Ik ben grootgebracht met het idee dat je nooit, echt nooit, twee keer op dezelfde plek vakantie gaat houden. Dat doe je gewoon niet. Dat is voor saaie mensen, voor die zonderlingen zonder ondernemingsdrang, onavontuurlijke geesten. Erg lang stonden we er bij ons thuis niet bij stil, we konden er niets bij voorstellen dat je op die manier een boeiende vakantie zou kunnen hebben.
En toen kreeg ik een dochter met wie elke vakantie een drama was. Niks samen gezellig er op uit. Met hangen en wurgen kwamen we die eerste vakantiejaren de dagen door. Er was werkelijk geen lol aan. En van uitrusten, bijkomen, opladen kwam op die manier ook niks terecht. Tegen het eind van elke vakantie leek ze zo ongeveer haar draai te vinden. En op de terugweg naar huis vroeg ze steevast ‘gaan we hier de volgende keer ook weer naar toe?’ “Ja, haha, alsof we het hier zo leuk gehad hebben” dacht ik dan.
En dan op een dag ergens in augustus na wéér zo’n moeizame vakantie begint er iets te broeien in mijn hoofd. Mijn man heeft al vaak herinneringen opgehaald aan de vakanties uit zijn jeugd. Elk jaar trok zijn familie naar Walcheren om daar verspreid tussen Vlissingen en Zoutelande met zijn allen vakantie te vieren. Alle ooms, tantes, neven en nichten verzamelden zich daar. En wat hadden ze een lol, wat deden ze in wisselende samenstellingen samen leuke dingen en wat was het fijn dat er altijd familie was met hokjes op het strand. Jaar in, jaar uit, van zijn zesde tot – nou ja eigenlijk gaat iedereen nog steeds. De ooms en tantes gaan nog elk jaar eenvaste week naar Zoutelande en de neven en nichten komen weer met hun eigen kinderen. Sommige voor een paar dagen, anderen de volle drie weken die ze zomervakantie hebben. Wat kan de aantrekkingskracht daarvan zijn?
Misschien is het voor sommige mensen fijn om te weten waar je aan toe bent? Misschien hebben sommigen het nodig om alvast te weten hoe het eruit ziet, hoe er aan toe gaat? Onzekerheden uitsluiten om dan pas echt aan ontspanning toe te komen? Zou mijn meisje daarbij gedijen?
Maar ik dan? Ga ik dat verdragen? Hoeveel heb ik over voor mijn kind? Ik bedoel, ik gun haar een goede vakantietijd maar hoe gaat dat samen met míjn behoefte om bij te tanken? Aan de andere kant, het gevecht dat we nu vakantie noemen komt ook niet tegemoet aan mijn idee om me te laven en te voeden om er de rest van het jaar tegenaan te kunnen. En schoorvoetend sla ik een nieuwe weg in. Ik ga uitzoeken hoe we die twee uitersten bij elkaar kunnen krijgen.
Succes!
ben vaak op Ameland geweest met veel plezier maar of ik ooit nog vakantie ga vieren ?
met mijn ouders bijna altijd naar een andere plek.
Doen! ik ging als kind ook elk jaar naar de zelfde plek, prachtige herinneringen.
Voor jezelf gewoon een lang weekend regelen met vertrouwde oppas thuis voor de dames.
tsja…soms moet je ideeen loslaten, of de guldenmiddenweg zoeken voor de balans… sterkte hoor…
@K, dank, ’t gaat vast lukken
@Gooiboy, bedoel je of je ooit nog vakantie met je kinderen gaat vieren? Ik hoop voor je van wel, en jullie gaan dan steevast naar Ameland? Wat heeft je daartoe gebracht?
@Doranne, en hoe vier je nu vakantie? En waarom vond je dat als kind prettig om steeds naar dezelfde plek te gaan?
@Kumari, ideeën loslaten daar hebben we al flink op kunnen oefenen 😉 Vakantieanekdote uit de begintijd: Toen ze één was dachten wij er goed aan te doen om met onze 1-jarige naar zee te gaan, in de caravan van mijn moeder. Een caravan in plaats van een tentje want dan kon ze s nachts wakker worden zonder dat wij ons meteen opgelaten voelden. En aan zee, want alle kleine kinderen zet je toch op het strand en dan zijn ze gelukkig? Maar niet die van ons dus. Het gras voor de caravan vond ze verschrikkelijk, van het zand tussen haar tenen werd ze panisch en laten we het over de golven in de zee niet hebben. Normaal vond ze het fijn om voorop de fiets de wereld op zich af te zien komen, deze 14 dagen huilde ze aan stuk door zodra we op de fiets stapten. Er zijn heel wat Sultana’s doorheen gegaan…
ow ow ijskastmoeder de wanhoop klinkt tussen de regels door. Je kracht is je relativeringsvermogen, hoewel het zwaar zal zijn om balans te blijven vinden tussen de verschillende perspectieven. Daar helpt geen Alice van der Pas aan!
Dat maakt jou mooi!
Ter geruststelling ten opzichte van die eerste vakantie zijn we nu dik zes jaar verder en wijzer 😉 Maar het is om te illustreren dat het een hele zoektocht is geweest om uiteindelijk op het idee te komen dat vastigheid en duidelijkheid, óók in vakanties (en dan niet alleen in regelmaat en ritme maar véél verder doorgevoerd), voor ons meisje voorop dienen te staan. Pas dan komt er ruimte voor adem, rust en soms zelfs variatie.
Die vakantie op Walcheren , lijkt me DE oplossing voor het probleem , al weet je natuurlijk nooit hoe het loopt . Wie zegt dat een kind , welk kind dan ook , diezelfde behoefte heeft aan elk jaar anders , nieuw ? Het feit dat je op vakantie gaat en je verplaatst is al anders . De hele familie entourage op Walcheren leidt misschien ooit nog eens tot haar vakantie “alleen ” met familie , terwijl jij ergens anders nieuwe energie en inspiratie kunt opdoen . Alle goeds !
nee ik ben daar vier keer geweest na mijn terug komst uit het middenoosten en vraag me af of ik ooit nog op Ameland vakantie ga vieren .
ben dit jaar met mijn dochters naar Spanje geweest en was een top vakantie
hoi ik was er even niet, ik vond het prettig steeds naar de zelfde plek te gaan omdat ik me dan veilig voelde, ik kende dan de plek, de sfeer, het ritme van de dagen,en nog steeds vind ik het prettig lang op èèn plek te zijn, soms ver van de mensen op de boot, gek genoeg reis ik ook graag, maar dat is iets anders dan vakantie vieren, en liefst alleen, in mijn eigen ritme,
Wat een zoektocht he om het een ieder naar de zin te maken, maar ik herken het wel.
ja ik zou het ook uitproberen. Wij zijn ook van die types die trekken en zleden tot nooit naar een plek terug gaan. Vorig jaar was de eerste keer dat we terug gingen naar een plek die we al kenden en we bleven daar ook langer dan gewoonlijk staan. De kinderen waren dolenthousiast en zouden het liefst dit jaar weer naar die plek toegaan…. En ik…oké uiteindelijk heb ik het het meest naar mijn zin wanneer mijn kinderen het naar hun zin hebben…. Blijkt.
Beste ijskastmoeder,
Ik leef ook in een autisten gezin. Wij gaan eens in de drie jaar op vakantie eh naar zo’n cp huisje voor een weekend of midweek.
Voordeel van die huisjes is dat alles op elkaar lijkt en de foto’s meestal kloppen met de werkelijkheid.
Bij mijn gezin werkt het als je van te voren foto’s laat zien van waar je naar toe gaat zodat ze het eigenlijk herkennen als ze er zijn.
Welkom Anne, plaatjes helpen inderdaad bij de voorbereiding, al blijven er dan nog genoeg onzekerheden over voor onze oudste. Ik zal binnenkort verder schrijven over onze vakantieconstructie want het zoeken is immers ook naar een manier waarop we het allemaal fijn hebben. Galadriels conclusie dat wanneer kinderen het naar hun zin hebben de ouders het ook goed gaat komt een eind in de richting van onze ervaring 😉