Via via hoor ik dat ze op school de meester innig omarmt. Meermaal daags. Langer dan gepast. Want ja, wat gepast is, is voor haar niet vanzelfsprekend. Eigenlijk zou de meester daarin zijn verantwoordelijkheid moeten nemen. Vind ik. Maar hij ziet het zelf waarschijnlijk als warme blijk van vertrouwen en aanhankelijkheid. Ik vind het moeilijk vind om hem aan te spreken sinds hij heeft uitgesproken te twijfelen aan de diagnose van onze oudste. Hij zal haar niks aandoen daar ben ik niet bang voor, maar mijn meisje is daarin wel kwetsbaar.

’s Avonds bij het naar bed brengen zoek ik naar een opening. ‘Ik hoorde dat jij de meester zo graag knuffelt.’ “Oh jaaaa”,  zegt ze met een verzaligde zucht, “hij is zooo lief.” ‘Fijn dat je het zo goed met hem kunt vinden’, ze laat me mijn zin niet afmaken en giechelt als een verliefde tiener; “Hij vindt mij ook heel erg lief. Dat heeft ie zelf gezegd. Toen ik zat te kletsen zei-ie ‘als je nou niet stil bent dan maak ik het uit'” En snel voegt ze er geruststellend aan toe “Dat was maar een grapje hoor, dat doet ie niet echt!” Oh ja, natuurlijk. Ik weet even niet wat ik moet zeggen. ‘Weet je, lieve schat, eigenlijk hoort het niet om volwassenen zo uitgebreid te knuffelen.’ “Maar hij vindt het helemaal niet erg hoor.” ‘Toch hoort het niet.’ “Maar dat vind ik niet leuk! Ik wil hem gewoon lekker knuffelen want hij is de allerliefste meester van de hele wereld.” En de enige stabiele factor in deze maanden waarin er geen vaste leerkracht voor haar klas is, denk ik er achteraan. Ik begrijp het wel maar ze zal toch moeten leren om haar genegenheid en dankbaarheid op een andere manier te uiten.

‘Je mag meester ook wel aardig vinden maar je kunt hem bijvoorbeeld een hand geven als je blij bent om hem te zien. Of iets moois voor hem maken, zoals je dat ook voor juffie deed. Misschien moeten we er een regel van maken. Dan is het duidelijker. Niet knuffelen met volwassenen.’ “Ja, dat is wel duidelijk. Ik vind het niet leuk maar dat moet dan maar.” Ze is even stil. Dan barst ze in tranen uit. “Maar dan mag ik jullie ook nooit meer knuffelen, dat wil ik niet.” Och gossie. ‘Behalve papa en mama, en oma’s en opa’s – daar mag je zoveel mee kroelen als je maar wil.’ Gelukkig is het dan weer goed.

Er zijn 11 reacties

  1. ceesincambodja

    Avatar van ceesincambodja
    Ik begrijp het wel maar ze zal toch moeten leren om haar genegenheid en dankbaarheid op een andere manier te uiten.

    Prachtig geschreven, IJskast. Maar o o, wat diep triest dat jullie in een maatschappij leven waar er voor spontane genegenheid geen plaats meer is. Wat ben ik blij dat mijn kinderen in Kleng Leu me nog spontaan omarmen!

  2. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    Gemengde gevoelens Cees. Want ik ben niet tegen spontane knuffels maar dit specifieke meisje kent zelf haar en andermans grenzen niet. Dat maakt het zo ingewikkeld. Ze noemt bijvoorbeeld iemand die ze regelmatig in de supermarkt ziet een vriend en stapt er zo bij in de auto. Dat we niet blindelings iedereen kunnen vertrouwen is niet alleen kwestie die in Nederland speelt, dat ken jij vast ook in Cambodja. Maar jij heb een gezond ontwikkelde intuïtie die je daarin gidst.

  3. coby

    Avatar van coby
    Juist ook de laatste zinnen geven heel goed weer hoe ze regels en grenzen aanbrengen opvat en (niet)begrijpt, vind ik. Hoe moeilijk het hele sociale verkeer voor haar te bevatten is. Ze is zich inderdaad niet goed bewust van. Je hebt er wel eens eerder over geschreven, herinner ik me.

    Hartelijke groet, Coby

  4. Zusenzo

    Avatar van Zusenzo
    Ik was ook altijd hartstochtelijk verliefd op mijn meesters op de lagere school, maar ik vind het wel wat onhandig/ onverstandig van de meester om niet het voortouw te nemen in het creëeren van “afstand”.
    Hij is uiteindelijk de volwassene en weet waar de grenzen liggen, mag je aannemen.

  5. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    @Helena, dat is het inderdaad want daar is het sociale verkeer immers op ingericht.

    @Mo en edu, het gekke is dat dit kind me steeds dichter bij mijn intuïtie brengt, als ik er over na het moeten denken had ik niet kunnen vermoeden dat deze regel de oplossing zou zijn 😉

    @Coby, ja dat kun je niet verzinnen, ze verrast me nog altijd, er komen vast meer stukjes over

    @Zusenzo, de volgende dag heeft ze haar meester verteld dat hem van ons niet meer mag knuffelen. (alles wat je bespreekt ligt altijd meteen op straat) Hij heeft toen met haar afgesproken dat ze hem maximaal drie keer per dag mag omhelzen gedurende 2 à 3 seconden. Ik ben niet helemaal gelukkig dat hij niet één lijn trekt maar ik vind het wel leuk dat hij nu snapt dat ze behoefte heeft aan superconcrete informatie over hoe te handelen.
    Reactie is geredigeerd

  6. Oliphant

    Avatar van Oliphant
    raat ook met de leerkracht om hem je zorgen mde te delen. Maar dat heb je vast al gedaan.
    Het is goed dingen bespreekbaar te maken, maar het probleem blijft datkinderen met iets bijzonders jouw evoelens/angsten niet begrijpen of voelen en, naarmate ze ouder worden, zich juist tegen al die goede raad afzetten. Het twijfelen aan de goedheid van iemand waar ze gek op zijn, is een lastig te accepteren feit. Ik ervaar dat nog dagelijks.
    Mooi verwoord, en, je gaat er anderen mee helpen, daar ben ik van overtuigd.
    Groet.

  7. Petra

    Avatar van Petra
    Laat de docent dan ook tellen! Laat haar niet tellen, want eeeeeen, tweeeee, drrrrrrrie is natuurlijk langer dan een, twee, drie.

    En ik vind dat ze hem, (ze kent hem tenslotte) ook wel eens mag omhelsen. Hij moet dan wel de afstand scheppen.

    Ze loopt nu tegen de pubertijd aan. Leer haar ook de andere grenzen. (je weet wel meisje/jongen dingen. Je kunt het nu ook mooi koppelen met omhelzen van volwassenen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *