“Meisje, we moeten even praten. Ik ben door een moeder gebeld over iets dat gister gebeurd is. Daar moeten we echt ernstig over praten. Weet je al wat ik bedoel?” Met grote verbaasde ogen kijkt ze me aan. Zojuist heeft ze zichzelf binnenstebuiten gehuild en drukgemaakt over de meisjes die haar na school ‘snotvreter’ hebben toegeroepen. Dat is ook naar en toch is dit het perfecte bruggetje naar wat er – volgens die moeder – gister is voorgevallen. Ze heeft geen idee waar ik het over heb. “Ik begrijp dat je een brief bij Stijn door de bus hebt gedaan waarin je hem vraagt naar de bushalte te komen en toen hij kwam toen gebeurde er iets.” ‘Oh ja, jaja, dat’, maar haar ogen staan blanco, ze heeft nog steeds geen idee waar ik heen wil. ‘Maar wat is daar mee dan?’ En ze heeft gelijk, waar bemoeien die moeders zich mee als negenjarigen elkaar liefdesbrieven sturen. Maar dat was niet het enige.

Met wat geduw en getrek komt eruit dat ze zich schaamt, dat ze die brief niet had willen sturen en dat ze tegen Stijn heeft gezegd dat ze dat moest doen omdat de meisjes op school haar anders zouden slaan, met stenen zouden gooien en haar broek naar beneden zouden trekken. Ik ken die meiden en het zijn geen doetjes maar dit lijkt me stug. “Ik vind het een vreemd verhaal. Ik denk dat het anders gegaan is. Jij had met je nieuwe vriendin lekker gegiecheld over verliefd zijn, jullie maakten die brief maar toen je Stijn zag komen aanlopen wist je je opeens geen raad”, hevig knikkend bevestigd ze mijn lezing van het verhaal, “en toen verzon je dat je het moest doen van de meiden op school.” ‘Maar dat is niet waar!’, ze schreeuwt het uit van verontwaardiging. Bij hoog en bij laag houdt ze vol dat het een opdracht was die ze uit moest voeren. Ik blijf erbij dat het geen pas geeft om anderen vals te beschuldigen van zoiets en dat ik niet wil dat ze daar zomaar mee wegkomt. “Wanneer hadden de meiden dat dan tegen je gezegd? En wat zeiden ze precies?” ‘Nou, zij hadden het niet gezegd, maar het was een jongen van een jaar of veertien. Sandra had het tegen hem gezegd en hij moest het weer tegen mij zeggen.’ Als ik zeg dat ik haar niet geloof houdt ze voet bij stuk. Ik vraag haar hoe de jongen eruit zag, waar ze hem tegenkwam, wanneer, wat hij heeft gezegd, waarom ze luistert naar iemand die ze verder niet kent en opeens hoor ik mezelf zeggen: “Was het een echt mens zoals wij of was het iemand zoals Laura?” Verbaasd kijkt ze me aan, want er zit sinds kort een nieuw meisje in haar klas dat ook zo heet. Maar ik bedoel de fantasievriendin van anderhalf jaar geleden, de stem die haar destijds zo van streek maakte maar waarmee het gelukt is vriendschap te sluiten.

Haar gezicht raakt verwrongen tot een onherkenbaar masker. Haar ogen staren angstig terug in de tijd. Hartverscheurend gehuil welt uit haar diepste binnenste. ‘Je bedoelt … denk je … was het niet echt?’ Stamelend zoekt ze naar woorden, ze is helemaal in shock. ‘Heb ik het zelf verzonnen? Was het mijn fantasie? Maar dat wist ik niet mama. Dat wist ik echt niet! Wat erg!!’ Haar knieën knikken, wankelend staat ze voor me. Ik pak haar bij me en voel haar schokkende lijfje. ‘Dus ik had het helemaal niet hoeven doen?’ De verbijstering die in haar woorden doorklinkt is net zo groot als mijn eigen verbijstering over deze wending in het hele verhaal.

Er zijn 16 reacties

  1. coby

    Avatar van coby
    Elke keer moet je als ouder op zoek naar datgene wat er achter haar gedrag zit, wat er aan ten grondslag ligt. Je moet je verplaatsen in haar onvermogen tot communiceren over gevoelens, in haar onvermogen om te scheiden en onderscheiden, je moet haar “lezen” zoals een verzorger dat bijvoorbeeld ook vaak bij een baby moet doen, als die huilt o.i.d. Omdat die geen taal heeft. Zich nog niet uit kan drukken. Niet kan zeggen warom en waar die last van heeft. Daar moest ik aan denken toen ik je las. In dit geval kan je dochter geen reden geven, geen woorden voor de reden van haar gedrag geven. Ik vind dat jij dat lezen erg goed kunt trouwens….
    Maar wat een confrontatie/

    hartelijke groet, Coby
    Reactie is geredigeerd

  2. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    Dat zeg je erg mooi Coby, zo ervaar ik dat inderdaad. Telkens weer op zoek gaan naar welke vraag er áchter haar woorden, haar gedrag schuil gaat. Soms is het heel erg moeilijk om niet te reageren op de ruis aan de buitenkant, om de neiging de symptomen te bestrijden te onderdrukken, om mezelf te dwingen zo zuiver mogelijk de onderliggende laag aan te boren (zonder overal spijkers op laag water te zoeken).

  3. Sugar & Spice

    Avatar van Sugar & Spice
    Eigenlijk ben ik geneigd haar wel te geloven, maar als ze echt zelf toegeeft (alhoewel ze wel moest zeggen dat het een leugen was na de ondervraging) dat het niet zo is… misschien dan toch eens aan Tourette denken ipv aan stemmen ? Waarom geloof je haar eigenlijk bij voorbaat al niet ?

  4. Sugar & Spice

    Avatar van Sugar & Spice
    Zomaar een kind vertelt.

    Voordracht door Steven. Onderwerp: Hoe leef ik met mijn Tourette?

    Dat ik Steven ben, dat weten jullie al heel lang! !
    Maar, … dat ik het Tourettesyndroom heb wisten jullie nog niet! !
    Meester André heeft zopas al wat uitleg gegeven over Tourette in het algemeen. Ik vind het belangrijk om er hier in de klas over te vertellen, zodat jullie begrijpen dat ik sommige dingen niet expres doe.

    Vanaf mijn 5 jaar had ik soms last van plotse, vlugge bewegingen met mijn schouders, hoofd of benen.

    Dit noemt men tics.

    Vanaf het eerste leerjaar maak ik ook geluiden die andere mensen storen, maar waar ik helemaal niets aan kan doen. Bvb. zeer luid kuchen, snuffen, grommen of onophoudelijk neuriën.

    Ik heb ook zeer veel last van gedachten in mijn hoofd die mij dwingen om bepaalde dingen te doen die ik eigenlijk niet wil.
    Bvb. iemand staat voor mij in de rij. Het commandantje in mijn hoofd wil dat ik die een paar maal aanraak.( bvb.3 x, als 3 op dat moment mijn lievelingsgetal is).

    Ik probeer het dan zo lang mogelijk in te houden en het niet te doen, tot dat het niet meer gaat en ik bijna ontplof.

    In plaats van hem dan aan te raken krijgt hij eerder een duwtje. Dan denkt men dat ik sta te pesten en dat was niet mijn bedoeling.

    Ik probeer dit alles zo goed mogelijk in te houden omdat ik bang ben dat de anderen mij anders misschien heel raar gaan vinden, dat ze mij niet zouden begrijpen en me gaan uitlachen of pesten.

    Het is heel moeilijk om mijn tics in te houden.
    En hoe meer ik ze probeer in te houden, hoe meer ik er aan zit te denken en hoe zenuwachtiger ik word.

    Je kunt het vergelijken met het gevoel dat je krijgt als je neus bvb. heel erg kriebelt en jeukt en je mag niet krabben. Of vergelijk het met het gevoel dat je moet niezen en je mag niet niezen! ! ! En… dit zo een ganse dag lang!

    Wanneer ik dan de hele dag mijn tics heb ingehouden, heb ik er nadien thuis nog veel meer last van. Dan voel ik mij telkens als een vulkaan die tot uitbarsting komt.

    Dan vliegen al mijn tics en dwanghandelingen er onder hoge druk uit en moeten ze me even mijn gang laten gaan.

    Door al die zenuwen en spanningen doe ik soms ook juist het tegenovergestelde van wat ik wil, en kan ik daar niets tegen doen.

    Zo word ik bvb. zonder reden boos op iemand terwijl ik die persoon juist lief vind.

    Dan voel ik me rot over wat ik gedaan heb.
    Ik heb daar dan achteraf spijt van en probeer het dan (als ik wat rustiger ben) zo vlug mogelijk weer goed te maken.

    Wanneer ik weet dat iets droevig of serieus is en ik weet dat ik niet mag lachen, dan doe ik dat juist wel.

    Als iemand bvb. straf krijgt dan denk ik “Ai, wat erg, nu mag ik zeker niet lachen. Ik mag de slappe lach niet krijgen.”

    Maar, dan krijg ik juist wel de slappe lach en dan denken de anderen dat ik hen uitlach terwijl ik juist heel erg mijn best doe om het in te houden en ik het echt niet slecht bedoel!

    Bvb. als iemand mij op de vingers tikt of een straf geeft, dan sta ik daar stilletjes bij te glimlachen terwijl ik juist heel serieus wil kijken. Men denkt dan dat ik hen niet serieus neem en dat ik de straf niet erg vind. Maar dat is niet zo!

    Lezen is voor mij niet zo prettig omdat ik dan tegelijkertijd vanalles moet denken en doen!

    Als ik dit zie Oei… !!! moet ik lezen: “Oei puntje puntje puntje, één twee drie, uitroepteken, uitroepteken, uitroepteken, uitroepteken puntje puntje puntje puntje,
    één twee drie vier “

    Dan pas ben ik tevreden.

    Tijdens het stillezen van een boek moet ik dikwijls een hele zin opnieuw en opnieuw en opnieuw lezen. Ik maak me dan vanbinnen enorm druk omdat ik niet kan voortlezen en toch kan ik het niet laten.

    Tijdens het schrijven probeer ik zo veel mogelijk ergens een punt achter te zetten. Bvb. in mijn agenda schrijf ik dan: Rekenen. p. 65. oefening. nr. 5. maken.

    De ganse dag voel ik ook de drang om over vanalles tot in het oneindige vragen te blijven stellen.

    Als ik een antwoord krijg op de ene vraag, dan wil ik sowieso over dat onderwerp nog een andere vraag stellen omdat ik altijd het gevoel heb dat ik er nog niet genoeg over weet.

    En zo kunnen er altijd maar meer vragen blijven komen. Maar, dit werkt soms op de zenuwen van andere mensen.

    Als ik die vragen niet kan of mag stellen, dan voel ik mij soms zó zenuwachtig dat de vraag er snel toch nog uitvliegt.

    Als uiteindelijk het einde van de dag daar is en ik moet naar bed gaan, dan duurt het zeer lang voor ik in slaap kan vallen.

    Voor ik in mijn bed kruip moet alles in mijn kamer eerst op de juiste plaats staan en liggen.

    In mijn bed heb ik dan steeds het gevoel dat mijn hoofdkussen en mijn zakdoeken niet goed of helemaal niet op de juiste plaats liggen.

    Ik ben dan bang dat ze tijdens het slapen uit mijn bed gaan vallen. Daarom ben ik dan heel de tijd bezig in mijn bed om altijd alles terug goed te leggen en altijd alles terug na te kijken of het wel echt in orde is. Hier word ik heel zenuwachtig van en dan kan ik weer niet in slaap geraken.

    Ziezo, nu hebben jullie al een klein aantal voorbeelden van hoe ik me soms voel. Alles kan ik hier niet komen vertellen! Dan zou ik morgen nog bezig zijn!

    Veel tics verdwijnen na een tijd en worden dan vervangen door andere tics. Maar na bvb. een jaar kan ook plots een oude tic weer boven water komen.

    Bedankt voor jullie aandacht, geduld en begrip!

  5. Dunya

    Avatar van Dunya
    Mag ik weten,hoe oud jouw dochter is,IJs?
    Dat is nl van belang bij dit verschijnsel van het doorlopen
    van ontwikkelingsstadia bij kleuters.
    Veel van hetgeen je schrijft is volkomen plausibel.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *