Voor de zoveelste keer grijp ik mezelf bij de kladden en zet me aan de aanvraag voor een PGB. Ik ben zelfs zover dat ik me wil laten helpen. Dus bel ik vol goede moed met MEE. Het juiste telefoonnummer vinden voor onze regio is al een hele klus op hun website, maar kom laat ik me daar nu niet óók nog over gaan opwinden. Ik zoek een rustig plekje in huis zodat ik vrijuit kan praten. Even diep ademhalen om de tranen die deze dagen zo vooraan zitten naar achter te dringen. Ik verbaas mezelf telkens weer als ik bij het minste of geringste begin te janken. Voordat ik aan deze procedure begon kon ik me niet eens herinneren wanneer ik voor het laatst gehuild had. Ach, die tranen spoelen me meteen mooi schoon – zeggen ze.

“Goeiemiddag, ik ben bezig om een PGB aan te vragen voor mijn achtjarige dochter met asperger. Hoewel ik goed kan lezen merk ik dat ik het best moeilijk vind om die aanvraag goed op te stellen. Nu heb ik begrepen dat jullie daarbij kunnen helpen. Kunt u mij zeggen hoe dat in zijn werk gaat?” De trilling onderin mijn stem valt ze waarschijnlijk niet op. Ik geloof dat ik het droog ga houden. Het wordt echter een verrassend kort telefoontje. De bijzonder vriendelijke dame, dat wel, zegt me toe een folder op te sturen en als ik dan nog vragen heb kan ik natuurlijk altijd nog een keer bellen. Het valt me een beetje rauw op mijn dak. Ik bedoel, folders vinden lukt online ook nog wel. “En houdt u ook spreekuur of kan ik gewoon binnen komen lopen?”, schutter ik een beetje. Met een ‘als dat nodig is kunt u het beste een afspraak maken’ houdt de mevrouw de boot af, denk ik. Nou ja, dan wacht ik eerst de post maar af, misschien is het een superverhelderende handleiding die me eindelijk de handvatten biedt waarnaar ik op zoek ben. Laat ik met de adrenaline die nu door het lijf giert dan ook maar meteen het officiële formulier bij Bureau Jeugdzorg aanvragen, dan is de trein echt in gang gezet.

Tien minuten later sta ik enigszins verdwaasd alweer beneden. Tijd over. In de wachtstand gezet. Waar zal ik nou ’s heen met mijn verzamelde moed?

Er zijn 12 reacties

  1. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    ken je per saldo, zie http://www.pgb.nl
    Als je dan de eerste twee regels op hun site bekijkt, lees je, ik citeer;
    ‘Neem zelf het heft in handen. Organiseer uw eigen zorg, hulp, begeleiding en voorzieningen. Bepaal zelf wie u of uw kind komt helpen, wanneer die hulp komt en wat er precies gebeurt. ‘

    Mogelijk heeft MEE die site ook bezocht?

  2. christinA (bekend IP)

    Avatar van christinA (bekend IP)
    Zij kennen hun eigen site blijkbaar niet:
    Als u een vraag of probleem heeft, kunt u bellen, mailen of langskomen. MEE zoekt samen met u naar mogelijkheden en houdt daarbij rekening met uw beperkingen. De medewerkers van MEE helpen u om uw eigen keuzes te maken.

    Houdt het er maar op dat het een vakantiehulpje was.
    Maar das wel balen.

  3. jan krosenbrink

    Avatar van jan krosenbrink
    ik stel tegenwoordig de eis aan mezelf: ik moet er lol aan kunnen beleven, aan het proces waar ik binnen stap, maar ik ken het proces niet precies, dus het is een heel hoge eis.

    het gaat dan ook wel eens mis, en verlaat ik woedend met deuren slaand het politiebureau, waar ik was voor een simpele verlenging van het rijbewijs.

    Dan de troost: er zijn beambten die de woede-aanval heel goed begrijpen en je voortaan op straat heel vriendelijk groeten.

    Hiervoor geldt natuurlijk wel de voorwaarde dat je de beambte fysiek tegenkomt, en dat wilde jij ook. Dus laat de folder de folder en zoek ze op.

  4. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    Dank voor jullie reacties! Aan het bijkomen in een zonnig Frankrijk probeer ik het proces van het afgelopen jaar te reconstrueren en op te tekenen. Wat een aanslag op mijn moed en doorzettingsvermogen is die aanvraag geweest, en dat terwijl een PGB bedoeld is ter ontlasting… Afijn, ik kan alvast melden dat de inspanning beloond is. Daarover uiteraard later meer!

  5. lettie

    Avatar van lettie
    houd ons op de hoogte..en wat die tranen betreft; kan ik me wel voorstellen. Met het in gang zetten van de PGB-procedure erken je eigenlijk concreet voor jezelf en de rest van de wereld ”ik heb een stevig probleem met mijn kind” en ja, dat is -ik weet het uit ervaring- slikken..maar wie weet hoe blij je bent over een jaar dat je het gedaan hebt..

  6. N=299.80

    Avatar van N=299.80
    Beste IJskastmam, moed, volharding en stugheid is wat je nu nodig gaat hebben. Mijn ervaring is dat de types die bij dit soort instanties werken zich vaak opstellen alsof het geld door hen, hoogstpersoonlijk uit hun eigen huishoudpot gedoneerd gaat worden. Met de bijbehorende bijzonder onprettige manier van benaderen.

    Trek je dus geen ene fuk aan van hoe ze jou benaderen, en probeer je tijdens dat gesprek voor te stellen hoe deze persoon zou kijken wanneer deze met hevige buikloop nét het toilet niet gehaald heeft.

    Mededelingen over wat jij vindt of denkt komen bij dit type organisme nauwelijks aan. Zoek altijd naar open vragen die je kunt stellen en waarvan de beantwoording duidelijk maakt wat de taak/verantwoordelijkheid van de indicatie-instelling is.

    En herhaling is de toverkracht van de reclame; kies een medewerk(st)er uit waarvan je de naam en het rechtstreekse nummer achterhaalt en begin een intensieve telefonische relatie, totdat een en ander geregeld is. Elke dag even vriendelijk bellen hoe het er mee staat kan wonderen doen…

    Reactie is geredigeerd

  7. Zusenzo

    Avatar van Zusenzo
    Primair reageren is weinigen gegeven Ontdooide ijskast-moeder, zeker aan een telefoon en helemaal wanneer iets je emotioneel raakt.
    Uit je reactie even verderop lees ik dat het gelukt is.
    Good for you.
    Maar bel gerust de volgende keer 5 min later terug om een afspraak te maken.
    Of zet je vragen op papier.
    Of het hele scenario: wat te doen bij een negatieve reactie aan de andere kant.
    Geniet verder van de zomerzon.
    Hier hebben we last van de moesson.

  8. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    Lettie slaat natuurlijk de spijker op zijn kop, deze hele procedure is meteen een aanvaardingsproces van de werkelijkheid en dat maakt dat het voelt als waden door dikke stroop. Maar we houden vol en versagen niet!

    Dank N voor je heerlijke reactie, ik kon weer even lachen 😉

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *