Als we naar het logeerweekend rijden ratelt ze aan één stuk door. Toch wel spannend dus. Het verbaasde me al dat dit meisje dat bij alles wat nieuw is haar hakken in het zand zet, van meet af aan zo onverdeeld enthousiast is over het idee van een logeerweekend. Want ‘men’ kan dan wel zeggen dat het er ook aan ligt hoe je het brengt, maar daar is bij mijn meisje eerlijk gezegd weinig peil op te trekken.

‘Ga je wel mee naar binnen mama?’, zegt ze halfweg de snelwegen. De lieverd. “Natúúrlijk ga ik met je mee naar binnen schat.” Ik hoop dat ik het droog houd, denk ik er stilletjes achteraan. Ze pakt het programma erbij dat begin deze week is toegestuurd. ‘Dus we gaan eerst naar mijn slaapkamer, dan mijn tas uitpakken en dan blijf jij zolang als ik wil?’ We hebben dit scenario al verschillende keren doorgesproken maar met alle liefde doe ik het nog een keertje over. En nog een keer, en nog een keer als het nodig is. Ik vind het namelijk minstens zo spannend. Stel je nou voor dat ze helemaal niet aard op zo’n weekend, dat ze er straks nooit meer naar toe wil. Gaan we haar dan dwingen? Omdat we dat PGB-geld nu hebben? Omdat wij het zijn die behoefte hebben aan lucht en ruimte? Je kan een kind moeilijk dwingen om het leuk te hebben. Nou ja, ze hoeft het ook niet persé meteen leuk te hebben maar zich toch wel op haar gemak voelen. Ik wil niet het gevoel hebben dat we haar ergens opbergen. Daar zou ik me heel slecht bij voelen dus dan komt van dat bijtanken ook niks terecht.

‘Hoe weet je waar het huisje staat?’, vraagt ze als we het terrein oprijden. “We volgen gewoon de bordjes, kijk er staan overal bordjes met de nummers van de huisjes. Vaak staan er ook overal grote borden met plattegronden dus we gaan het zeker vinden. Zoek je mee, welk nummer is het ook alweer?” Ik vraag naar de bekende weg, het nummer van het huisje heeft ze me elke dag verteld sinds ze het programma heeft gekregen. Maar zo geef ik haar een beetje grip op de situatie, kan ze meekijken en het gevoel hebben dat het helpt. Ik vertel haar niet dat ik de afgelopen week telkens weer de plattegrond op de website van het bungalowpark heb bestudeerd. Dat ik uittentreure de foto’s heb bekeken, me een voorstelling heb gemaakt van hoe het daar zou zijn. Trefzeker sla ik links en rechtsaf en kronkel mee met de ondoorgrondelijke recreatieve wegen van dit vijfsterrenpark. Shit. Nu zitten we toch verkeerd, die containeropslagplaats hadden we links moeten laten liggen. Mm, de zenuwen slaan toe, blij dat ik me zo goed voorbereid heb. Tralalala, quasi-soepel keren we om en probeer ik de opkomende paniek naast me te bezweren door haar af te leiden.

‘Mam, ik moet plassen. Echt héél erg. Ik hou het niet meer. Ik denk dat ik in mijn broek ga plassen.’

Er zijn 10 reacties

  1. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    dag allemaal dank voor jullie reactie. Voor jullie de primeur dat maar liefst twee serieuze uitgeverijen geïnteresseerd zijn om IJskastmoeder als boek uit te geven. Binnenkort meer. En tja, dan zal ik ook uit de kast moeten komen hè 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *