Er staan verrassend veel 3e klas ouders op het plein, blijkbaar zijn er meer ouders die hun kind even willen opvangen. Meestal komt mijn oudste zelf naar huis, deels noodgedwongen omdat we zuslief ophalen een dorp verderop, maar inmiddels is ze ook zo groot dat het niet meer cool is om opgehaald te worden. Maar vandaag vertelt juf dat ze weggaat. Het lijkt me fijn voor haar als ze meteen haar verhaal kwijt kan. Als dat nodig is.

‘Wat kom je doen?’, donderwolkt ze zodra ze de schooldeur uit komt lopen. Altijd weer fijn zo’n welkom, maar niet heus. “Gewoon, jou even ophalen”, zeg ik zo casual mogelijk en ik probeer haar een aai over haar hoofd te geven. ‘O.’ Ze loopt weg om haar fiets te halen. Om me heen zie ik klasgenoten opgewonden praten, huilen of stilletjes naast hun ouders staan. Iedereen reageert op zijn eigen manier. Ik ben benieuwd wat mijn meisje van het nieuws vindt maar ik krijg er nog geen hoogte van. We fietsen samen naar huis. ‘Wat gaan we doen?’, vraagt ze en ze laat op geen enkele manier blijken dat er op school iets gebeurd is. Eerst maar ’s samen theedrinken. Nog niks.

“Juf had jullie vandaag iets te vertellen hè?”, probeer ik haar op gang te helpen. Een groot vraagteken op haar hoofd. “Hoe vind je het dat ze weggaat?” Verontwaardigd vliegt ze overeind: ‘Hoe weet jij dat? Wist je dat dan al?’ Dat verdraagt ze nauwelijks, dat kon ik op mijn vingers natellen. “Gisteravond heeft juf het ons verteld op de ouderavond, maar ze wilde het graag zelf aan jullie vertellen en daarom hebben we beloofd niks te zeggen.” Ze zakt weer neer op haar stoel, als het een opdracht van juf was verandert dat de zaak. ‘Ja, dat heeft ze verteld. Ze stopt met voor de klas staan. Helemaal.’ Haar stem klinkt zakelijk, met een luchtige ondertoon, het is een stem die ik wel vaker hoor en moeilijk duiden kan. Alsof ze een ingestudeerde tekst voordraagt. “En hoe was dat voor jou, toen ze dat vertelde?” ‘Nou gewoon, ik weet het niet. Wat bedoel je?’ Ik wil natuurlijk niks dramatiseren maar hoe voer dán zo’n gesprek vraag ik me wanhopig af. Ik probeer het nog een keer. “Hoe voelde dat toen je juf vertelde dat ze volgend jaar jullie juf niet meer is?” Ze veert op. ‘Dat was zo gek mama, ik moest helemaal huilen. Of, nou eigenlijk, het voelde van binnen alsof ik huilde maar je zag het niet aan de buitenkant. En juf moest ook huilen, waarom eigenlijk?’ Haar verbazing is oprecht dus ik leg uit dat juf veel van haar klas is gaan houden en dan is het best lastig om afscheid te nemen. ‘O, ik vind het helemaal niet erg hoor. Ik hoop alleen wel dat we een meester krijgen. Juffen zijn zó stom.’ In verwarring laat ze mij achter, nu is het mijn beurt om verbaasd te zijn.

Er zijn 16 reacties

  1. coby

    Avatar van coby
    Prachtig geschreven en weergegeven, IJskastmoeder. Moest ineens denken aan haar: juffen zijn zó stom. Vertelt ze hiermee toch iets van haar (teleurgestelde) gevoelens over het weggaan van deze juf? Ik weet het niet hoor, maar via een omweg zou dat ook nog kunnen……..

    Hartelijke groet, Coby

  2. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    Ik weet het niet Coby en Gala. ’t Zou ook zomaar kunnen dat ze er heel pragmatisch op reageert. Hoe schokkend het ook klinkt, ze hecht zich uiteindelijk niet heel gemakkelijk aan mensen (wel aan patronen). Maar misschien is dat een te sombere blik.

  3. Andijvie

    Avatar van Andijvie
    Mijn zoon (heeft kernautisme) was heel zakelijk toen onze kat overleed. “Och dan kopen we toch een nieuwe.” was zijn enige reactie. En dat na hem vier jaar geknuffeld te hebben. Nu het even is ingezonken merk ik dat hij er af en toe over wil praten…

  4. jan krosenbrink

    Avatar van jan krosenbrink
    ‘het voelde van binnen alsof ik huilde maar je zag het niet aan de buitenkant’

    ik hou het op die tekst als samenvatting van haar gevoelens.

    Je moet iets concluderen als buitenwereld, dat heeft ijskastmoeder mij geleerd

  5. Thera

    Avatar van Thera
    Erg mooi geschreven. Ik sluit me voorlopig aan bij de reactie van Jan. Heeft zij andere uitingsvormen dan alleen verbaal? Tekenen ofzo, of sport, spelen met poppen, zoiets?

    Wat ik steeds heb met jouw verhalen, is dat ik niet weet wie de oudste en wie de jongste is. En bij wie er meer speelt, ik dacht de oudste. Ik heb steeds dat beeld niet helder, ongetwijfeld omdat ik stukken van jou gemist heb. Misschien wil je dat nog eens voor mij samenvatten? Dan zal ik beloven braver bij de les te blijven. 😉

  6. wilma

    Avatar van wilma
    IJskastmoeder je hebt dit heel mooi weergegeven.
    En wat ik eruit begrijp is dat je dochter even van binnen moest huilen, maar daar wel verbaast over is. En dat komt natuurlijk van al die emoties om haar heen in de klas. Maar hoe ze dit ervaren heeft blijft voor mij toch nog een vraag. Waarschijnlijk komt het later??

  7. Maria-Dolores

    Avatar van Maria-Dolores
    ik had de vorige aflevering niet gelezen, dus even teruggebladerd. ik reageerde al bijna net zo als je dochter en bedacht gelijk dat die juf nu misschien tijd heeft om eens op je dochter te passen, weet ik veel, haar pianoles te geven of iets anders…

  8. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    Maria-Dolores je doet me schateren achter mijn PC, heerlijk en je brengt me bovendien op een idee. Maar ik weet niet of dat het carièrepad is dat juf in gedachten heeft 😉

    Dat zegt mijn oudste mooi hè Jan (de oudste, dat is dus mijn aspergermeisje Thera, de jongste komt hier soms zijdelings ter sprake en is weliswaar hoogbegaafd maar stelt ons verder niet voor grote moeilijkheden – tot nu toe, typte zij er zekerheidshalve aan vast). Fijn dat je dat er nog even uitlicht. En het doet me veel dat je zegt dat je hier iets opgestoken hebt.

  9. Oliphant

    Avatar van Oliphant
    Ik herken het soort reactie. Mijn zoon Michiel reageert m.m. altijd zo. Hij wordt 13e 16 en zit nu op een andere school. Uit zichzelf niks, bij vragen bijne niks en dan opeens reacties, die een heel andere kijk op de dingen geven dan je dacht te zullen distilleren. Maar tot een gesprek met hoe en waarom kom je eigenlijk niet.

    Knap weergegeven en duidelijk gemaakt.

  10. angeline

    Avatar van angeline
    Eigenlijk heel triest vindt ik het voor zo’n kind,heel veel emoties die er niet uit kunnen komen door vaak blokkades vanuit het autisme(asperger),heel herkenbaar vanuit ons zoontje van nu 7,en aspergers hechten zich wel erg aan personen en dieren in mijn geval in ieder geval wel,het is vaak zo dat ze niet met het gevoel om kunnen gaan op die momenten(er niets mee kunnen doen omdat het te heftig is en eigenlijk stil vallen hierdoor).
    Huilt niet bij afscheid of het gevoel komt pas veel later,het loopt vaak niet synchroom met elkaar.
    Ze zal het innerlijk er erg moeilijk mee hebben maar het ergste is voor zo’n kind dat het ze zelf veel energie kost en je vreet het zelf van binnen.(wat heel naar is voor zo’n kind)Daarom goed dat je probeert voor haar een opening te vinden om zichzelf te kunnen uiten en het makkelijker maakt voor haar.
    Ik merk dat bij ons zoontje ook vaak,dat zich dat idd vaak uit in boosheid,frustraties,ontkenning,irritaties,
    Echt heel erg voor haar maar ook voor jou zelf,ik weet wat je voelt………liefs Angeline, moeder van en partner van Asperger/kind/vriend.

    Reactie is geredigeerd

  11. marsjan

    Avatar van marsjan
    en misschien is het inderdaad ‘klaar’..na de (overigens zeer gave omschrijving van haar eigen gevoel!!) opmerking over vanbinnen huilen en het niet aan de buitenkant zien. Daar beschrijft ze toch perfect haar gevoel. En ook over juffen zijn zo stom…lost ze het voorzichzelf zo op… (denk ik). Heel graag gelezen! Liefs Marjan.

  12. Zusenzo

    Avatar van Zusenzo
    Ook een manier om om te gaan met schokkend nieuws: juffen zijn stom ! : )
    Moeder in verwarring achterlatend.
    Moet trouwens niet altijd makkelijk zijn, de boze bejegening door dochterlief.
    Je weet de achterliggende oorzaak, maar toch, je bent een moeder/mens.

  13. femke

    Ik weet sidns kort dat ik Asperger heb vanwege mijn zoon die moeilijkheden heeft op school, terwijl ik op school en op mijn werk nooit vastgelopen ben. Ik heb zelfs een universitaire opleiding gevolgd en werk in die richting gevonden. Ik vroeg me alleen al waar ik altijd zo verlegen ben gebleven en moeite had met oogcontact en weten welke reactie ik moet geven in een sociale situatie en soms dan maar gewoon niet reageerde wat andere mensen misschien wel verkeerd van mij begrepen. Ik kan van me zelf zeggen dat ik wel gehecht kan raken aan mensen en dieren, maar dit misschien niet altijd laat merken of meer tijd nodig heb om het te verwerken en duidelijk te maken en soms dan te laat is voor een reactie naar anderen toe die dan onterecht denken dat ik ongevoelig ben. Ik kan ook wel zeggen dat ik soms emotioneler (huilen) kan worden dan een ander bij het horen over lezen van nare gebeurtenissen die anderen zijn overkomen die ik soms helemaal niet ken.Die informatie komt bij mij dan soms indringender naar binnen, ik denk door de waarneming ervan. Dat er bij Aspergermensen helemaal geen inlevingsvermogen is, klopt mijns inziens dan ook niet.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *