“Au!”, de jongste probeert weg te duiken. “Niet doe-oe-oe-oen” gilt ze met haar krijsende sopranengeluid dat me extra door merg en been gaat omdat ze het zo te verduren heeft. Daar gaan we weer, deja-vu met toen de oudste twee/drie/vier jaar was. Liefst zou ik woest ingrijpen en haar lelijk in de arm knijpen, haar de gang opsturen en de jongste overstelpen met troostende zoenen. Maar dat zet geen zoden aan de dijk. Dus ga ik zo rustig als ik kan voor haar staan. Leg ik geen handen op haar schouders want dat zou olie op het vuur zijn. Haar donkerbruine ogen spuwen vuur maar ik weet inmiddels dat haar blikken me niet kunnen doden.

‘Ruzie maken doe je met woorden. Niet schoppen, niet slaan, niet krabben, niet bijten, niet spugen. Je mag wél op de grond stampen en zeggen dat je het niet leuk vindt. Je mag ook weglopen om rustig te worden en dan terugkomen om te vertellen wat je wil zeggen. Maar ruzie maken doe je met…’ “Woorden” zegt ze met een vies gezicht en jengelende stem want dat weet ze nou wel. Er naar handelen is vers twee. Eindeloos heb ik de riedel herhaald en ik dacht toch echt dat we verder gekomen waren dan waar we nu zijn. Maar op school heerst grote onrust sinds juf weg is, dus thuis zijn we ook weer terug bij af.

Er zijn 11 reacties

  1. Meesje

    Avatar van Meesje
    Met veel herkenning en zuchten volg ik je blogs al een tijdje. Je weet het allemaal zo prachtig te verwoorden, je dagelijks leven en dat van de kinderen. Blijf schrijven, blijf me raken alsjeblieft… het houdt me scherp bij de opvoeding van mijn kleine mezen!
    Reactie is geredigeerd

  2. Lisette

    Avatar van Lisette
    Op die leeftijd moest mijn zoon altijd een bedragje betalen als hij iemand met opzet pijn deed. Hij had al zakgeld namelijk. Deed wonderen. Zowaar hebben we nu zelfs met een tiener te maken die neigt naar introversie (i.p.v. ADHD-gedrag), en vertellen wat er is als er stress is (naast heftige emoties hoor).

    Verder destijds geen drukte om die fysieke uitschieters gemaakt, alleen rustig uitgelegd dat we inderdaad alleen woorden gebruiken en niet ons lijf. Het werkt natuurlijk alleen als kinderen iets om geld geven….en zo heb je bij elk kind een eigen ‘gebruiksaanwijzing’. Kunst is de beste te vinden.

    Stress op school kan zeer stressverhogend zijn voor een kind. Het is loeizwaar. Kort en duidelijk zeggen wat een kind moet doen en rustig blijven….oeioei en intussen is je kind totaal door het lint. Het is alleen niet tegen jou of haar zus gericht (al is zusje de dupe), het is de mate waarin zij enorme stress ervaart en dit niet meer aan kan. En jij mag het rechtbreien, wat voor jou in het stof bijten is. Iedere dag, nee ieder uur knoerthard werken. Ga er maar aan staan….
    Reactie is geredigeerd

  3. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    Dat is fijn om te horen Meesje. Blijf welkom en dan blijf ik schrijven, beloofd 😉

    ha die Mo, daar weet jij alles van toch…

    dag Lisette, pff daar krijgt ze niet genoeg zakgeld voor vrees ik. Maar zonder gekheid, tis ook een geldwolfje dus geen gekke suggestie. Ik heb diezelfde taktiek met succes gebruikt voor lelijke woorden dus wie weet werkt het ook hiermee. Ik weet gelukkig waar het vandaan komt, al wil ik het daarmee niet goedpraten.

  4. Claudia

    Avatar van Claudia
    Ik vind de suggestie van geld betalen voor het pijndoen van iemand erg goed, maar zou dan ook een beloning gaan geven voor de keren dat het je dochter wél lukt om met woorden boos te zijn. Bijvoorbeeld een bedragje voor elke dag (of dagdeel) dat ze niemand heeft pijngedaan of per keer dat ze boos is en niemand pijn doet een bedragje (risico daarvan zou kunnen zijn dat ze voortdurend ‘boos’ is om lekker veel geld te krijgen). Juist omdat je zo goed snapt waar het vandaan komt, moet je niet alleen straffen maar juist ook belonen als ze het goed doet (want je weet hoe moeilijk het voor haar is om het goed te doen en dan mag daar best iets tegenover staan). Tenminste, zo kijk ik ernaar….
    Reactie is geredigeerd

  5. lettie

    Avatar van lettie
    één ding: ik vind het knap dat je haar met woorden weet te corrigeren. Onze ADHD-jongste kon zo door het lint gaan dat er geen woord meer in te krijgen was, en dan moesten we wel eens hardhandig ingrijpen omdat ze de boel -en haar zus- dreigde af te breken. Het is allemaal uiteraard weer verklaarbaar: stress op school, de feestdagen die het normale patroon verstoren, maar ik weet hoe je bloed gaat koken als je ziet dat de andere kinderen er onder lijden..ik bewonder je geduld en overwicht!

  6. Petra

    Avatar van Petra
    Weer een en al herkenning, maar wat ik zelf hier zooo moeilijk vind is dat ik dus echt niet weet waarmee ik mijn zoontje van 7 kan “pakken”.
    Er is echt niks wat hem extra boeit of beter gezegd lijkt te boeien want soms weet ik niet eens hoe hij écht over iets denkt of er tegenaan kijkt…
    Ook maar steeds weer opnieuw zeggen hoe het moet en waarschuwen ik lijk wel een hangende grammofoonplaat (wanneer valt het kwartje of valt ie echt never nooit?), en ondertussen heb ik vaak medelijden met mijn andere tweeling ( 2 jongens van 4) want die krijgen bijna altijd grauwen en snauwen van de oudste, zielig gewoon. Stiekum ben ik blij als volgende week school weer begint, een klein beetje rust…. erg hè. En vervolgens weer schuldgevoel omdat ik dat denk…

  7. Eleonora

    Avatar van Eleonora
    Dat soort geduld daar kan ik alleen maar bewondering voor hebben mijn dochter is net 11 geworden en ik weet hoe hardhandig ze kunnen zijn. Ik probeer dat soort geduld te hebben maar ik weet ook als geen ander wat het van je vraagt.

  8. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    dag Petra, ik heb wel steeds alle reacties gelezen maar was verder even ‘onder water’, vandaar dat ik nog niet op je gereageerd had. Welkom hier! Fijn dat de kerstvakantie weer voorbij is hè 😉 Vakanties zijn notoir moeilijk, dat klopt, te weinig houvast waarschijnlijk. Jouw verzuchting dat je niet weet hoe je je zoon kunt boeien is superherkenbaar, hier werkt alleen continue 1-op-1 aandacht maar dat trek ik niet als moeder. Ik ben daarom erg blij met de logeerweekenden waar onze oudste nu 1x per maand naar toegaat. Met kerst was ze zelfs 5 nachten, een eeuwigheid & een zaligheid tegelijk. Ben je zelf al zover dat je je zoon wil laten onderzoeken? Dat kán lucht geven…

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *