Bureau Jeugdzorg wint, na twee dagen ligt het aanvraagformulier al in de bus. Met een flink pak vragen ze me de hemd van het lijf. Maar het gaat dan ook om een niet kinderachtige hoeveelheid geld ben ik inmiddels achtergekomen. Dus ik maak mijn borst nat en begin goed gemutst met invullen (waarom kan dat eigenlijk niet op een computerformulier, mijn handschrift is sinds wp5.1 steeds moeilijker leesbaar). Niemand zeggen, maar stiekem vind ik formulieren invullen heel erg leuk.

Tralala de gebruikelijke riedel; gegevens jeugdige, gegevens natuurlijke moeder (grappige terminologie, is dat nog weer anders dan de biologische moeder?), gegevens natuurlijke vader, geen stief- of pleegouders, niks anders (dat gaat als een speer, o wat zijn we toch een keurig gezin), verzekering, huisarts, medicijnen, gezinssamenstelling, dagbesteding. ‘Voor jeugdige belangrijke personen uit het sociale netwerk’, wat zouden ze daarmee bedoelen? Een soort mantelzorg-check? En is ‘instellingen eerder betrokken bij jeugdige of gezin’ dan een manier om te kijken of je eerder je best gedaan hebt om hulp te zoeken? Ik laat deze vragen maar even open tot de MEE-info binnen is. Dat was formulier één, nu het tweede.

Ik blader de vragen door en raak enigszins geïntimideerd door de opzet. Ik kan niet helpen dat het voelt als een fuik. Het begint braaf met algemene vragen of de stoornis en door wie die is vastgesteld. Dan een aantal vragen over hoe het op school gaat maar daarin ook opgenomen vragen over of ‘het kind wel eens andere kinderen mee naar huis neemt’ en hoe dat dan gaat. Maar wat moet ik nou met een vraag als ‘hoe staat uw kind op?’ en ‘vertoont uw kind uitzonderlijk gedrag?’ (3 regels voor het antwoord). De vraag ‘vertelt uw kind uit zichzelf?’ kan ik gelukkig snel beantwoorden: nee.

Duizelig sluit ik het formulier. In mijn hoofd en hart blijven de vragen en antwoorden rondkolken. Elke vraag roept een wereld aan associaties op. Simpele antwoorden gaan voorbij aan de complexiteit die ervaar. Zal ik ze gewoon verwijzen naar mijn weblog? Maar daar maken ze natuurlijk geen formulieren voor. En ja hoor, daar zijn de tranen weer.

Er zijn 7 reacties

  1. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    hi Mo, reageren is wat lastig vanaf vakantie maar daar ben ik dan weer 😉 Ik ben gaan bloggen om in kleine stukjes te kunnen beschrijven hoe het leven met een aspergerdochter eruit ziet. Ik krijg dat in het dagelijks leven niet verteld. En nu moet ik het op zo’n formulier zien te persen, dat maakt me oprecht wanhopig. Hoe passen we nou tussen die lijntjes en in die aankruisvakjes? Waarschijnlijk een universeel probleem van zorgformulieren…

  2. Bibi

    Avatar van Bibi
    dag ijskastmoeder,
    ik ken het formulier niet maar denk dat ze met de vraag over andere instellingen willen weten of er elders misschien nog rapportage is voor hen om op te vragen.
    Kunnen ze je niet helpen met sommige vragen, ofwel in persoon ofwel aan de telefoon? Ik werk er niet (meer) maar zou geen blogs meesturen hoor, dat is zoveel persoonlijke info en als het eenmaal in je dossier zit… Sterkte ermee en geniet van je vakantie!

  3. Gala

    Avatar van Gala
    ach ijskastmam, je tranen komen niet door dat formulier, dus laat ze maar even lekker druppen… kun je bij die vraag over dat opstaan niet antwoorden dat het > wisselend is, geen peil op te trekken en soms ook weer wel, hou je taai, en een troostkus!

  4. lettie

    Avatar van lettie
    natuurlijk zijn daar die tranen weer..geeft niks, laat ze rijkelijk vloeien, ijskastmammie, want dat lucht op..wat dat *#*formulier betreft..kun je geen bijlage schrijven waarin je de complexiteit van het geheel een beetje uitlegt en daar in het formulier naar verwijzen?

  5. Ans

    Avatar van Ans
    Och IJskastmama, tis wat. Tis niet leuk. En dan al die vragen … Dat je je afvraagt: snappen ze dat zo dan niet? Nee dus. Dus tussen de snotters door toch maar opschrijven. Sterkte!
    Reactie is geredigeerd

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *