Terwijl de kinderen aan de ouders de dans laten zien, die ze tijdens de workshop die ochtend hebben aangeleerd, valt me op dat mijn oudste zo mat is. Zo is ze nooit als ze danst. Ze is altijd één brok energie, de power spat er vanaf als op het podium staat. Maar nu dus niet. Na afloop komt ze meteen naar me toe. ‘Ik heb zo’n hoofdpijn’ zegt ze klagend. ’s Ochtends had ze dat ook al gezegd maar omdat elke afwijking van het normale door haar als drama wordt gebracht neem ik dat soort klachten in eerste instantie met een korreltje zout. Ik kan me niet heugen wanneer ze echt ziek is geweest, zo ijzersterk is dat meisje. “Voel je je niet lekker? Zullen we naar huis gaan?” Geen optie natuurlijk als de planning is dat ze twee dansworkshops achter elkaar doet. Dus nee, dat hoeft niet, ze is alweer op weg naar de andere zaal. ‘Bij de hiphop en breakdance hoef ik denk ik niet zo te springen, dat gaat wel goed. Ga maar, ik ga niet mee.’ En weg is ze.

Als ik haar anderhalf uur later ophaal staat ze daar weer zo tammetjes mee te doen. Voor haar doen dan. Dat hele lijfje lijkt op 80% te draaien terwijl ik haar niet anders ken dan op 120%. Na afloop komt er geen boe of bah uit, maar dat is dan weer wél normaal. ‘Wanneer gaan we naar het feestje?’ Haar neefje en nichtje vieren hun verjaardagen. “Ik twijfel nog meissie, eerst ’s even kijken hoe het met jou gaat.” ‘Er is niks met mij’, roept ze meteen boos, ‘ik heb alleen hoofdpijn en ik ben moe, dat gaat zo wel over.’ Dat laatste deel is mijn tekst, die hoor ik haar nooit zeggen, ik vrees dat ze echt ziek is. Maar ja, een feestje met snoep dat eigenlijk op het programma staat, daar moet ik niet aan gaan tornen. Ik maak me uit de voeten om een was in de machine te gooien, uitstel van executie…
 
Hoewel, ik mag haar niet aanraken om te voelen of ze warm is maar ik kan haar wel temperaturen natuurlijk. Dat doen we ook als we het oneens zijn over ziek/schoolziek. De thermometer heeft immers altijd gelijk. En wat dacht je wat, ’t meisje heeft 38.6, diezelfde avond oplopend naar 39.6, ziek dus. Tot haar stomme verbazing want ‘Ik ben toch nooit ziek? Hoe kan ik nu dan ziek zijn?’

Er zijn 6 reacties

  1. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    Stomverbaasd is ze over wat haar allemaal overkomt. Doodeng ook omdat het niet vertrouwd is en bij elke check van mij ‘ik hoef toch niet naar de dokter hè, dat wil ik niet!’ Acharme, de laatste keer dat ze koorts had was ze – denk ik – drie, dat is zes jaar geleden…

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *