‘Mama, wanneer mag ik in een demoteam? Denk je dat ik dit jaar in een demoteam mag? Mama, wanneer hoor ik dat dan? Ik wil zó graag in een demoteam. Denk je dat het nu wel mag?’ De jaarlijks terugkerende riedel begint weer nu de zomervakantie op zijn einde loopt. Vier jaar danst ze nu de benen onder haar lijf vandaan. Ritmisch is ze retestrak, ze heeft bovendien een ijzersterk geheugen voor choreografiën, maar – en hoe vertel ik haar dat – het blijft wat ‘bonkig’ en uitstraling is een niet onbelangrijke factor voor een wedstrijdteam. Of ze dat ooit aan kan leren is de vraag. Ze danst op initiatief van de dansjuffen inmiddels in een oudere leeftijdsgroep, blijkbaar zien ze wel dat ze meer uitdaging nodig heeft. En tijdens de laatste grote show heeft ze haar beste beentje voorgezet en stond ze er verrassend stralend bij. Wie weet is er een klein kansje… ‘Ik weet het niet meis, daar gaat Barbara over. Als de lessen na de zomer weer beginnen, én als er plaatsen vrij zijn, overlegt zij met de dansjuffen wie er auditie mag komen doen. Afwachten dus.’ Maar ja, afwachten, dat is nou net niet aan mijn oudste besteed.

 

Een dag later vraagt ze: ‘Mama, weet je nou al wanneer Barbara de audities gaat doen? Wanneer hoor ik nou iets denk je? Wéét Barbara wel dat ik graag in een demoteam wil?’ Onwillekeurig barst ik in lachen uit, ‘Dat kan haar niet ontgaan zijn lieve schat, dat roep je al sinds je vijf bent.  (Heel de dansschool kent mijn oudste en weet dat ze in een demoteam wil.) Geloof me maar, als ze een plaatsje heeft dat geschikt is voor jou denkt ze echt wel aan je.’ ‘Hoe bedoel je ‘geschikt voor jou’?’ zegt ze hoogstverontwaardigd. ‘Nou,’ formuleer ik voorzichtig, ‘ik denk dat stoer-dansen beter bij jou past dan showdance. Het jongste demoteam doet alleen maar showdance en ik denk niet dat je daar snel voor gevraagd wordt.’ ‘Je bedoelt streetdance, niet stoer-dansen. De kinderen in die teams zijn allemaal veel ouder. Dat duurt nog járen! Dat vind ik niet eerlijk! Wanneer krijg ik dan een kans? Ik vind showdance ook best leuk hoor.’

 

Wat zou het geweldig zijn als ze met haar grote liefde voor dans iets constructiefs zou kunnen doen. Wie weet kan ze later wel dansjuf worden, of is dat hopen tegen beter weten in? Aan motivatie en doorzettingsvermogen ontbreekt het haar niet. Misschien toch maar ’s voorzichtig een balletje opwerpen bij Barbara en hopen dat ik dan niet als pushende ouder overkom.

Er zijn 7 reacties

  1. jeg_synes

    Avatar van jeg_synes
    als ik dit lees denk ik, en ik spreek uiteraard u ervaring, dat eerlijkheid het allerbeste is voor je dansende dochter, zowel door de juf als door jou….het bespaart haar en jullie een enorm drama en misschien dat je een alternatief kunt zoeken zodat ze toch aan haar trekken komt…
    ook als “dansjuf”moet je tegenwoordig aan vrij hoge eisen voldoen….en “bonkig” is al een reden om iemand af te keuren…
    vaak als ze wat ouder worden krijgen ze opeen in de gaten dat ze sierlijk kunnen bewegen, dus er is misschien nog wel hoop….
    maar ze is nog erg jong en misschien zou je haar op balletlessen kunnen doen zodat de bonkigheid er wat af gaat….met ieder jaar een uitvoering, waar ze zich als een sterretje zal voelen?!
    trouwens leuk om te horen dat jonge kinderen zo gek zijn van dans….

    succes gewenst..
    jeggroet

  2. coby

    Avatar van coby
    Het dansen zal naast dat het haar heel veel plezier geeft, denk ik ook helpen om ruimten te kunnen betreden, het biedt houvast, ze oefent daarmee het ergens in durven bewegen. Zonder dat ze zich daar nou bewust mee bezig houdt of moet houden. Het doet haar dus op alle fronten ook erg goed, volgens mij.

    Hartelijke groet, Coby

  3. zusenzo

    Avatar van zusenzo
    Geloof dat ik me wel in jeg_synes’ oproep tot eerlijkheid kan vinden.
    Jouw dochter (en aren’t we all ?) is toch gebaat bij duidelijkheid ?
    Verlangen is mooi, maar wie weet kan ze zich inderdaad ergens anders op richten.

  4. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    Geveld door een misselijke buikgriep duurde het even voordat ik kon reageren, maar hier ben ik dan 😉 Natuurlijk ben ik het helemaal eens met jeg_synes en ik zal de laatste zijn die haar valse beloftes voorspiegeld. Ook daarom lijkt afstemmen met de juf me een goed idee voordat die plannen om dansjuf te worden al te vaste vormen in haar hoofd aannemen. Anderzijds, dat dansen doet haar wel heel erg goed. Je doet het samen met anderen, maar één iemand heeft de leiding, het is duidelijk wat er van je wordt verwacht (vaste plaatsen, choreo’s en zo), ze kan er haar kracht en muzikaliteit in kwijt, en ze kan ermee in de schijnwerpers staan. Ze hoeft van mij nu natuurlijk nog niet te weten wat haar vak wordt, maar bekend is wel dat aspergers gezegend met een passie die ze later kunnen inzetten om hun boord mee te verdienen het best hun draai vinden in het volwassen leven. Veel jongens doen dat met techniek en computers of hebben een smalle fascinatie geschikt voor wetenschappelijk onderzoek, voor mijn meisje is dat echt nog de vraag. Voorlopig genieten we van haar grote plezier dat ze in het dansen heeft en voor verderop in de tijd, dat zien we wel…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *