“Zullen we een voorstelling maken?” zegt ze tegen haar vriendinnetje. En in één adem er achteraan “Mam, mogen we een voorstelling maken en ga jij dan kijken?” Voorstellingen maken is namelijk leuk maar bekeken worden nog veel leuker. ‘Dat is goed lieverd maar ik kom alleen kijken als je ook echt geoefend hebt.’ “Jaha, dat gaan we ook doe-hoen!” klinkt het bozig maar ik ken mijn pappenheimer langer dan vandaag en heb nét iets te vaak naar eindeloze improvisaties zitten kijken dus voortaan stel ik de oefen-eis voordat ik kom kijken. Hopla daar vliegen ze naar boven, waarschijnlijk om een dansje in elkaar te zetten. Na een half uur zijn ze nog steeds niet beneden, dat is anders dan anders. Als ik boven kom om de was op te gaan ruimen wordt met een ijselijke kreet haastig de slaapkamerdeur dichtgetrokken met “Neeee, je mag nog niks zien!” en ik maak me met graagte uit de voeten.
Wat volgt is een middag heen en weer gestommel van boven naar beneden en dan weer naar zolder en ik heb geen idee wat ze uitspoken maar het klinkt heerlijk dus ik laat ze lekker klooien. Tegen de tijd dat het vriendinnetje wordt opgehaald zijn ze zover, de voorstelling kan beginnen. En mijn mond valt open als ik boven kom. Op de overloop is een kassahokje gemaakt (van een wasrek en de poppenkast), er zijn heuse toegangskaartjes getekend (mét stoelnummers) en de zolder is omgetoverd tot theaterzaal met een ouvreuse, een koek&zopie en een heus toneelbeeld met kostuums, gedimde lichten, muziek én decor. Samen met de andere moeder geniet ik van de creativiteit van de meiden, wat hebben ze en prachtige middag gemaakt en wat vullen ze elkaar toch goed aan. Ja, deze twee zijn aan elkaar gewaagd dat is me duidelijk.
Twee dagen later is er een ander vriendinnetje over de vloer. Ze zijn nog amper binnen als mijn meisje voorstelt om een voorstelling te gaan maken. “Dat is leuk! En dan maken we ook kaartjes en dan maken we een kassa en dan vragen we onze moeders of ze komen kijken.” En zo gaat het. En een dag later bij het volgende vriendinnetje precies zo en nóg een keer en nóg een keer en nóg een keer… En telkens weer moet het precies zoals die eerste keer. De andere moeders klappen verrast en prijzen de creativiteit van mijn dochter terwijl ik me vertwijfeld afvraag wanneer deze dwangmatige herhaling van zetten weer eens doorbroken gaat worden.
ik zat eerst te genietenvan het verhaal en de creativiteit
maar toen ik het einde las was iktoch beetje verdrietig voor je
ook voor je meisje
veel liefs Moon
Da’s precies hoe het mij ook gaat Moon…
niet saai, je dochter
wat mooi en dapper geschreven. En toch en toch en toch heeft je dochter dit zo nodig…om te verkennen…en het is fantastisch dat ze die ruimte krijgt. aanbeveling voor jou
…En dan toch weer tien keer opnieuw het eerste deel van je verhaal blijven lezen hoor, al kan wat je blij maakt je ook verdrietig maken…
En toch, en toch, is herhaling ook niet, tenminste gedeeltelijk, iets wat bij kinderen hoort? En al helemaal als het waardering oplevert. Toch snap ik je zorg.
@jan, never a dull moment, in goed nederlands
@Galadriel, dank je, het zijn zeker twee kanten van de medaille, dat ben ik met je eens
@Daan, jawel, dat ook, dat ook
@Eline, hm, deels. Dit meisje heeft van jongsaf aan een broertje dood aan herhalingen van bijvoorbeeld boekjes en spelletjes die peuters en kleuters zo heerlijk schijnen te vinden. Het zorgelijke is het rigide herhalen dat niet geheel leeftijdsconform is. Letwel, ik ben niet uit op problemen zoeken, hoe leg ik dat uit… dat herhalingen met plezier anders aanvoelen dan verbeten (dode) herhalingen. Zoiets.
@ijskastmoeder nav Eline
En dat jij als moeder ineens heel goed aanvoelt dat dit toch iets anders is als “normaal” spelgedrag.
Vraagje. Is ze dan ook niet te bij te sturen. Door bv een ander element in de voorstelling te stoppen?