Maandag
‘Gecondoleerd met het verlies van jullie broer en zwager’ zegt de juf. ‘Jullie dochter is er erg van ontdaan. Was het erg plotseling dat hij stierf?’ Ik ben stomheid geslagen, mijn zwager dood, ‘wanneer dan?’ schiet er even door mijn hoofd. Dan komt de aap uit de mouw, meisjelief had zich op het schoolplein afzijdig gehouden en een bedrukte indruk gemaakt. Toen juf vroeg wat er aan de hand was heeft ze in alle ernst verteld dat haar oom is gestorven en dat ze daar veel aan moet denken. Ik stel juf gerust, het is niet waar maar we zijn allebei wel even van ons stuk.
Dinsdagavond
Morgen hebben we het 10-minuten-gesprek met juf, waarvoor bij ons een uur uitgetrokken wordt. Ik heb het expres bij het avondeten laten vallen omdat ik benieuwd ben of dochterlief naar aanleiding van het akkefietje gister nog behoefte heeft iets recht te zetten. Met het naar bed brengen begint ze inderdaad over de juf en over school en na wat omtrekkende bewegingen barst ze plots in snikken uit. ‘Ik ben het stoutste kind van de klas. Nou ja, van de meisjes dan. Iedere keer staat mijn naam op het bord, soms zelfs met streepjes erachter, en ik wíl dat niet. Ik doe zo mijn best maar het lukt gewoon niet. Dat komt ook omdat ik me zo verveel met rekenen. Dan moeten we een som doen en dan ben ik hoep-hoep klaar, dan kijk ik rond en is iedereen nog bezig. Nou dan ga ik het nog maar een keer overdoen en dan ga ik juist fouten maken of dan krijg ik op mijn kop omdat de lijntjes te dik zijn omdat ik ze heb overgetrokken.’ Dat is iets heel anders dan ik verwachtte.
Woensdag
Juf kijkt me met grote ogen aan terwijl ik mijn relaas doe en zegt ‘Ik herken hélémáál niets van dit verhaal’. En ik geloof haar.
Donderdag
Tring, oma aan de telefoon. ‘Ik bel even om te horen hoe het mijn kleindochter is want ik maak me toch een beetje zorgen.’ Nou ja, dat kan, ik informeer even wáár precies de bezorgdheid over gaat. ‘Ze vertelde dat ze op school tussen twee jongens geplaatst is die nogal vervelend zijn. Ze heeft het al een paar keer tegen de juf gezegd maar pas na de vakantie zou er gewisseld worden. Ik hoop zo voor haar dat ze nu een fijn plekje heeft.’ Huh? Ze zit sinds de kerstvakantie naast zo’n beetje de aardigste jongen van de klas, nog hartstikke slim ook. Ik geef mijn dochter de telefoon en zeg niks. Ze loopt er meteen mee naar de gang en als ze even later terugkomt drukt ze het ding met tegenzin in mijn hand. Oma nog steeds. ‘Nou, ze zegt dat één van de jongetjes nu vervangen is door een vriendin. Geloof jij dat dan niet? Denk je echt dat ze maar wat zegt?’
We zijn gewend haar verhalen met een pak zout te nemen en altijd goed door te vragen om erachter te komen wat waar is en wat niet. Maar zo bont heeft het nog niet gemaakt. Drie keer in één week volwassenen – die al alert zijn – om de tuin geleid. De moed zakt me in de schoenen. Waar gaat dit over? Zijn het zorgen die in haar hoofd een eigen leven gaan leiden? Behoefte aan aandacht? Ze zeggen dat aspergers niet kunnen liegen, dan heeft mijn dochter denk ik alsnog geen asperger. Potdikke, ik laat me toch niet in de luren leggen door een zevenjarige aap. Hoogste tijd voor een goed gesprek.
Wat een timing vrouw! En wat een mooi inzicht. Alsnog toch geen etiket. Of wel, maar dan wel met een speciale gebruiksaanwijzing. Net als jij en ik. Tijd voor een goed gesprek? 😉
Timing?! Kijk maar even op je eigen log 😉
ai
ingewikkeld
wens je veel wijsheid en geduld
mooi beschreven, ijs!
hihi
Hoi moeder, met een steeds breder wordende glimlach, las ik je log…niet uit leedvermaak maar vanwege herkenning. Onze dochter vertelde ooit toen ze een jaar of 6/7 was, op school dat ik samenwoonde met een man die Arie heette en dat hij ook twee dochtertjes had die nu ook bij ons inwoonden. Dit verhaal stond in een offcieel onderzoeksrapport…vandaar dat ik het onder ogen kreeg… en ja… haar fantasie slaat nog regelmatig op hol… probeer te herkennen en niet te oordelen…. kennelijk heeft jouw meisje (ook) nodig om de wereld om haar heen te vertalen in voor aanvaadbare gebeurtenissen… Ik verbaas me soms nog steeds om die behoefte van mijn dochter maar accepteer het meer dan 8 jaar geleden.
Reactie is geredigeerd
Ik ben van de andere kant: de schoolkant. Zou hele dossiers kunnen overleggen met dergelijke fantasieverhalen, van m.n. kinderen tussen 6 en 9, daarna worden het realisten. Globaal gesproken dan. Geen zorgen maken, wel met haar blijven praten en confronteren met haar stories. Je hebt het hartstikke goed gedaan.
Misschien moet je het inderdaad niet zozeer zien als liegen, maar meer als fantaseren, interessant doen. Ik ben blij te horen dat veel kinderen dat doen (heb zelf eens een verhaal verteld over dat wij thuis 6 kinderen hadden; ik gaf ze namen, leeftijden, hobbies, van alles! terwijl ik alleen maar een broertje had).
En dat ze zelfs alerte mensen zo om de tuin kan leiden, da’s nu even niet zo fijn misschien, maar misschien kan ze er later iets mee gaan doen (acteren?)
Als ik Klaver goed begrijp is dit doodnormaal. En dus eigenlijk vreemd genoeg juist goed. Toch kan ik me voorstellen dat het ontzettend lastig is, boy cried wolf. Wat is echt, wat niet. Kom er maar eens achter. Oef.
@Galadriel, ook een goed verhaal 😉 Kan je uitleggen hoe je het meer accepteert? Dat je je er minder zorgen over maakt of corrigeer je haar daar niet meer in?
@Klaverblad, dat vind ik geruststellend om te horen. En doen ze dat ook zonder te verblikken of te blozen? Ik bedoel, het is écht niet aan de lichaamstaal of ogen af te lezen als mijn meisje ‘sterrenverhaaltjes’ vertelt.
Ik heb haar trouwens oma laten bellen om het recht te zetten…
@momeho, interessant doen, dat kan een kant zijn. Het is vooral ontdekken in welke hoek we het moeten zoeken. En actrice is een leuke suggestie maar gezien haar behoefte aan controle vermoed ik dat het eerder een regisseur wordt!
@Eline, misschien is het inderdaad een teken dat het haar goed gaat. Immers, ze had tot voor kort niets met fantasie ‘want dat is niet echt’. Moeten we er alleen even met zijn allen mee om leren gaan 🙂
Reactie is geredigeerd
wat een plotselinge wending
denk je dat je een diagnose hebt
Lieve ijskastmoeder, ik herken dit gedrag van mijn twee dochters, op die leeftijd, de eerste klassen van de lagere school vertelden ze dingen waar mijn oren van klapperden, navraag bij juf gaf mij andere informatie. Zou het te maken kunnen hebben met dat ze heel langzaam gaan ontdekken hoe het leven in elkaar zit en dat dit erg hard is, vooral op school, een juf of meester die net niet ziet dat jij altijd een klap krijgt en als er dan wel een keer gekeken wordt, heb je net een keertje teruggeslagen, Blanca lag een keer op de groot met schaafwonden op haar benen door een val, een jongen had haar zo achternagezeten en uitgescholden, meester had niets gezien, maar toen hij keek, stond Blanca net weer en schold de jongen uit en Blanca kreeg straf. Ik denk dat op die leeftijd de behoefte ook erg groot is om lief gevonden te worden en als juf of meester dan niet zien hoe lief je bent, dan verzin je wat, je haalt het uit boeken, tv, of verhalen, omdat je weet hoe mensen er op reageren, ze zijn dan wat liever voor je, of denken, nou die heeft het zwaar. Ik denk dat het zo zit, maar dit kan ik niet wetenschappelijk onderbouwen. Ik denk dat het dus niks is om zorgen over te maken, dat het hoort bij het opgroeien ik heb zelf als jong meisje ook wel eens dingen gezegd, maar dan tegen de schoolmeisjes, gewoon om de schooltijd voor mezelf leefbaar te houden, want het gaat er op scholen hard aan toe. Mijn jongens deden dit niet.
Reactie is geredigeerd
IJskastmoeder, ik aarzel om het te zeggen, maar ik vind dit verhaal mooi opgeschreven. Behoorlijk ingewikkelde materie om aan een buitenstaander uit te leggen en dat heb je echt heel helder gedaan.
Haar fantasiën hebben me aan het denken gezet, allemaal gericht op om lief gevonden te worden, een beetje troost.
Misschien is het belangrijk dat ze leert dat de fantasie en de werkelijkheid gescheiden zijn, en dat je er ook op een andere manier om kunt vragen.
Ik moet ook denken aan een vriendin die me vertelde over een periode in haar leven dat ze ernstig ziek was en zichzelf telkens als er iemand bij haar kwam plotseling betrapte op hevig kreunen en steunen.
Totdat ze begreep dat ze gewoon even vastgehouden wilde worden met haar zieke lichaam dat al zo lang niet meer aangeraakt was. Toen leerde ze er om te vragen, kun je even bij me komen zitten en je armen om me heen slaan…
De hersenen in haar hoofdje schieten alle kanten op, werkelijk knap hoe ze een compleet verhaal in scene zet, misschien wordt ze later schrijfster? 🙂
Reactie is geredigeerd
Ik accepteer het door er rekening mee te houden ze dat het doet, dat fantaseren.Dat het ook bij haar hoort, kennelijk. Wanneer ik er met haar over praat, probeer ik het ook geen liegen te noemen maar vraag haar waarom ze er zoveel bij verzint en wat ze zelf verzonnen heeft en wat niet. En soms, ijskastmoeder, kom ik erachter en soms niet. En de ene keer maak ik me er minder zorgen om dan de andere keer.
Mooi verhaal. Waar ligt de grens tussen fantasie en liegen? Gelukkig dat je weer twijfelt aan je etiket. (sorry, ik reageerde als Ivy, vergeten kopje te veranderen ;-))
Reactie is geredigeerd
@no name, plotselinge wending? Omdat ik ’twijfel’ aan asperger? Tja, ik ben nog steeds zo’n rasoptimist die iedere gelegenheid aangrijpt om de diagnose op losse schroeven te zetten.
@Zilver, mooie theorie, ik houd ‘m in gedachten
@Jezzebel, waarom zou je aarzelen? Dank voor je compliment want mooi opschrijven hoort er natuurlijk ook bij 😉 Je vriendin zet me aan het denken. Het waarheidsgehalte in de verhalen van mijn dochter is omgekeerd evenredig aan hoe goed het met haar gaat. Dus daar zit wat in, behoefte aan troost en niet weten hoe je dat anders kunt vragen. Gaan we aan werken. En schrijfster, mm, misschien moet ze daar eerst het https://www.volkskrantblog.nl/bericht/82195 voor ontdekken…
@Pas, welkom hier. Waarom ben je gelukkig dat ik weer twijfel?
lieve ijskastmoeder, ik heb even de tijd genomen om te reageren.
ik weet uit ervaring dat sommige kinderen met asperger wel kunnen fantaseren.
zelfs een dubbel leven kunnen leiden waar je als ouder niets van weet.
pfff.pittig onderwerp.
blijf met je meisje praten, noem het geen liegen maar luister naar haar fantasien, ze kunnen je leren waar haar behoeftes liggen.