Kreunend val ik opzij en geniet van de weldadige koelte van de wc tegels tegen mijn gloeiende wangen. Ik ga hier niet meer weg, ik blijf gewoon in de buurt van die pot tot alles mijn lijf uit is. Mijn armen zijn zo slap dat ze blijven liggen waar ze neergekomen zijn. Oh nee, daar ga ik weer, ik wil niet, maar ik moet, wat een ellende.Mijn oudste geeft de deur van de woonkamer een zetje zodat ie in het slot valt. Ik begrijp ook wel dat ze geen behoefte heeft aan al die afschuwelijke geluiden die mijn systeem produceert maar nu voel ik me helemáál zielig en alleen. Nou ja, ik hang hier nog wel even.

 

De tijd verstrijkt. Mijn dochter houdt zich stoïcijns afzijdig en heeft het geluid van de TV wat harder gezet. Ik voel me alleen maar zieker worden, dit gaat niet goed. Ik schuif een stukje op richting de hal, als ik me uitrek kan ik nét op de kamerdeur kloppen. ‘Wat is er?’ klinkt er bits. ‘Wil je papa voor me bellen en zeggen dat hij naar huis moet komen?’ Mijn dunne stemmetje bereikt haar moeiteloos want ze springt meteen op om de telefoon te pakken. Blij dat ze straks niet meer alleen is, denk ik. Gloep, genoeg inspanning alweer.

 

Ooooh wat lig ik hier lekker tegen dat muurtje, zo hou ik het nog wel even vol. Als de kamerdeur opengaat sla ik mijn ogen even op. Meisjelief gaat op veilige afstand staan en zegt; ‘Gaat het?’ Nou nee dus, lijkt me overduidelijk. Wel lief dat ze het vraagt, ze is in rap tempo aan het leren hoe het hoort, wat is dat fijn denk ik nog terwijl ik daar voor pampus lig. Ze was van de week zelf ook ziek en ze heeft blijkbaar goed opgelet hoe wij dat doen. Dan zegt ze met een allerliefst stemmetje: ‘Wil je iets drinken? Iets eten?’ En hop, daar ga ik weer. Ze moet nog even de timing oefenen…

 

 

Er zijn 10 reacties

  1. joost tibosch sr

    Avatar van joost tibosch sr
    Onder de oorlog zaten we met neefjes en ncihtje op een rij op de pot. Een tante (die later niet helemaal snik bleek te zijn) zei dan: “Spuit je blaasje maar eens leeg”. En als het soms gecompliceerder werd: “Bid maar dat het voor je gat schiet”. Later noemden we dat een schietgebedje!

  2. coby

    Avatar van coby
    Het was dus erg besmettelijk.
    Ja, dan ben je echt even goed beroerd.
    Tot het echt uit je lichaam is.
    Het zal voor je dochter extra moeilijk zijn, een zieke moeder.

    hartelijke aansterkgroet, Coby

  3. lisetteXoverXnld

    Avatar van lisetteXoverXnld
    Brrr, wat kun je daar ziek van worden. Ik was destijds, tien jaar geleden, in een uur tijd zo ziek geworden en de pijn benaderde die van halverwege de bevalling. Ik had zo’n koorts dat alle dekens ter wereld nog niet hielpen.
    Vlak ervoor heb ik een miskraam gehad waarbij ik me een dag of twee moest opsluiten in die kleine kamer. Maar de buikgriep vond ik (fysiek tenminste) erger.
    En je kind….begrijpt ineens een heleboel, maar net wat je zegt, timen is lastig…hoe herkenbaar….

  4. zusenzo

    Avatar van zusenzo
    Och jee.
    En ook wel komisch: “Ze moet nog even de timing oefenen…”
    Overigens wel een prachtige beschrijving van ziek zijn.
    Zo heb ik me ook even gevoeld enkele weken geleden, zeer herkenbaar.
    Voor het eerst weer sinds héééél lang met een emmer naast mijn bed geslapen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *