Net wanneer ik denk ‘goh wanneer zou ik eens iets horen op die TOG aanvraag’ gaat trring de telefoon. Het is een doordeweekse donderdag, half zes, spitsuur in huis. “Goedemiddag, u heeft een TOG aanvraag ingediend voor uw dochter, we komen graag op huisbezoek. Morgenmiddag, schikt dat?” Ik draai het gas laag, loop even weg uit het kindergedruis en probeer tot me door te laten dringen wat de functie van deze overval is. “Is uw dochter dan ook thuis?” ‘Morgen zegt u, dan is het vrijdag hè’, zeg ik in een poging de tijd te rekken om wat vooruit te kunnen denken. ‘Ik weet niet of het morgen zou lukken. Hoe laat hebt u in gedachten?’ “Het hele gesprek duurt een minuut of twintig. Hoe laat komt uw dochter uit school?” Hè verdikkie, waar staat dat huisbezoek nou voor en waarom moet mijn dochter daar bij zijn? Hoe kun je nou rond deze tijd een helder antwoord van een moeder verwachten? Of doen ze dat expres?

‘Het lijkt me niet zo’n goed idee om dat gesprek te voeren in het bijzijn van mijn dochter, kan het ook op een ander moment?’ “Ze hoeft er ook niet de hele tijd bij te zijn, ze kan daarna iets voor zichzelf gaan doen of naar haar kamer gaan.” Hahaha, ik moet mijn best doen om mevrouw niet vierkant uit te lachen. ‘Dat gaat echt niet lukken, mijn dochter gaat niet zomaar iets voor zichzelf doen dat is juist een van de dingen die het leven met haar zo intensief maakt’ druk ik mij netjes maar hopelijk duidelijk uit. “Oh ja, dat komt vaker voor, als ouders dat zelf aangeven is dat meestal ook wel zo.” Ah, kijk aan, dat is een sympathiek geluid. “We kunnen misschien afspreken vlak voordat ze uit school komt, kan ze dan zelf naar huis komen?” Ik aarzel, vrijdag is mijn meisje juist gewend dat ik haar op kom halen. En misschien is dit ook een strikvraag naar de zelfredzaamheid van mijn kind? Ik weet het niet. Waarom voel ik me zo in de hoek gedreven, wat is dat gladde ijs onder mijn voeten? ‘Is er ook nog een ander moment waarop we kunnen afspreken?’ probeer ik. “Mm, tja, maandag zou kunnen maar daarna zit ik tot de kerstvakantie vol en wordt het na oud&nieuw.” Shit, maandag werk ik (mag ik dat zeggen, dan gaat mijn meisje naar de BSO is dat geen contra-indicatie?) en het is ook wel fijn als snel duidelijk wordt waar we aan toe zijn.

‘Jaja, nou laten we dan maar gewoon morgen afspreken. Als ik mijn dochter goed instrueer om rechtstreeks na school naar huis te komen, we wonen erg dichtbij, dan lukt dat wel. Ze is om 13.00u uit, ben u er dan om kwart vóór?’ “Oh, dus dat kan ze wel, zelf uit school komen? Nou red ik het niet om er al zo vroeg te zijn maar half twee gaat wel lukken. Zullen we dat dan afspreken?” Grrmpf, laat ik me in de kaarten kijken voor niks. En ik wil niet dat mijn oudste met haar oren op steeltjes dat hele gesprek bijwoont. Bliksemsnel zoek ik de alternatieven af, mijn man is morgen thuis aan het werk, als ik hem nou inschakel om de meiden na 10 minuten onder de arm te nemen en het huis te verlaten – dat is een optie. ‘Goed, ik regel wel iets met mijn man, dan zie ik u morgen om half twee. Tot dan!’

Totaal overrompeld haast ik mij terug naar de pruttelende pasta. Morgen krijgen we huisbezoek. Morgen moeten we ons brevet van onvermogen tonen. Morgen gaan we de mallemolen in. Wat staat ons nog meer te wachten?

Er zijn 13 reacties

  1. Coby

    Avatar van Coby
    Heel beladen allemaal, zo voel ik dat in en uit jouw bijdrage. Kan het me voorstellen. Maar blijf in je recht staan. En focus je alleen op waar je volgens jou recht op hebt. En terecht. Laat je er niet van af brengen. Jíj wéét. Jij weet ook wat je er allemaal voor doet. Er valt jou helemaal niets te verwijten. Zeker niet door zo’n “rekenmachine” van de organisatie…..
    Sterkte!

    Hartelijke groet, Coby

  2. Erna

    Avatar van Erna
    Adem diep in door je neus, steek je buik naar voren, en weer uit ademen.
    ‘brevet van onvermogen’ dát moet je maar weer heel snel vergeten!! 🙂

    het komt goed, ze zullen luisteren, ze willen je helpen, ze komen opbezoek, ze gaan weer weg, er komt meer duidelijkheid.
    succes!

  3. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    Tis kennismaken met een nieuwe wereld.
    Tis zwart op wit dat het niet over gaat.
    Tis wennen aan ongenuanceerd moeten zijn.

    wordt wis en waarachtig vervolg, dank voor alle harten onder de riem!

  4. Ragfijn

    Avatar van Ragfijn
    En wordt er niet duidelijk georiënteerd, knikker je ze de deur uit. Het is onmogelijk discussiëren met een tafel… Dat het maar goed gaat hoop ik voor jullie!

    Gr. Ragfijn

  5. Zusenzo

    Avatar van Zusenzo
    Oh men, doet me denken aan het huisbezoek van de CIZ bij mijn (dementerende) vader.
    Mijn zus en ik gespannen als een veer op de smoezelige banken: als de dame van het CIZ maar niet denkt dat hij nog zelfredzaam genoeg is.
    Mijn vader confabuleerde een eind weg, maar zijn omgeving sprak boekdelen.
    Wat wij als “opgeruimd” zagen gaf voor de dame van het CIZ de doorslag tot afgeven indicatie verz. huis.
    Wees gerust: ze gaan niet alleen af op het telefoongesprek.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *