‘Wanneer denk je dat ik in een demoteam mag?’ Haar armen en benen zwiepen alle kanten op terwijl ze dansend voor me staat. Sinds ze vijfenhalf was en voor het eerst de wedstrijdteams van haar dansschool zag optreden, is het haar grote droom om daar bij te komen. ‘Denk je dat ik na de zomervakantie in een demoteam mag? Wanneer hoor ik dat dan?’ Strak in de maat gaat ze door met het oefenen van de nieuw aangeleerde passen. Ingespannen telt ze telkens weer tot acht, als een metronoom. Ze mist geen enkele beat, vertraagt niet, versnelt niet en elke vezel in haar lijf danst mee. Behalve haar gezicht en ook haar ogen doen niet mee. Eerst kon ik nog zeggen dat ze te jong was maar inmiddels heeft ze de leeftijd dat het in theorie zou kunnen. Ze danst van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat en als ze niet danst zoekt ze muziek uit waarop ze kan dansen. Ik zou het haar zo gunnen maar ik vrees dat het er niet in zit. Want dansen gaat ook over uitstraling.

 

Ik herinner me als de dag van gister hoe ze haar eerste optreden had op het enorme grote podium van de theaterzaal in de nabij gelegen stad. Bijna zes was ze en de demoteams deden ook mee aan de show dus ze was helemaal blij. En doodsbenauwd tegelijkertijd. ‘Mama, hoe vind ik daar de weg achter het podium? Als ik nou de kleedkamer niet meer kan vinden? En als ik nou niet weet waar ik naar toe moet? Maar als ik dan mijn juf niet meer herken? Mogen de moeders echt niet mee naar de kleedkamer? Hoe vind ik jou dan weer terug als het is afgelopen? Hoe weet ik nou dat jij echt in de zaal zit?’ De wil om op te treden was groter dan de angst, dus daar ging ze. Aan de hand van een liefdevolle dansjuf die mij beloofde mijn dochter wat extra in de gaten te houden en haar precies zou wat er allemaal ging gebeuren.

 

Het zaallicht dooft, spannende muziek zwelt aan om dan plots keihard door de zaal te knallen terwijl het podium overspoeld wordt door knipperende kleurige lichten. Mijn hart gaat als een razende tekeer, ik hoop dat mijn meisje dit allemaal aankan. Misschien scheelt het dat ze straks óp het podium staat en er iets te doen heeft. Dat geeft wellicht houvast. Maar ze is ook nog nooit tot zo laat ’s avonds opgebleven en zal de dansjuf in de gaten hebben dat – De ene na de andere gedachte spookt door mijn hoofd en ik kan alleen maar wachten tot mijn meisje aan de beurt is. Het duurt eindeloos. Tot de voorlaatste groep voor de pauze. Vijf piepkleine meisjes lopen aarzelend het podium op. De andere groepen zijn met veel meer, maar deze is nog maar net gestart vandaar dat ze met zo weinig zijn. Waar moeten we heen zegt de lichaamstaal van vier poppetjes.

 

Hierheen gebaart nummer vijf en beent zelfverzekerd naar voren zoals ze op de generale hebben geoefend. Mijn hart springt op. Het is mijn oudste. Ze blijkt de kapitein op het schip die de anderen trefzeker door de choreografie loodst. Haar blik weliswaar naar beneden gericht en haar lijfje boordevol spanning, maar hee, ze flikt het toch maar mooi.

Er zijn 2 reacties

  1. Thera

    Avatar van Thera
    Jaja, ze blijven ons verbazen. 🙂 Kylian had altijd “plankenkoorts” zei hij, op het toneel dook hij altijd weg achter de andere kinderen. Nu heeft hij een tijdje geleden een gedichtenwedstrijd gewonnen in de klas en moest dus tijdens de finale voor de hele school voordragen. Hij heeft het gedaan. En laatst moesten ze dansen, een voorstelling voorbereiden en geven, hij vond die pasjes maar niets en is op de solotour gegaan. Hij heeft een prachtvertolking van Grease lightning neergezet voor de beide klassen (met vetkuif!). Het ging als een lopend vuurtje door de school en iedereen vroeg hem zijn dans te laten zien. Jaja, ze blijven ons verbazen. Kunnen wij misschien nog wat van leren. 😉

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *