“Mama, ik zou zo graag een keer met Jeroen spelen maar ik  kan het hem nooit vragen.” ‘Wat bedoel je lieve schat?’ “Nou gewoon, ik kan het hem nooit vragen want hij heeft nooit tijd.” ‘Bedoel je dat hij druk is met andere dingen en niet kan afspreken om te spelen?’ “Nee-hee, begrijp het dan. Hij is nooit alleen, hij is altijd maar met zijn vrienden bezig dus dan kan ik hem niet vragen of hij wil spelen.” En wat zachter vervolgt ze “want ik durf het eigenlijk ook niet te vragen want hij wil toch niet met me spelen….volgens mij is hij op Sanne en zij ook op hem want ze zitten altijd zo stom te doen samen. Denk jij ook dat Sanne op Jeroen is?” Daar begon het mee, ongeveer een week geleden. Een onschuldige wie-is-op-wie-kwestie van een verliefderige vijfde-groeper.

Dinsdagavond fietsen we terug van de avondvierdaagse, tegen haar natuur in kwebbelt ze honderduit over wat ze allemaal gedaan en meegemaakt heeft. “Jeroen is toch zo aardig hè, hij deelt zomaar allemaal snoep uit, voor niks. Ik kreeg wel vier dingen van hem en hij hoefde er niet eens iets voor terug. En weet je, hij had ook een plantenspuit en hij spoot iedereen nat, mij ook. Denk je dat ie me aardig vindt? Denk je dat ie wel een keer met me wil spelen?” Met een grote glimlach hoor ik haar aan, in het hele verhaal is het Jeroen vóór en Jeroen na, heerlijk toch die ontluikende hartstocht.

Woensdagavond om 22.00u gaat langzaam de deur van de woonkamer open: “Ik kan niet slapen, ik moet steeds aan Jeroen en Sanne denken. Denk je dat hij op Sanne is? Hij zegt van niet maar ik denk van wel. Sanne zegt ook dat ze niet op hem is maar ik zie toch dat ze steeds samen spelen en bij de avondvierdaagse liepen ze hand in hand. Ik vind dat niet leuk, ik moet er steeds aan denken.”

Als ik op donderdagmiddag met mijn jongste uit school gefietst kom zie ik Jeroen net wegfietsen voor ons huis. Het is haar blijkbaar gelukt om zijn aandacht te krijgen en misschien heeft ze wel durven vragen of hij wil spelen. Maar ik tref haar aan in tranen. Hij heeft haar huissleutel afgepakt en weggegooid en ze weet niet wat ze moet doen. Hij draalt aan het eind van onze straat, ik ken hem als een aardige jongen en ik denk dat hij wel snapt dat ie fout zit. Ik help mijn dochter een stukje op weg en laat het ze samen oplossen.

Vrijdagmiddag uit school vraagt ze meteen “mag ik naar het speeltuintje bij Jeroen?” Het is een stukje verderop, ze springt een gat in de lucht als ik zeg dat het wel mag. Tien minuten later is ze alweer terug. “Hij is er niet. Zijn broertje zegt dat ie bij Stef aan het spelen is. Mag ik daar dan naar toe?” Het buurmeisje is er inmiddels ook bijgekomen. Ik aarzel even, maar ach ik weet wel waar Stef meestal speelt en als ze goed uitkijkt bij het oversteken mag ze daar wel gaan kijken. Ik voel hoe er grenzen opgerekt worden maar ik gun haar zo dat ze haar actieradius vergroot dat ik er niet te lang bij stil wil staan. Na een dik half uur piept de poort open en met veel misbaar wordt gemeld dat ze Hem nergens kunnen vinden. Dat ze alle paadjes afgefietst hebben maar geen spoor te bekennen. “En nu?” vraagt ze me verwachtingsvol. ‘Eh, niks. Gewoon lekker gaan spelen.’ “Ja maar hoe moet dat dan met Jeroen, we hebben hem nog steeds niet gevonden. Ik ga weer naar het speeltuintje, misschien is ie inmiddels thuis.” En zoef, weg is ze. “Ik heb ‘m gezien, ik heb ‘m gezien! Ik fietste door het paadje bij Stef en toen botsten we bijna tegen elkaar op en ik zei tegen hem ‘hee Jeroen, wat doe jij nou hier?’ en hij zei ‘hee, wat doe jij nou hier?’ en toen fietsten we weer door. Nou, ik ga nog even naar het speeltuintje van Jeroen.” ‘Hola, neem je horloge mee, om 17.45u thuis zijn om te eten.’ Giechelend maken de meiden zich meteen weer uit de voeten, pff we schuiven geloof ik pardoes een nieuwe fase in. Na het eten wil ze meteen weer vertrekken naar, jawel, wat inmiddels Jeroens speeltuintje heet. Ik wil het niet. Het voelt niet goed. Ik krijg het plaatsvervangend benauwd. Ik kan het niet goed uitleggen en dus krijgen we ruzie. Ze is in alle staten en dramt me tot wanhoop. Maar ik houd voet bij stuk, dat helpt nog als ze acht zijn maar ik kan me plotseling de machteloosheid van puberouders voorstellen. Bij het slapen gaan vraagt ze of ze de volgende dag toch zeker niet de hele dag op de verjaardag van haar zusje hoeft te blijven, of ze dan toch zeker wél naar Jeroen mag…

In de loop van zaterdag neemt de Jeroen-manie obsessieve vormen aan. ’s Ochtends is ze er meteen vandoor naar Jeroen, dat wil zeggen, naar het speeltuintje bij hem voor de deur. Met een lang gezicht eet ze ’s middags haar taartje en met veel gezucht en gehang blijft ze het verplichte uurtje bij de verjaarsvisite om daarna spoorslags te verdwijnen, naar Jeroen natuurlijk. Tussendoor komt ze klagen dat hij er niet is, niet naar buiten komt, er al lang had moeten zijn of vragen wat ze nou kan doen als Hij er niet is.

Op het eind van de dag verzucht ze dat het geen leuke dag is geweest omdat ze eigenlijk de hele dag op Jeroen heeft lopen wachten.  ‘Dat snap ik. Misschien moet je dat morgen toch maar anders doen.’ “Hoezo?” klinkt het argwanend. Ik probeer haar uit te leggen dat je vriendschap niet kunt afdwingen en het eerder in haar nadeel werkt als ze zo monomaan contact zoekt. Ze begrijpt het eigenlijk niet, al doet ze wel haar best om naar me te luisteren. Als ik intuïtief besluit met de opdracht om de volgende dag helemaal niet naar Jeroen te gaan is ze even in paniek maar al gauw zie ik hoe haar lijf zich ontspant. Duidelijkheid is een wondermiddel voor dit meisje.

Er zijn 14 reacties

  1. N=29980

    Avatar van N=29980
    Dat moet zo moeilijk zijn om aan te voelen wat kinderen nog snappen; ben bang dat ik alles veel te ingewikkeld ga maken en ze dus alleen maar ga verwarren. Goed als ik over 6 jaar nog eens om raad kom vragen?

  2. christinA IP213.84.211.137

    Avatar van christinA IP213.84.211.137
    Echt pubergedrag, en je hebt gelijk: wees helder en duidelijk, want waarschijnlijk kan ze op het ogenblik maar éen kant zien: de hare.
    Maar dat hebben geloof ik alle pubers gemeen. 🙂

  3. Maria-Dolores

    Avatar van Maria-Dolores
    oei, da’s een lastige situtatie. vooral omdat je als buitenstaander (of als moeder) zo duidelijk ziet wat er speelt, maar zij het zelf niet beseft. zelf was ik vroeger ook zo: als andere kinderen een beetje aardig tegen me waren, gelijk denken dat ze me écht heel aardig vonden. als er toen iemand geweest was die me dat uitgelegd had, dat zou me veel ellende bespaard hebben…

  4. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    @Anna, dat vind ik wel heel bijzonder van dit kind, dat ze me zo dicht bij mijn intuïtie gebracht heeft!

    @N=29980, met goed kijken en luisteren kom je een eind gelukkig, maar kom over zes jaar gerust terug (en dan?)

    @christinA, ze is 8, OK bijna 9 dus een echte puber zal het nog niet zijn. Wat ik zie is dat ze ook op het sociale vlak in een loopje kan raken dat alleen met hulp van buitenaf doorbroken kan worden. Maar misschien is dat waar pubers ook last van kunnen hebben 😉

    @Maria-Dolores, ze kan inderdaad zelf moeilijk inschatten wat ‘aardig doen’ onderscheidt van ‘vriendschap’. Ik hoop dat ze daarin nog een hoop gaat leren want dat is tamelijk essentieel in onze samenleving. Afijn, daar kun jij over meepraten.

    @Mo, dank je maar om eerlijk te zijn hou ik af en toe mijn hart vast.

  5. Zilvertje

    Avatar van Zilvertje
    Opvoeden, een baan, een vak, we doen het tussen het koken, strijken, werken en alles door, wij mama’s verdienen veel vaker een pluim, jij krijgt de pluim van de dag van mij.

    Ons gevoel is een goede raadgever, ik probeer er ook altijd naar te luisteren en als ik het niet doe, had ik het beter wel kunnen doen.
    Reactie is geredigeerd

  6. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    @zusenzo, waarvoor dank, ik heb erg zitten puzzelen of het korter kon maar dan werd het te kort door de bocht, fijn dat deze lengte ook gewaardeerd wordt.

    @zilver, precies, zo is het, metamama zou het niet beter kunnen zeggen 😉

    @N, aha vandaar, weet je wat de kwestie is, ieder kind heeft zijn/haar eigen tempo, ook dat nog… maar ik zie je graag komen over 6 zes (en tussendoor ook)

    @coby, wat nou zo moeilijk uit te leggen is, is waar het ‘ontspoort’, niet meer gezond voelt en toch is dat wat er gebeurde en waarom het doorbroken diende. Niet dat het daarmee helemáál over&uit was, maar het hielp wel om het weer gezond te maken.

  7. zintuigen

    Avatar van zintuigen
    Poeh. Hier heb je zoveel energie voor nodig denk ik. Lief, hartstochtelijk kind. Maar oe wat moeilijk dat obsessieve, zeker als je weet waarom en hoe. Goed gedaan.

  8. Ans

    Avatar van Ans
    Pff, om gek van te worden! Goed dat je een streep getrokken hebt. Ik herken dit enigszins van oudste. Bij haar was het hartsvriendin voor en na, terwijl wij hartsvriendin steeds minder zagen. En toen nooit meer. Nog wilde oudste niet geloven dat dit geen vriendin was. Harde lessen, maar wel waardevol.

    Ik ga nu jouw pgb verhaal lezen!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *