‘Mama, au, ik heb zo’n buikpijn ik hou het niet meer uit. Au au au wat moet ik nou doen?’ Vanuit het niets begint het weer. Nu al en paar dagen achter elkaar, telkens ergens tussen half zes en zes. Ik weet vrijwel zeker dat er niks aan de hand is. Of nou ja, niks. We zijn van school veranderd, het huis staat te koop, het schooljaar is weer begonnen… Noem dat maar niks. Witjes zit ze tegenover me, haar blik hoopvol op mij gevestigd. Ik wil haar niet teleurstellen maar wat kan ik doen? Ik heb alles al uit de kast gehaald de afgelopen dagen. Ze heeft zelfs voor het eerst in haar leven paracetamol geslikt. Misschien moeten we toch bij de huisarts langs gaan om te vragen of het fysiek inderdaad allemaal in orde is. Ik kan immers wel braaf troosten, geruststellen, schema’s maken en rots in de branding spelen maar als ze een sluimerende blindedarmontsteking of iets dergelijks heeft is er toch echt meer nodig. Aan de andere kant lijken we in een patroon terecht gekomen dat doorbroken moet worden. Misschien kan ik de wiebeltand-truc uit de kast halen. Suggereren dat we naar de huisarts moeten als het binnen een week niet over is. Beetje gevaarlijk want stel dat ze uit angst voor de dokter voor mij gaat verzwijgen dat ze pijn heeft. Maar wel een verleidelijke optie als ie zou kunnen werken.

‘Wat zo gek is, lieve meid, is dat het steeds aan het eind van de middag komt. Ik weet ook niet goed wat het is. Als je geslapen hebt is het weer over. Misschien omdat er zoveel nieuwe dingen zijn die veel energie kosten, misschien omdat je zo hard aan het groeien bent. We hebben al van alles geprobeerd en toch komt het elke dag terug. Ik denk dat wat meer rust sowieso goed is voor je. We spreken af dat je vanaf nu een week lang tegelijk met je zusje naar bed gaat en als het dan nog niet over is, dan gaan we aan de huisarts, vragen of hij raad weet.’ ‘De huisarts? Maar wat gaat hij dan doen? Ik wil dat niet!’ is de voorspelbare reactie. De jongste mengt zich in het gesprek en vertelt dat de dokter dan je buik gaat voelen en ze bezweert haar dat de dokter als het pijn doet ophoudt. Mijn oudste heeft er geen vertrouwen in en jammert haar ellende eruit. Ik weet het ook niet meer. Het is donderdag dus ik ga zingen. Ik sta op van tafel en pak mijn spullen bij elkaar. Vanaf hier moet mijn man het maar overnemen.

 
‘Mama jij mag niet weggaan. Ik mis je nu al!’ Ze gilt het uit. Haar gekrijs gaat me door merg en been. ‘Kom eens hier lieverd, kom eens op schoot. Ik ga je precies vertellen hoe de rest van de dag eruit ziet.’ Stap voor stap vertel ik haar minutieus hoe het komende anderhalf uur eruit ziet. Ze kruipt dicht tegen me aan, ik voel haar lijfje langzaamaan ontspannen en op het eind hangt ze helemaal slap in mijn armen. ‘Dat is fijn mam, wat je nou doet, dat je dat allemaal vertelt, ik word er helemaal rustig van.’ ‘Dat is mooi meis, dat doe ik graag voor je. Dat is handig om te onthouden dat je dat fijn vindt, dan kun je erom vragen als het nodig is’ probeer ik er meteen ook maar een leermoment van te maken. Maar dat is misschien wat veelgevraagd.

 

Er zijn 10 reacties

  1. thera

    Avatar van thera
    Kylian heeft een tijd griep gehad, hij is vandaag weer voor het eerst naar school. Een van de kenmerken was, dat hij tijdens het avondeten wit wegtrok en buikpijn had. Daarnaast natuurlijk andere sympomen, maar gek genoeg heeft deze slopende langdurige griep geen koorts, wel van die voortdurende opvliegers, maar de temperatuur is eerder te laag dan te hoog.

  2. lisetteXoverXnld

    Avatar van lisetteXoverXnld
    Als kind had ik ALTIJD buikpijn. Helemaal binnenstebuiten gekeerd ben ik. Een tijd geleden zwoor ik bij venkelthee, maar dat bleek langdurig juist buikpijn te bevorderen. Bovendien is het kankerverwekkend. Nu gebruik ik vooral rust en ontspanning, en als het echt niet meer gaat een capsule loperamide. Ik weet niet of dat bij kinderen ook mag. Het doorbreekt de vicieuze cirkel van almaar krampen. Ontspannen is dus het allerbeste.

  3. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    @thera, het zou kunnen (ze had een nare buikgriep begin september) maar ik vermoed dat het geen zuiver fysieke oorzaak heeft

    @sprakeloos, de spijker op de kop

    @lisette, ontspannen klinkt goed, mijn meisje heeft alleen beetje hulp nodig om zover te komen

    @coby, ik het al een tijdje mogen oefenen 😉

    @bregje, leuk hè en dank voor je petje!

  4. Zomaar

    Avatar van Zomaar
    Mijn oudste eet elke dag om 17.30 uur, niet eerder en niet later, dan voor de tv, kleine zus om 1900 uur naar bed, oudste een kop thee en 2 koekjes (niet 1 en niet 3, nee, 2) en dan om 20.30 uur naar bed. Dit stramien houd ik al 2 jaar vol. Buikpijn, hoofdpijn en alle bijkomende kwalen negeer ik, of ze krijgt paracetemol. Wat dat betreft ga ik volledig op mijn gevoel af, ze heeft een keer fikse keelontsteking gehad, maar ik was de eerste die in de gaten had dat het mis was met haar en gelijk naar de dokter. Mijn moedergevoel is onfeilbaar namelijk, zeker bij haar. O ja en in die periodes van klachtenregen zet ik haar standaard onder de warme douche en daarna een kruik.
    voor de rest sluit ik me af voor haar geklaag en reageer er dus gewoon NIET op (IJskastmoeder???hoezo???) Krijspartijen als ik de deur uitga, kan ik het laatste jaar ook negeren, “”ga maar naar je vader en succes ermee”. Vroeger eindigde ik namelijk huilend naast haar op de bank, en was zelf compleet over de rooie.
    Ben gisteravond in je boek begonnen en tis net of ik mijn eigen leven lees. Ha! Maakt het niet minder erg, en ik weet het, er zijn ergere dingen in het leven, maar het doet me wel goed. Vooral dat stuk over ALLES uit moet leggen, van ALLES de consequenties kunnen overzien en 24 uur per dag 7 dagen per week NADENKEN bij alles wat je doet/niet-doet/zegt en denkt.. En dat dan alweer 10,5 jaar.
    Maar goed, we houden de moed erin! Ga wel je boek aan naaste familie en vrienden uitlenen, dan hoef ik hoop ik niet meer zoveel uit te leggen, iets wat nauwelijks uit te leggen valt.
    En ik ben stapelgek op haar, houd van haar met heel mijn hart, ’t valt alleen niet altijd mee.

    Thanks!

  5. moonfairy

    Avatar van moonfairy
    Lieverd

    ik heb je interview net bekeken,
    what can i say
    ik heb tranen in mijn ogen

    het is een boek over jouw liefde voor dit kind
    dit prachtige moeilijke zieke kind

    ik zou je een hug willen geven, en es met je praten, maar lig ziek in bed

    liefs Moonfairy

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *