Het is begin juni als we horen dat het PGB rond is, victorie! De grapjurken wijzen het PGB na een maandenlange procedure toe voor de periode van één jaar. Met terugwerkende kracht is er per 31 mei budget. Maar zie in juni nog maar eens iets geregeld te krijgen voor de zomerperiode. Dat wordt dus september voordat we structureel kunnen gaan bouwen. Het formulier van de eerste verantwoordingsperiode zal nog niet veel voorstellen. Zouden ze daar over vallen, vraag ik me onzeker af. Ik weet wel dat je het geld mag verspreiden over het hele jaar maar is het niet gek als je eerst 3 maanden bijna niks uitgeeft en dan opeens een heleboel?

 

Geen zorgen voor morgen, spreek ik mezelf streng toe. Aan de slag nu om goede mensen te vinden die ons meisje kunnen begeleiden. Ik heb al uitgebreid gezocht naar geschikte logeerhuizen en er is er één die ons wel trekt. Omdat ze een smalle doelgroep hebben; normaal begaafde ASS-ers gecombineerd met Gilles de la Tourettes. Geen ADHD-ers en andere gedragsproblemen. Dat lijkt me prettiger voor het groepsklimaat, een beetje eenduidigheid, verwante zielen wellicht. Het logeerhuis biedt elke kind een eigen slaapkamer, dat lijkt me geen overbodige luxe, dan kun je je op zo’n weekend ook eens even terugtrekken als het allemaal teveel wordt. Twee begeleiders op maximaal vijf kinderen. Ook fijn, ze werken met beroepskrachten en draaien niet op vrijwilligers en stagiaires. De activiteiten zijn gericht op het leren omgaan met vrije tijd en laten kinderen kennismaken met hobby’s die ze thuis ook kunnen oppakken. Doel is de kinderen een leuke en ontspannende tijd te bezorgen, talenten te stimuleren en zelfvertrouwen op te bouwen door succeservaringen. Dat klinkt goed, toch? We mogen langskomen om kennis te maken en als we willen kan dochterlief zelfs in de zomervakantie al een keer mee.

 

Wauw, dat gaat snel. Ik krijg er een beetje buikpijn van. Want hoe leggen we onze oudste uit waarvoor dat is? Hoe motiveren we haar en krijgt ze niet het gevoel ‘weggestuurd’ te worden. Vind ik dat eigenlijk zelf, dat we haar wegsturen? Waarom was het ook alweer een goed idee, zo’n logeerweekend. Hoe kan ik nou zeggen dat het leuk is, als ik er zelf als een berg tegenop zie. Ik zie er verschrikkelijk tegenop om het haar te vertellen. Want wat als ze niet wil? Ga ik dan zeggen dat ze moet?

Er zijn 10 reacties

  1. lisettexoverxnld

    Avatar van lisettexoverxnld
    Verschrikkelijk, ik herinner me nog hoe erg ik het vond.
    Maar ik begrijp dat je vertrouwen hebt in de mensen (trek goed referenties van ouderverenigingen na, zou ik aan anderen aanraden! Dat deed ik zelf ook!).
    Vele kinderen vinden het echter vele malen leuker dan onze zoon destijds (wisselende leiding, pesten). Gewoon in de gaten houden, je voelt zelf of het goed zit als moeder.

  2. Catharina Anna Maria van Vliet

    Avatar van Catharina Anna Maria van Vliet
    Hobbies en vrije tijd besteding? Zit dansen in het pakket? Naar een manege? Er moeten toch onderdelen zijn die waanzinnig leuk zijn? En ga eens kijken zonder dat ze weet dat ze er misschien heen moet. Ik brainstorm maar wat in de ruimte, ik kan me voorstellen dat het heel erg lastig is.

  3. dianne

    Avatar van dianne
    snap ‘t
    maar de kinderen die ik ken, zijn blij met de logeerweekenden
    heerlijk dat het bestaat en dat je er een gevonden hebt die je trekt.
    Zelf enthousiast blijven. Dat is alvast een begin.

  4. coby

    Avatar van coby
    Gewoon gaan kijken en daar met die mensen ook praten over hoe je er tegen opziet en hoe je piekert over hoe je het het beste aan kunt pakken. Zij zullen dit ook vaak tegenkomen en er mee te maken krijgen. Het is een stap, een goede en erg belangrijke, voor jullie allemaal. Het klinkt in ieder geval erg goed.

    Hartelijke groet, Coby

  5. lisettexoverxnld

    Avatar van lisettexoverxnld
    Je moet zelf enthousiast doen. Maar onze zoon was het hele weekend zwaar, zwaar depressief. De GGZ raadde ons aan om geen greintje medelijden te tonen. Dat deden we ook niet. Helaas zat er een jongen bij die riep dat het een gevangenis was en dat ze opgesloten zaten. Nu ja, om kort te gaan; GGZ gaf een advies om mijn moedergevoel uit te schakelen. DAt deed ik braaf.

    Belt de orthopedagoog/ leidinggevende van het logeerhuis na twee weekends vol ellende dat het contract opengebroken wordt, omdat hij zware emotionele schade oploopt als hij nog blijft gaan…..(Dit is wel een teken van kwaliteit op zich, als je dat meldt en geen betaling meer eist in zo’n geval. Maar geschikte groepsleiding was niet te vinden…..). Dus de deskundige van de instelling zelf die er ook zelf bij was gaf toch aan dat mijn moedergevoel klopte. Kortom, vanaf een bureau op afstand kunnen ze makkelijk een theoretisch advies geven dat niet klopt. Op mijn blog staat een stuk (even zoeken) over een enge tent van een enge vent, dat is bekend bij de oudervereniging. Dus andere ouders dan IJskastmoeder: let op….!

  6. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    Het is alweer een tijdje geleden dat dit speelde zoals de meeste van jullie wel weten. Maar o, wat is het moeilijk om ‘gewoon enthousiast te doen’ als je eigen gevoel over logeerweekenden nog in zo’n achtbaan zit. Natuurlijk doen ze daar leuke dingen en gaat mijn meisje het daar naar haar zin hebben, met mijn hoofd kan ik dat wel bedenken. Maar het hart doet dan nog niet meteen mee en probeer dan maar eens aan je kind duidelijk te maken dat het een goed idee is…
    wordt vervolgd 😉

    @lisette, jammer dat jullie zijn stukgelopen op het logeren, gelukkig dat de organisatie zelf aangaf dat dit niet een goede constructie was voor jullie zoon. Misschien zijn er andere vormen die beter werken voor hem en jullie?

  7. Hanna

    Avatar van Hanna
    Man on man, wat voel ik met je mee.

    Zojuist mijn kind opgehaald van een EMDR-behandeling. Alles in mij verzet zich om te erkennen dat hij en ik hulp nodig hebben, maar wij hebben gewoon hulp nodig.

    Het onder ogen zien dat een kind echt hulp nodig heeft is zo lastig… En het dan uit handen geven… Brrr!

    (Overigens haalde ik een heel relaxt kind weer op, na de behandeling. “Mam, volgens mij voel ik me als een hippie nu.” Toch fijn, dat er deskundige hulp bestaat!)

  8. zusenzo

    Avatar van zusenzo
    Spannend ! En we lezen volgend jaar zeker hoe geweldig ze het uiteindelijk heeft gehad : )
    Lijkt me trouwens de grootste klus van ouderschap: je kind loslaten. Want dat is dit toch in wezen.

  9. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    @Hanna, zo wordt je inderdaad heen en weer geslingerd tussen verzet en verwondering, sterkte!
    @zusenzo, loslaten maar ook ruimte voor jezelf ‘afdwingen’ en met hart en ziel erkennen dat iedereen dat nodig heeft

    Voor Shouna die mij een mail gestuurd heeft via het blog maar waarop ik niet kan reply-en; ik wil je graag een berichtje terugsturen mail je me nog even je adres?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *