Uit I

“Eigenlijk heb ik niet zo’n zin om te koken. Wat zullen we doen, chinees of patat?” Glunderend kijkt ze me aan ‘Patat! Patat natuurlijk. Echt? Mag dat?’ Het is vrijdagmiddag en we fietsen terug van muziekles, we zijn met zijn tweetjes want mijn lief brengt de jongste voor een logeerpartij naar oma. “Weet je wat, we fietsen meteen door naar de snackbar.” ‘Hoe moeten we fietsen dan? Weet je dat wel?’ Geduldig schets ik haar de route die ze zelf ook zou kunnen bedenken. ‘Mam’ begint ze voorzichtig ‘zullen we het dan daar opeten?’ “Dat is goed, dat doen we.” ‘Wat?! Echt? Oh mam, dankjewel, je bent de liefste, dat mag nooit van jou en nu opeens wel! Waarom eigenlijk?’

‘Mam, kijk dat daar is ons tafeltje’ en ze vliegt er heen om haar jas uit te doen. ‘Mag ik betalen?’, bij de kassa vertelt ze uitgebreid hoe blij ze is dat we ín de snackbar blijven eten (de smiecht bestelt er meteen een blikje drinken bij). ‘Mam, haha, je mag je jas wel uitdoen hoor’ zegt ze als we in de tochtige snackbar aan het door haar uitgezochte tafeltje gaan zitten. Ze is helemaal ‘uit’. ‘Mooie lange oorbellen heb jij’ spreekt ze de tieners naast ons aan ‘en jij hebt allemaal gaatjes in je oren. Heb je ook een tongpiercing? Waarom heb je eigenlijk zoveel oorbellen?’ Dan keert ze zich fluisterend tot mij ‘zijn zij verliefd of zo?’ “Nee dat denk ik niet, het lijken me goede vriendinnen.” De meisjes staan op ‘zijn jullie vriendinnen?’ vraagt mijn dochter nog gauw. ‘Maar ze keken wel heel lief naar elkaar, dan zijn ze toch verliefd?’ “Ik denk dat het ze elkaar vooral heel aardig aankijken, omdat het vriendinnen zijn.” ‘Oh ja’ en eindelijk gaan de eerste frietjes naar binnen. Na drie keer kauwen valt ze stil, na een freeze van een paar seconden zegt ze ‘er zijn hier 17 mensen en ik ben het enige kind, dat is gek! Waarom zijn er zo véél mensen? En waarom zijn er helemaal geen kinderen, behalve ik dan. Oh nee kijk daar komt nog een kind. Of nou ja, een jongen. Waarom mag die helemaal alleen komen?’ Twee frietjes. ‘Denk je dat papa al thuis is? Moeten we hem niet even bellen want als ie nou thuiskomt als wij er niet zijn, wat dan?’ Eén slok. ‘Je mag hier toch niet roken? Die jongen doet dat wel. En roken is toch ook heel slecht voor je? Waarom doet ie het dan? Hé kijk daar is Cor. Hallooo! Wij mogen het hier opeten en jij, wat ga jij doen?’ De vader van het vriendinnetje antwoordt dat hij de patat mee naar huis neemt voor de hele familie. We leren haar wat de uitdrukking ‘groen van jaloezie’ betekent en dat het vriendinnetje niet écht groen wordt. 

Er komt een jongen van een jaar of 13 binnen die aan de andere kant van de zaak drie giechelige meiden blijkt te kennen waarvan hij niet weet of hij ze nou groeten moet of niet en of ie er nou wel of niet naar toe zal lopen. ‘Wat is er met die jongen? Waarom lachen die meisjes hem uit? Hoe kent hij die meisjes? Zijn ze verliefd?’ Het is inmiddels donker geworden en in de spiegeling van de ruit oefenen we hoe je kijkt bij ‘verlegen’ of ‘boos’ en hoe je kijkt naar iemand die aardig is. ‘Waarom is het hier zo donker als je in het raam kijkt en daarginds zo licht? En waarom zien wij de kleuren niet in het raam?’ 

‘Mama, kan hier ook brand komen? Als bijvoorbeeld grote jongens hier aan de zijkant vuur maken, kan het dan ook naar binnen komen? Of als je nou een sigaret zo, pft, op de stoel gooit, komt er dan brand? En is er dan overal vuur? En net op het randje bij de deur? Maar als het nou tóch gebeurt, wat dan?’ ‘Van wie is deze snackbar eigenlijk? Waarom zegt die meneer dan dat hij zijn vrouw een beetje helpt? Hij is wel vrolijk hè die man bij de kassa, hij zegt tegen iedereen grappige dingen. Waarom doet ie dat, dat hoeft ie toch niet te doen?’ 

Dik een uur zitten we daar, te kijken, te praten en van het leven te leren. Ze ziet zoveel, mijn meisje, maar hemeltjelief wat moet ze nog veel leren interpreteren.