“Ik wil niet meer naar school. Kan ik niet naar een andere school? Dat hebben jullie toch ook met mijn zus gedaan, waarom mag ik dat dan niet?” Kreunend draait ze zich om in haar bed. Het is maandagochtend, lekker begin van de week. ‘Kom meisje, opstaan en kleren aandoen. Ik ga naar beneden om het ontbijt klaar te maken. Tot zo.’ Ze verschijnt zowaar binnen acceptabele tijd beneden aan tafel.

 

Onderuitgezakt smijt ze een boterham op haar bord. “Ik wil echt niet meer. Vrijdag ben ik er wel vijf keer uitgestuurd!” ‘Vijf keer? Dat lijkt me wat veel lieve schat. Eruit gestuurd worden is natuurlijk niet leuk. Weet je ook waarom meester dat deed? Dan kun je het vandaag misschien voorkomen.’ “Nou het was echt wel vijf keer hoor. De eerste keer moest ik 1 minuut op de gang omdat ik er doorheen kletste en toen ik weer binnenkwam moest ik meteen weer weg omdat hij zei dat ik brutaal was. Nou en toen gingen we vormtekenen en ik zei alleen maar dat ik daar geen zin in had en toen moest ik een half uur op de gang. Toen mocht de rest gaan buitenspelen en moest ik binnenblijven. En toen ik zei dat ik dat niet eerlijk vond moest ik nog een keer drie kwartier op de gang. Dat is echt niet leuk hoor.”

 

Verbijsterd hoor ik haar aan. Deze leerkracht die glashard beweert dat er met mijn kind niks aan de hand is houdt er bijzondere opvattingen op na om mijn dochter te disciplineren. Maar wat me nog het meest raakt is dat ze me dat nu pas vertelt, drie dagen later. ‘Gebeurt dat vaker of hadden jullie allebei een slechte bui vrijdag?’ “Eigenlijk wel bijna elke maandag en vrijdag. Eerst moest ik steeds maar één minuut op de gang maar nu is het elke keer wel een half uur of drie kwartier.” Als het waar is lijkt me dat een ongewenst patroon en begrijp ik plotseling waarom ze de laatste tijd zoveel klaagt over buikpijn, hoofdpijn, ziek, zwak en misselijk. Zou dat steeds op maandag en vrijdag zijn? Ik ga het eens in de gaten houden. Eerst maar eens de intern begeleider aan haar jas trekken en vragen om poolshoogte te nemen en na te denken over oplossingen. Ik weet wel dat mijn dochter geen lieverdje is en ik begrijp best dat ze luidruchtig en lastig kan zijn in de klas. Maar er moeten andere wegen zijn om de onrust die ze voelt – nu er het hele schooljaar nog geen vaste leerkracht voor de klas staat – te kanaliseren.

 

Nu nog even mezelf over de drempel schoppen. Ik ben geen lastige ouder, ik ben terecht bezorgd.

 

Er zijn 10 reacties

  1. coby

    Avatar van coby
    Ik denk inderdaad dat er iets aan het fout gaan is, en dat hoe langer dit duurt het ook des te meer kan ontsporen verder. Een keer een slechte bui kan, maar dit lijkt struktureler van aard te zijn en worden en is meer dan een slechte bui of even een botsing in de relatie.

    Hartelijke groet, Coby

  2. Mo

    Avatar van Mo
    Het kan zo frustrerend zijn voor kinderen als ze niet een vaste persoon voor de klas zijn, en helemaal voor een kind met asperger. Die leerkracht heeft nog veel te leren als hij zo met haar om gaat.

  3. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    @coby, precies! Dus toch maar even de stoute schoenen aangetrokken

    @Mo, het is voor de hele klas moeilijk dat er zoveel wisselingen en vervangers zijn en ze worden daar met zijn allen ook erg onrustig van. Mijn meisje reageert daar nog wat heftiger op en het ingewikkelde is dat de betreffende meester weigert aan te nemen dat mijn oudste asperger heeft en dus heb ik geen ingang om hem handvatten te bieden.

    @Catharina, gelukkig heeft ze een superlieve intern begeleidster waar ze regelmatig even kan uitpuffen en bijtanken. En mijn meisje is graag onder de mensen (kinderen), dat scheelt enorm, anders zat ze vast allang overspannen thuis.

  4. Thera

    Avatar van Thera
    Martin Gaus verkondigt al tijden, dat met positieve benadering meer bereikt wordt, dan met sancties. Dit gaat dan over dieren. De situatie met jouw dochter gaat zo van kwaad tot erger. Gewoon wegsturen en niet samen praten? Hoe lastig en luidruchtig jouw dochter ook mag zijn, deze behandeling brengt natuurlijk geen enkele verbetering, sterker nog, verslechtert alleen maar. Ik mag het niet zeggen, maar ik vind die onderwijzer een onbenul. En ja, dan ben jij weer de lastige moeder.. Ik ken het. Trek je er niets van aan, deze man is niet bezig naar een oplossing te zoeken, hij is jouw dochter buiten de groep aan het plaatsen, letterlijk en figgurlijk, en dat vind ik bijzonder kwalijk. Sterkte en houd ons op de hoogte als je wilt.

  5. Maria-Dolores

    Avatar van Maria-Dolores
    hoi, zag dat er een autismegroep is. nog even over nadenken of ik er lid van wil worden. vaak lees ik dingen over autisme en denk dan: maar dat kén ik toch ergens van. alleen ben ik het zelf (hoogstwaarschijnlijk) niet… misschien word ik niet-actief lid, als dat ook bestaat.

    ciao,
    Maria-Dolores

  6. lisette-over-nld

    Avatar van lisette-over-nld
    Je dochter begrijpt zelf niet wat ze fout deed, en het is verschrikkelijk om dan steeds gestraft te worden. Ik hoop dat je tot overeenstemming komt met de IB en de meester. Hebben jullie een ambulant begeleider of niet, dat is een enorme steun in deze situaties…..

    Het pijnlijke is dat je weet dat als je de aanpak iets wijzigt, je dochter waarschijnlijk heel makkelijk is. En dat het geen onwil is, maar onmacht van haar…..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *