“Mag ik met Japie spelen, bij ons?” Ik aarzel een ogenblik, Japie heb ik mee in de tuingroep op school en is dan niet de gemakkelijkste jongen. Aan de andere kant, ze heeft al zo lang niet meer met iemand afgesproken dat ik het haar van harte gun. Ze springen samen een gat in de lucht als ik toestem en racen voor me uit op weg naar huis. Pff, ik kan mijn borst nat maken vrees ik, twee van die stuiterballen bij elkaar. Zijn moeder heeft gelukkig gezegd dat ik kan bellen als het niet lekker loopt, dat kent ze dus. Als ik thuiskom zijn ze al naar boven. Naar boven? Mijn dochter gaat nooit op haar kamer spelen, ik heb het opgegeven om die ruimte aantrekkelijk in te richten om haar zo naar boven te lokken. Ehm, naar boven… en het is bovendien verdacht stil. Meestal moet er met veel lawaai en geschreeuw duidelijk gemaakt op wiens territorium ze zich bevinden. Moet ik me zorgen maken dat deze combi onoorbare praktijken bezigt? Meteen maar even poolshoogte nemen.

Tot mijn verbazing zitten ze rustig te kletsen en laat mijn meisje haar schatten zien aan haar nieuwe vriend. In volslagen harmonie kijken ze vragend naar me op als ik binnenkom. “We gaan over vijf minuten lunchen, komen jullie dan naar beneden?”,  stamel ik.  ‘Ja natuurlijk’,  zeggen ze. Ik weet niet wat me overkomt als ze ook werkelijk na één keer roepen prompt beneden staan en genoeglijk aan tafel schuiven. We voeren zelfs een gesprek terwijl eten met vriendjes meestal in het teken van handhaven staat. Na het eten gaan ze meteen weer samen aan het spelen; boven, buiten, beneden wisselen ze organisch af. Voor het eerst hoor ik mijn dochter écht overleggen en zonder morren schikt ze zelfs een beetje in als Japie liever wil fietsen dan voetballen. De hele middag heb ik er geen omkijken naar, ze hebben een wonderbaarlijk rustige invloed op elkaar . ’t Schijnt normaal te zijn, maar voor ons is het heel bijzonder dat een speelafspraak werkt. Ik hoop dat Japie nog ’s vaker komt.

Er zijn 10 reacties

  1. lettie

    Avatar van lettie
    kennelijk zit alles in het koppie even lekker op zijn plaats..heerlijk voor het kind, heerlijk voor jouw.. ik heb destijds wel eens bij mezelf gedacht ”als ik dit soort “”rustdagen”” voor dat kind kon kopen, nam ik extra hypotheek op mijn huis..geniet er maar van!

  2. Oliphant

    Avatar van Oliphant
    Ik lees dit met genoegen en…omdat mijn jeugdvriendje Japie heette. Het was een dondersteen, maar we konden samen goed opschieten.
    Maar wat meer is, het blijkt dat je je steeds meer voorbereidt op het ergste, en dat kinderen dat gaan voelen en er zich soms naar gaan gedragen.
    Leuk, dat je nu eens wordt ‘teleurgesteld’ in je verwachtingen. En als je straks denkt dat er een definitieve omslag is bereikt, komen gelukkig weer nieuwe veranderingen cq verrassingen. Tenminste, zo ervaar ik steeds weer. Dat maakt het boeiend en vaan vermoeiend.
    Groet, O.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *