het pijnpunt zit ‘m denk ik vooral waar Theodora ook op wijst; even contact maken voor het slapen gaan. We hebben een tijdlang ’t ‘spel’ gedaan wat was vandaag het stomste, het leukste, het moeilijkste, het grappigste etc. Dat bracht soms mooie momenten maar vaker werkte het niet en was het moeizaam gedoe (omdat we eraan begonnen waren moesten we het dan wel afmaken van haar maar dat ging dan tegelijkertijd met grote onwil gepaard en leverde per saldo niets positiefs op).

    Ik geniet van de momenten dat ze wél op schoot kruipt en van de zoenen die ik wél krijg. Het valt niet af te dwingen op de momenten zoals ik die in mijn hoofd heb. Eigenlijk is niets menselijks haar vreemd 😉

  9. angeline

    Avatar van angeline
    Heel herkenbaar voor mij ons zoontje nu 7 jaar had dit toen hij 5 was ook heel erg,na een leuke fijne dag samen kreeg je als je hem een nachtzoen gaf een klap of duw in je gezicht,vreselijk frustrerend was dat.
    Nu doet hij dit gelukkig niet meer,maar ik ben er ook vaak heel verdrietig en boos om geworden en mijn vriend ook.
    Gelukkig kust ons zoontje wel graag en knuffelt wel idd als hij het ook wil.
    Wij zijn nu bezig met een diagnose te krijgen maar voor ons zelf is het allang duidelijk dat hij ook Asperger heeft net als mijn vriend.
    Een moeder van een “aspergerzoontje”en partner van AS ‘r
    poeh…! Liefs Angeline

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *