hallo‘Zeg even hallo en geef een hand’, zeg ik gewoontegetrouw als mijn oudste thuiskomt uit school en het bezoek straal negeert. Onwillig doet ze wat ik zeg en loopt snel door naar het aanrecht om voor zichzelf drinken in te schenken. Ik voel me bekeken en twijfel opeens of ik het goed gedaan heb. Zeg ik dat omdat ik wil laten zien dat we haar heus goed opvoeden? ‘Lekker, ik lust ook wel wat’, zegt de kersverse gezinscoach tegen haar. Meteen voel ik me schuldig, had ik haar al iets moeten aanbieden? Of zegt ze dat om te kijken hoe mijn dochter reageert? Ze komt natuurlijk ook om te observeren. ‘Goed idee,’ sluit ik aan ‘ik wil wel een kopje thee.’ ‘En waarom zou ik dat moeten doen?’ briest het donderwolkje. ‘Omdat het beleefd is. Als je bezoek hebt en je schenkt voor jezelf iets te drinken in, dan vraag je ook wat de ander wil drinken.’ ‘Oké. Maar ik zet geen thee, dat doe je zelf maar. En jij bent ook niet op bezoek. Wat wil jij?’ ‘Doe maar hetzelfde als wat jij hebt’, maakt ze het mijn dochter gemakkelijk.

Volgende dilemma. Ga ik nu de strijd aan, of hou ik me gedeist? Ruzie maken met bezoek erbij, dat voelt niet goed. Maar als ik nu niks doe, denkt de gezinscoach misschien dat ik niet consequent ben en haar onvoldoende begrens. Sowieso sta ik al op achterstand, want als ik nu alsnog ga reageren voelt het voor mijn dochter alweer als mosterd na de maaltijd. Ik laat het maar even gaan.

Pfff, ingewikkeld hoor om je ‘normaal’ te gedragen met zo’n coach in huis. Het is zo tegennatuurlijk om dat suikerlaagje ‘beschaving’ weg te laten. Maar als we dat niet doen, schieten we er ook niks mee op. Heftig ook om alles wat wij normaal vinden opeens door de ogen van de gezinscoach te bekijken. Ze komt vandaag alleen maar kennismaken, maar wat gebeurt er meteen al ontzettend veel…

      Delen

Er zijn 8 reacties

  1. jolanda

    Ja dezelfde situatie meegemaakt, ben nu helaas al een tijdje zonder hulpverlening. Doordat ik een ijskastmoeder, partner was. Heeft mij jaren gekost en drie instellingen verder voordat bij mijn man ass erkent werd. In al die jaren is er ook bij mij schade ontstaan en heb geen tot weinig vertrouwen in hulpverlening.  Ik ken mijn kind het beste en heb genoeg gelezen en weet dat hun ook maar gizen. Wat bij haar van toepassing is. Sterkte allemaal

  2. Lehti Paul

    Hier en daar wat gegrasduind op je blog. Leuk. Bij lezing van dit logje bedacht ik, waarom voel jij je schuldig als de coach je dochter beleefd om wat drinken vraagt? En is het niet door dat schuldgevoel dat je aan je dochter thee vraagt? Jammer, en een gemiste kans. Als je dochter de limonade voor de coach had ingeschonken, was jij vast een -met recht- trotse moeder geweest. 🙂
    Succes met alle gedoe rond school.

    1. IJskastmoeder

      Excuus voor mijn late reactie Lehti Paul, goeie vraag stel je natuurlijk. Het zijn van die gekke mechanismen dat je jezelf door andermans ogen waarneemt en plots met alles op glad ijs staat. Ik ben me bewust dat het niet reëel of redelijk is, volgende keer weer een nieuwe kans…

  3. Martine

    Raar, hè, dat je dan van binnen ineens die blik van buiten erbij hebt… het suikerlaagje mag best, de eerste keren, vind ik, want laten we eerlijk zijn: dat houd je toch niet eeuwig vol. 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *