‘Religie zou haar wel eens kunnen helpen’’ zegt de kinderpsychiater. Versta ik haar nu goed? Zegt ze echt ‘religie’? Ik vraag hoe we onze dochter kunnen helpen minder angstig te zijn voor de stemmen in haar hoofd en de dokter schrijft geloof voor? ‘Ik weet niet of jullie daar iets mee kunnen?’ Mijn gezicht spreekt blijkbaar boekdelen. ‘Dit soort kinderen is gebaat bij een gevoel van vertrouwen en als ze zich gesteund voelen door een hogere macht kan dat veel rust geven. Dat wil nog niet zeggen dat je er zelf voor naar de kerk moet gaan, al zal je kind gevoelig zijn voor een respectvolle benadering. Maar er zijn ook speciale kinderdiensten waar ze aan deel zou kunnen nemen.’ Ze zet nog even door ondanks mijn sceptische blik. Ik sta heus open voor een eigenzinnige benadering maar hier weet ik even geen raad mee. Mijn kind vertrouwt haar eigen ouders niet eens waarom zou ze dat wel met een god gaan doen?

 

Ik ben zo van mijn stuk dat ik niet meteen een gepaste reactie paraat heb zonder de psychiater te schofferen. ‘Ik weet het niet hoor’ stamel ik omzichtig ‘voor hetzelfde geld schiet ze er monomaan in door en wordt ze een godsdienstwaanzinnige.’ ‘Tja, dat komt ook wel eens voor’, reageert de dokter serieus, ‘maar gezien jullie thuissituatie ben ik daar eerlijk gezegd niet zo bang voor.’ Blijkbaar schat ze in dat we voldoende tegenwicht bieden, hahaha, ik zou graag hardop een potje gaan zitten lachen. Of huilen. Wat me het meest nader staat weet ik opeens niet meer. ‘Ik denk niet dat het zo bij ons past’, zeg ik toch maar dapper. Of we er thuis toch nog ’s over willen denken, zegt ze. Met lege handen verlaat ik de spreekkamer.

 

Een week lang ben ik boos. Ik schrijf brieven in mijn hoofd, oefen telefoontjes als ik in bed lig, componeer mailtjes op de fiets en dan, plotseling, zonder dat ik één van mijn voornemens heb uitgevoerd wordt het me helder; het is tijd om hier weg te gaan. Het was een veilige plek om te wennen aan het idee dat onze dochter niet volgens de boekjes grootgroeit. Er is warm en liefdevol gekeken en meegedacht en we hebben de kans gekregen om onze eigen weg te zoeken. Maar nu is het tijd om échte hulp in te schakelen. Geen halfzachte maatregelen meer.  Ik wil het niet langer allemaal zelf bedenken en uitvinden. Ik wil meer moeder en minder therapeut worden. Ik wil mensen aan mijn zij die zeggen of mijn zorgen terecht zijn of niet. Die mijn kennis serieus nemen en er hun eigen kennis en ervaring aan toevoegen. Die mij kunnen gidsen als we weer eens in een oerwoud terecht komen waar ik niet thuis ben.

 

Ik pak de telefoon en bel de autismespecialisten van het dichtstbijzijnde academische ziekenhuis. Ik ben niet langer bang voor ze. Ik wil eindelijk wel eens tegen iemand aanleunen. Of misschien beter: Eindelijk durf ik op iemand te gaan leunen.

 

Er zijn 11 reacties

  1. Mo

    Avatar van Mo
    Misschien bedoelde ze het wel als trigger voor jou, om jou ‘het licht te laten zien’ . Ik bedoel, dat ze misschien heeft geprobeerd om een bepaalde emotie bij jou op te wekken waardoor je zelf zou ontdekken dat zij je de juiste hulp niet kan bieden.

  2. lidy

    Avatar van lidy
    Om te zorgen dat je dochter minder angstig is voor de stemmen in haar hoofd, moet je de stemmen om te beginnen serieus nemen. Misschien zijn het wel haar vrienden. Daar kun je achter komen door eens te vragen wat die stemmen zeggen. Je kunt haar uitnodigen bij je te komen zodra de stemmen van zich laten horen en dat jullie het dan kunnen bespreken wat die stemmen haar vertellen.

    Ga het in Godsnaam niet behandelen als een afwijking want dat zal haar nu juist angstig maken. maak er toch iets bijzonders van en vooral positief. Kortom: probeer deelgenoot te worden in dit verschijnsel en label het vooral positief. Ik ken namelijk het fenomeen.

  3. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    @Mo, zo kun je er ook naar kijken, dan is de missie geslaagd 😉

    @lidy, dat zeg je mooi, zo probeer ik er ook naar te kijken en haar op die manier te helpen. Vorig jaar is het gelukt om er vriendelijk stemmen van te maken. Het is alleen heel moeilijk om te zien hoe angstig het haar maakt en voor mij is lastig in te schatten of/hoe lang het aan de goede kant van de normale grens blijft. Daar komt bij dat stemmen horen een verschijnsel is dat bij autisten in de puberleeftijd vervelende vormen kan aannemen. Het zou fijn zijn als we dan op een plek zitten waar ze mijn kind al kennen en de kennis in huis hebben om in te schatten of het onschuldig is of dat er meer aan de hand is. Maar wees niet bang dat we er nu (al) een heftig groot schizo-probleem van maken!

    @stripman, waarvoor dank!

  4. coby

    Avatar van coby
    Goede zet, ijskastmoeder. En heel mooi beschreven. Het zou eigenlijk gewoon standaard moeten zijn dat je na een aantal gesprekken bij een therapeut gaat kijken naar de werkzaamheid en hulpvragen en ook of de desbetreffende therapeut die hulp kan bieden. Niet alleen is dat een vraag voor jou als betrokkene maar ook voor de therapeut zelf. Het is een teken van professionaliteit en deskundigheid om als hulpverlener ook je grenzen te kennen en te bespreken, vind ik. Het hoeft niet zo te gaan zoals hier boven. Ik vind dat niet echt een prettige manier. Als je je therapeut ook al moet bekijken op wat er mogelijk achter haar voorstellen en woorden kan liggen, dan is het vertrouwen helemaal ver te zoeken. En dat heb je toch nodig in zo’n relatie.

    hartelijke groet, Coby

  5. galadriel

    Avatar van galadriel
    ijskastmam, mooi geschreven, zo helder ook hoe het werkt bij jou en dat is denk ik voor jou wel een houvast; dat je weet waarom je op een gegeven moment een stap in een bepaalde richting wel en niet hebt gedaan. Ik denk dat je een goede keus hebt gemaakt omdat je er sowieso meer achter staat dan de keus die je werd voorgelegd.

  6. anne

    Avatar van anne
    IJskastmam, goed zo.
    Jij staat voorop.
    Ik heb zelf ook veel hulpverlening achter de rug voor de kids maar ben nu het blijst met de begeleider uit de pgb.
    Die kan ik tenminste sturen naar wat ik nodig heb om het gezin draaiende te houden en niet wat ik allemaal moet doen.
    En het kan nooit kwaad eens een ander te laten kijken naar je kind met andere inzichten en andere ideeen. Zolang het maar bij jou, je gezin en je kind past.
    Succes, zet hem op.

    Anne

  7. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    @Coby, gaandeweg verandert ook waar je behoefte aan hebt. Misplaatst gevoel van loyaliteit kan in de weg staan om je heil dan elders te zoeken. Regelmatig wederzijds toetsen of je nog goed zit bij elkaar is helemaal geen gekke gedachte!

    @gala, knopen doorhakken lukt me meestal wel, de schrik komt vaak pas als het concreet zo ver is. Zoals vandaag, nu ik op de uitkijk zit om een doos boeken in ontvangst te nemen. Mijn boeken wel te verstaan. Hellepie.

    @anne, welkom hier, pgb begeleiders zijn fijn, of kunnen fijn zijn, belangrijkste is iemand die meedenkt en waaraaan je je durft toevertrouwen denk ik

  8. Jolanda

    Avatar van Jolanda
    Hallo IJstkastmoeder,

    Wij spreken momenteel geregeld met een therapeute voor onze dochter, maar ik herken heel sterk het gevoel dat je beschrijft wanneer je, wederom, met lege handen thuiskomt. De kinderpsychiater komt (helaas) alleen bij uitzondering erbij zitten. Ik wilde graag van jou weten wat je kunt verwachten van de autismespecialisten; geven zij therapeutische steun en kun je daar geregeld terecht voor een gesprek?
    Ik ben heel benieuwd naar deze wending en ik hoop er nog heel over te kunnen lezen.

    Heel veel sterkte en een begripvolle groet van een “collega-moeder”.
    Jolanda

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *