Dinsdagmiddag, 14.43u Trrring, telefoon ‘Mama’ klinkt er een klein stemmetje aan de andere kant van de lijn ‘mama, waar ben jij?’ De eerste schoolweken konden we het nog zo plooien dat er steeds iemand thuis was maar vandaag voor het eerst komt onze oudste alleen thuis en moet een half uurtje zien te overbruggen. Ze vindt het reuzespannend, en eerlijk gezegd, ik niet minder. “Op mijn werk lieve schat. En jij, hoe was jouw dag? Ben je net thuisgekomen?” ‘Ja goed, maar mama, waar is papa nou?’ In de verte hoor ik een snik in haar stem, ik slik mijn eigen tranen dapper weg. “Papa is je zusje ophalen weet je nog. Ik denk dat hij ongeveer om half vier thuiskomt.” ‘Maar hier op het briefje staat dat hij om kwart over drie thuis is.’ Oeps, ik dacht ik neem het ruim want anders duurt het wachten zo lang. “Oh, dat kan ook maar heel precies weten we het niet, als het waait of alle stoplichten staan op rood dan kan het ietsje langer duren” probeer ik zo nonchelant mogelijk te klinken. ‘Oh. Maar als het nou heel lang duurt voordat ze thuiskomen, wat dan?’ “Je mag altijd even bellen naar papa of naar mij. Ga alvast maar lekker iets drinken en pak er maar wat lekkers bij, dat hadden we afgesproken hè.” ‘Maar mama, dat staat niet op het briefje, mag het dan wel?’ Ach, de lieverd. “Tuurlijk schat, tuurlijk mag dat. Zo, nu ga ik weer aan het werk. Heb het fijn!” ‘OK, daaag mama’ klinkt het stemmetje ietsje minder dun.
15.15u Trrring, ‘Mama, ze zijn er nog steeds niet, wanneer komen ze nou?’ huilend hangt mijn oudste weer aan de lijn. Grr, waarom heeft mijn man die tijd zo krap op het briefje gezet, dat is toch vragen om moeilijkheden stormt het in mijn hoofd. ‘En papa neemt ook niet op, waar is ie nou?’ Zo goed en zo kwaad als dat gaat stel ik haar gerust, we hangen weer op.
15.28u Trrring, Gierend gehuil klinkt in mijn oor. ‘Mama, ik hoor voetstappen boven. Ik ben zo bang dat er een inbreker is, wat moet ik nou doen?’ En net als ik denk dat het toch teveel gevraagd is om haar dit alleen te laten doorstaan kom vader en zusjelief door de poort. Diepe zucht.
Een paar weken later. Dinsdagmiddag 14.43u, ik werk vandaag thuis, ik verheug me op haar blije gezichtje als ze ontdekt dat ze niet alleen thuis hoeft te komen vandaag. Ha, daar zul je d’r hebben, de klink gaat naar benêe en … woest gekrijs vult het huis, een tas vliegt door de woonkamer, grote donkere ogen wensen me dood en ze spuugt me toe “Dat heb je niet gezegd dat je thuis zou zijn. Dat vind ik STOM, ik had me er zó op verheugd, de hele dag al. GA WEG!!!”
o ja, dat was bij ons ook zo. mijn oudste baalde ontzettend toen ze aan het begin van een nieuw schooljaar ontdekte dat er geen enkele dag meer was waarop ze alleen thuis zou zijn. en dat kan ik nog begrijpen ook!
Hahaha, wat goed dat ze dat STOM vindt…wat heeft ze dan veel geleerd he? Ik moet ook zo lachen omdat jij je zo totaal ergens anders op ingesteld had. Ik kan me voorstellen dat je even stil was en de woorden er even niet waren.Ik had je gezicht wel even willen zien….(grinnik)
Hartelijke groet, Coby
Ja lach maar 😉 En halleluja wat is het toch altijd heftig met dit kind…
ze blijft verrassen en goed dat ze onafhankelijk durft te zijn, maar ik voel met je mee ijskastmam…. je doet het goed ook al vindt zij van niet 😉
Ai ai, wat krijgen we toch veel over ons heen. Gelukkig dat je in dit geval uit het ‘onderwaterscherm’ kan opmaken dat ze zich alleen nu heel goed redt en het zelfs leuk vindt. En zich inhouden doen ze, eigenlijk ook gelukkig…., niet bij ouders.
’t Is ook altijd niet goed of het deugt niet… nou ja, aan de andere kant: ze ervaart het dus niet meer als bedreigend, even alleen thuis zijn. Dus stiekem toch gegroeid.
Natuurlijk ben ik hartstikke blij dat ze nu wél eventjes alleen thuis durft te zijn. Opvallend is wel hoe heftig ze reageert als het dan een keer afwijkt. Ik heb nu met haar afgesproken dat ik het vooraf meld als er iemand thuis is (haha) en toen was het goed.
Reactie is geredigeerd
oh ja help, altijd die zekerheid geven.
Altijd precies zijn.
Sorry maar zoals jij het beschrijft moet ik er toch wel om lachen.
inderdaad, als je het maar meldt van tevoren, dan is het goed..als moeder van een ADHD-kind heb ik ervaren dat de onbenulligste afwijking van het geplande patroon al voor vuurwerk kan zorgen..en dan denk je bij jezelf: ”daar GAAN we weer…”
dit verzin je niet, maar mooi opgeschreven met de nogal verrassende clou
Het leven zelf. De emsn houdt niet van het onverwachte, het onbeheersbare. Fantastisch verteld, maar best moeilijk mee om te gaan.
JaaaHAHAHA, dat laatste heb ik PRECIES zo meegemaakt. Oh oh wat een volk is het toch;-))).
(eerste klonk trouwens heel heel zielig…)