Dinsdagmiddag, 14.50u

Trring, mijn mobiel, de oudste belt. Ze fietst van school terug naar huis maar het kan blijkbaar niet  wachten. ‘Mama, ik moet je even bellen want het was zo ontzettend niet leuk op school.’ Het gehijg van het fietsen maakt haar gesnik amechtig, fietste ik er maar naast. Dan kon ik even een hand in haar nek leggen (nooit op de rug), zogenaamd om te duwen maar stiekem ook om een beetje te troosten. ‘Hee meis wat jammer, wat is er gebeurd?’ ‘Nou, iedereen deed lelijk tegen me en ook al zei ik sorry, ze gingen toch alsmaar door. Ik snapte helemaal niet wat er was, maar ik zei wel sorry, waarom stopten ze dan niet? En ik had afgesproken met Iris maar die wil nou niet meer, dan heb ik vanmiddag niks te doen en ik had me er zo op verheugd, nou weet ik niet wat ik moet doen, weet jij wat ik kan gaan doen?’ Ik weet dat alles wat ik nu zeg toch wordt afgekeurd dus ik gooi het over een andere boeg en zeg: ‘Kom eerst maar rustig naar huis, dan gaan we samen iets drinken en praten dan verder.’ ‘Dat is goed, doedoei mama, ik hou van je!’ Hyves-taal, ik weet het en toch doet het me goed.

Zelfde dinsdagmiddag, 15.30

‘Doeg, ik ga naar Elsa, ik ben om half zes thuis’ Zoef, ze staat al bij de deur, ik kan haar nog nét in de kraag grijpen. ‘Hola jongedame, ik had nog niet gezegd dat het goed was. Wie is trouwens Elsa?’ ‘Hahaha,’ lacht ze vrolijk ‘dat is een hele goede vriendin van mij en ik ben zo blij dat we nu eindelijk een keer kunnen afspreken. Ze kan bijna nooit als ik kan, maar haar tennis viel uit of zoiets dus nu lukt het.’ Wat heerlijk dat ze zo snel is opgefleurd, mooi voorbeeld van hoe snelle stemmingswisselingen ook in je voordeel kunnen uitpakken, denk ik als ik naar haar stralende smoeltje kijk. Ondertussen graaf ik in mijn geheugen naar een Elsa, maar er komt geen beeld, volgens mij is het niet iemand van school en ook niet van dansen, dus ik vraag nog even door. ‘En waar woont ze?’ Ik voel me alsof ik de ‘wat doet haar vader’-ondervraging doe, toch lijkt het me legitiem om van een 11-jarige te weten waar en met wie ze uithangt. ‘O, dat weet ik niet en zij weet ook niet waar ik woon dus we hebben afgesproken bij de supermarkt want die wisten we allebei wel.’ Okeee, slim bedacht samen, dat moet gezegd. Maar dat ‘hele goede vriendin’ moet ik toch met een korreltje zout nemen geloof ik. ‘Als jullie niet van elkaar weten waar je woont, dan ken je elkaar blijkbaar toch nog niet zo héél goed. Waar kennen jullie elkaar van en wat ga je samen doen zometeen?’ ‘Maham, toe nou, ik moet gaan, want anders ben ik te laat en staat ze op me te wachten.’ Ze staat op hete kolen, het is haar aan te zien, alles in haar wil weg want afspraak is afspraak ook al was ze even ‘vergeten’ dat met mij af te stemmen. ‘Ik snap dat je graag op tijd wil komen, maar ik vind het belangrijk om te weten met wie je op stap en bent en hoe ik je kan bereiken. (ze rolt met haar ogen, domme opmerking, ze heeft toch een mobieltje, dûh)’ ‘Nou gewoon, ik ken Elsa al heel lang, ze zit bij Rosemarie in de klas (oh ja, die is van dansen en daarmee heeft ze vorige week voor het eerst afgesproken) en ze is superaardig en nu moet ik gaan want anders ben ik te laat. Doeoeoeg, half zes thuis, goed?’

Ik ga overstag.

Er zijn 5 reacties

  1. assyke

    wat zijn die mobiels dan ook een zegen
    soms denk ik er over mijn oudste er ook een te geven
    want al weet ik meestal wel waar hij uithangt…soms…kunnen
    ze in een opwelling toch besluiten zomaar ergens heen te gaan
    zonder dat te melden…

    zoals jan krosenbrink ook al vroeg,
    hoe is het afgelopen?

  2. IJskastmoeder

    @jan en @assyke haar wonderlijke wegen op vriendschapsgebied, mijn toekijken en loslaten; ik voorzie dat het een lange serie wordt. Wordt vervolgd. Enne, ze kwam gewoon keurig thuis om 18u, dat dan weer wel.

    @CAM grappig hoe zulke oriëntatiepunten plotseling dienst doen als afspreekpunt, zou ik nooit bedacht hebben

  3. Heidi Meijer

    Zo herkenbaar die stemmingswisselingen. En vaak gebeurt het binnen een uur dat mijn middelste iemand helemaal geweldig vindt en even later kan ze diegene niet meer uitstaan! Autisme en puberteit is lastig, maar die “vriendschapsrelaties” vind ik nog het meest ingewikkeld van alles.
    Ik vind het knap dat je je dochter hebt los gelaten. Ook kinderen met autisme moeten sommige dingen zelf ervaren! (al vinden moeders dat vaak heel erg eng) 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *