Opgetogen ga ik naar de kinderpsychiater voor de controleafspraak. Er is zoveel positiefs gebeurd. School heeft een rugzakje gekregen, ik heb de dappere stap gezet om een PGB aan te vragen en ondertussen lijkt ons meisje er wel bij te varen. Het gaat echt heel goed met haar vind ik. Ze is een stuk beter aanspreekbaar dan een paar maanden geleden waarmee de sfeer in huis aanzienlijk verbeterd is. Het is ook mooi om te zien hoe ze nu plotseling rijp is om wat ik maar even goede gewoontes noem aan te leren. Het hele schooljaar is ze niet één keer vergeten haar gymtas mee te nemen en elke dag zet ze braaf haar trommel en beker op het aanrecht. Asperger heeft ook zo zo’n voordelen als het programmeren goed lukt. Eindelijk hebben we ook geen woeste strijd meer over haren kammen, douchen en andere hygiënezaken. Nou ja, vergeleken met vroeger dan. Dus kom maar op met die afspraak, kan ik ook eens wat leuke dingen melden.

Terwijl mijn dochter als eerste bij de dokter binnen is vermaak ik me met wat lectuur en drink relaxed een kopje koffie. Als ik dan aan de beurt ben installeer ik eerst mijn meisje met wat ‘dingen te doen’ en wijs haar de klok waarop ze kan zien hoe laat het is. Ze laat me moeilijk los, maar ach dat ken ik wel van haar; ze houdt er niet van om zichzelf te moeten vermaken. “Het gaat niet zo goed met haar hè”, steekt de kinderpsychiater verrassend van wal. Dat valt me rauw op mijn dak. ‘Waaruit maakt u dat op?’ vraag ik toch ook wel nieuwsgierig naar haar bevindingen. Het blijft een gek gevoel dat mijn dochter een half uur alleen doorbrengt met een kinderpsychiater en ik meestal geen idee heb wat zich daar afspeelt. “Ze is erg negatief over zichzelf. Ze zegt dat ze een kutkind is, dat ze lelijk is en te dik, dat ze niks goed doet en dat ze helemaal geen vrienden heeft. Dat vind ik erg zorgelijk. Ik heb haar ook even gemeten en gewogen om haar te laten zien dat het allemaal prima in orde is maar dat maakte geen indruk. Hoe gaat het eigenlijk met vader? Waarom is hij niet meegekomen? Hij komt nooit mee hè, heeft hij het er moeilijk mee?”

Dat klopt helemaal niet dat mijn man nooit meekomt, de vorige keer is ie nog alleen gegaan! Ik begin me te verdedigen en ondertussen luister ik naar de herrie in mijn hoofd. Het ene stemmetje roept ‘help, daar weet ik helemaal niks van dat mijn meisje zich zo slecht voelt, heb ik dan niet goed zitten opletten?’ en het andere stemmetje zegt ‘hoeveel waarde moet je daaraan hechten, hoe weet je nou waar je dochter zichzelf is en de waarheid vertelt en zit ze hier misschien gewoon wat interessante verhalen op te hangen zodat ze veel aandacht krijgt?’ Eén ding is zeker, dit wordt niet het ontspannen bezoekje dat ik voor ogen had.

Er zijn 13 reacties

  1. Mo

    Avatar van Mo
    Wat een ramp weer. Gewoon naar jezelf luisteren, jij maakt haar dagelijks mee en niet die psychiater. Jij ziet het grote geheel, hij/zij moet alles uit een gesprekje van een half uur halen, en bovendien zijn die mensen geneigd om het negatieve te belichten.

  2. Zilver

    Avatar van Zilver
    Nou dat is dan ook een stortbui op een zonnige dag. Ik denk dat het gevoel dat het beter gaat, meer waard is, jij ziet haar elke dag en ziet verbeteringen, ja, wat moet je nou tegen zo een vreemde mijnheer zeggen? Vroeg hij om haar zelfbeeld? Veel liefs en een dikke knuffel.

    Een thermometer zegt meer over de warmte, dan een toevallige hardloper die even langsloopt, lijkt mij.

  3. coby

    Avatar van coby
    Dat is weer nadenken en twijfelen en jezelf afvragen geblazen…. het is inderdaad uitzoeken wat er hier nou aan de hand is. Maar ondertussen: laat al dat positieve niet uit je handen slaan!

    Hartelijke sterktegroet, Coby

  4. rolanda

    Avatar van rolanda
    Heel herkenbaar, dat contact met de psychiatrie. Zo’n inmenging in je relatie.
    Ik zou adviseren om te vragen aan de huisarts of hij kan verwijzen naar een psycholoog in plaats van een psychiater. Psychiaters zoeken de ziekte-oorzaak bij de andere gezinsleden of familieleden volgens de systeemleer en weten op die manier ook mogelijke afwijkingen bij de andere gezinsleden te bedenken.
    Psychiaters houden niet van succes en positieve verhalen, want daar zijn ze niet voor.

    Reactie is geredigeerd

  5. angeline

    Avatar van angeline
    Idd gaan wij ook liever naar een psycholoog dan een psychiater het blijft toch kijken met een andere insteek en minder rekenend houdend met het gevoel achter bijv. jou jou man etc.
    En idd ze trekken bij jou dochter ook meer negatiefs eruit dan positiefs is mijn ervaring,met psychiater en vaak blijf je achter met een rotgevoel daarna,bah!
    Terwijl een psycholoog het vaak positiever benadert en naar voren laat komen.
    Ja en wat wil je horen liever iets positiefs dan negatiefs,maar verlies het negatieve daarbij niet uit oog…is dan weer een gevaar wat daarachter schuilt.
    Ik zou zeggen ga jou hart achterna en je weet vaak zelf het beste als moeder wat er in jou kind omgaat( niet altijd natuurlijk)Jij hebt immers toch een speciale band met je dochter tenminste als ik mezelf naga voel ik mijn zoontje heel ver aan.

    liefs Angeline

  6. Thera

    Avatar van Thera
    Heb je nog wel kans gezien alle positieve ontwikkelingen te vermelden? Of was je teveel van je apropos gebracht door de insinuaties richting jouw echtgenoot?
    En.. probeer zelf uit te vissen of jouw dochter dit zelfbeeld werkelijk heeft. Eet ze lekker gemakkelijk alles mee, ook de zogenaamde vette dingen? Vraagt ze vriendinnetjes mee? En over alles kun je praten nietwaar?
    Geniet ook maar gewoon van de voorspoed, want zouden deze dingen nog leven bij jouw dochter, dan zal dit met de tijd en juiste aandacht op school ook wel verbeteren.
    En het kan ook altijd alleen een momentopname zijn door een bepaalde actuele gebeurtenis op school bijvoorbeeld.
    Reactie is geredigeerd

  7. marsjan

    Avatar van marsjan
    Oh ik krijg hier helemaal een naar gevoel van hoor!! Goed bij jezelf blijven. En men kijkt liever naar de negatieve kanten dan naar de positieve kanten. Dit is ‘zoeken’ wat de psyciater doet en wel met een naar bijklankje!! Sorry hoor maar ik stond meteen op mn achterste benen toen ik dit zat te lezen. Lief koelelementje vertrouw op je eigen gevoel!! Liefs Marjan.

  8. Zusenzo

    Avatar van Zusenzo
    Het is al eerder gezegd hierboven, maar vertrouw op jezelf hoor.
    Volgens mij ken jij je dochter altijd nog het beste.
    Psychiaters zijn ook maar mensen.
    Wellicht een kutdag ?

  9. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    De conclusie-achteraf is dat ik vergeten was me te wapenen. Gek toch dat zoiets blijkbaar nodig is. Nu liet ik me totaal overrompelen en kwam ik in een hoek terecht waar ik helemaal niet wilde zijn. Maar de andere kant is dat deze vrouw (de kinderpsychiater is een vrouw) zoveel kinderen ziet dat ik haar observaties graag serieus neem. Bovendien volgt ze mijn kind nu al drie jaar, ook dat is waardevol. Dat maakt dat ik niet heel gemakkelijk weer opstap. Blijft overeind dat dit soort bezoekjes me niet in de koude kleren gaat zitten.
    Maar o wat was ik boos over de manier waarop ze mijn man erbij haalde, hoezeer ze hem bovendien tekort deed!
    Reactie is geredigeerd

  10. gala

    Avatar van gala
    ijskastmam, had je blog gisteren al gelezen maar nog niet gereageerd. Ik herken de verwarring maar wanneer er maar een greintje opstand zit in die verwarring (omdat het niet voelt zoals jij denkt/voelt/vindt dat het is,is dat wel een belangrijk signaal. De conclusies die de kinderpsychiater trekt zijn op basis van het gesprek/contact op dat moment… vragen stellen zou professioneler zijn dan concluderen of oordelen, lijkt me
    En jij moet als leidraad echt jouw ervaringen nemen.
    sterkte

  11. Lisette

    Avatar van Lisette
    IJskastmoeder, keigoede blog! Houd je vast aan je eigen moedergevoel, dat is meestal feilloos in orde! Je vertrouwt haar ten dele, dus overweeg of ze gelijk heeft, maar neem ook je moedergevoel serieus. Ik had zelf vroeger een slecht zelfbeeld, daar werd toen amper naar gekeken, misschien is ze nu door een of ander voorval of bijscholing te krampachtig aan het doen.
    Dat ze nu een oordeel klaar heeft over je man vind ik toch een klein beetje te ver gaan…

  12. lettie

    Avatar van lettie
    een beetje late reactie maar ik was ff weg..ik vind dit toch een vreemde tegenstelling in de waarnemingen..en als de psych niet meer weet dat papa vorige keer nog alleen is geweest, heeft ze toch haar huiswerk niet helemaal gedaan, en jouw observaties worden helemaal niet meegenomen in het oordeel.merkwaardig.
    als je gewoon eens aan je dochter zelf vroeg hoe ze vindt dat het gaat, of zeg ik nu iets doms? misschien is ze daarbinnen bij die dokter gewoon om een of andere reden even in een dwarse bui geschoten en ze is slim genoeg om te weten wat ze dan zeggen moet..

  13. moon

    Avatar van moon
    moeilijk heh die stemmen in je hoofd,heb ik ook last van, een opmerking over mijn dochter is dat ze teveel met volwassenen omgaat, heel raar, we wonen (nu nog) in kinderwijk, en ze heeft een broertje van 8…….
    Naast me neerleggen, ik werk eraan,

    jij ook sterkte, Moon

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *