Een vriend vraagt me hoe het gaat en ik vertel dat mijn man en ik allebei een flinke werkpiek te verhapstukken hebben. Op de grens van ‘té druk’. Dat het met de oudste bovendien erg moeizaam gaat maakt het niet gemakkelijker. ’s Avonds echoot het gesprek na in mijn hoofd. Zou het zo kunnen zijn dat onze werkspurt gelijk op gaat het begin van de boze periode van onze oudste? Ligt het dan aan ons? Maar we doen al zoveel ons best om ons werk om haar heen te plannen, ik werk al zoveel minder dan ik me had voorgenomen, het is ons toch niet aan te rekenen dat we ook nog willen werken?

Ik probeer mijn verontwaardiging los te laten. Boos is vaak de buitenkant van angst. Het is onmiskenbaar onrustiger thuis, en papa en mama zijn veel weg al proberen we elkaar daar in af te wisselen. Ik moet onderkennen dat ik weinig ruimte heb om haar bozigheid te verdragen. Om te voorkomen dat ik om de haverklap ontplof sluit ik me af en negeer haar zoveel mogelijk. Een soort gedoogbeleid. Dat klinkt vreselijk, en dat is het ook. Maar hoe moet je aardig zijn tegen iemand waar je niks aardigs aan kunt ontdekken? Ik schrik van mezelf. Deze negatieve spiraal ben ik vaker ingedoken. Hoogste tijd om het anders te gaan doen. Maar hoe?

De volgende dag kijk ik naar mijn oudste. Naar haar lange bruine haren die sluik langs haar gezicht vallen. De donkere bruine ogen met stevige zwarte wenkbrauwen erboven. Haar gladde altijd ietwat getinte huid. Ik probeer alleen maar te kijken – zonder bijgedachten, zonder oordelen. ‘Wat?’, zegt ze vol verontwaardiging. “Hoe bedoel je; ‘wat’?”, vraag ik haar. ‘Je zit zo naar me te kijken’, zegt ze, ‘wat is er?’ “Er is niks, ik kijk gewoon naar jou. Naar hoe je er ook alweer uitziet.” Een groot vraagteken verschijnt op haar gezicht, maar ook een flauwe glimlach om haar mond. ’s Avonds ga ik even naast haar liggen, in haar hoge bed. Ik ben zo moe dat ik liefst naast haar in slaap zou vallen, ik doe mijn ogen dicht en zak al weg. Plotseling voel ik een vinger mijn wang strelen ‘lieve, lieve mama, jij bent de allerliefste’ mummelt een duimelotje naast me. En met een schok realiseer ik me dat ze dat nog nooit tegen me gezegd heeft. Onroerd hou ik mijn ogen stijf dicht, ik sla mijn arm om haar heen en geniet van dit kostbare moment. De spiraal is weer doorbroken, en hoe.

Er zijn 19 reacties

  1. Aspergermeisje

    Avatar van Aspergermeisje
    Wat goed van je dochter! Ik ben door dit mooie verhaaltje wel tot het pijnlijke besef gekomen dat ik nog nooit zoiets tegen mijn moeder gezegd heb… Dat soort dingen komen echt niet in me op. Je dochter lijkt inderdaad boos te worden als ze bang is. Ik word juist bang als ik boos hoor te zijn. Anderen hebben daar geen last van, ikzelf des te meer. Misschien zoekt ze bevestiging of geruststelling met die boosheid?

  2. Knispel

    Avatar van Knispel
    IJskastmoeder, wàt een opsteker. Het kan zo moeilijk zijn om die spiraal te doorbreken, omhoog te buigen, zelfs al heb je door dat je erin zit.

    Leef erop, put eruit, deze prachtige ervaring.

  3. lettie

    Avatar van lettie
    zei ik het niet? opeens zo’n dag, zo’n moment…zonder voorafgaande aankondiging..kun je weer een hele tijd op teren. en hoe hard het ook klinkt: plan niet je hele leven om haar heen. dat zal de buitenwereld later ook niet doen, en dat houd je zelf niet vol. ben heel blij voor je dat de negatieve spiraal weer even doorbroken is!

  4. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    waarmee we er nog niet zijn, maar dat hadden jullie al wel begrepen 😉 Het is zo bijzonder om te ervaren dat alleen al anders kijken naar je kind een verandering teweeg brengt. Het lijkt alsof je ‘niks’ doet maar ondertussen werkt het wel door. Andersom werkt dat natuurlijk ook…

  5. coby

    Avatar van coby
    IJskastmam, ik snap dat je er hiermee nog niet bent. Ik vind het zo goed datje bent gaan nadenken over tijdstip en mogelijke verbanden.
    Als er een relatie is en verbanden zijn dan helpt niet alleen anders kijken. Maar het doorbreekt wel iets ook en die ontmoeting die volgde is zó …ontroerend, daar heb ik geen ander woord voor.

    Hartelijke groet, Coby

  6. Zilvertje

    Avatar van Zilvertje
    Je raakt me… ik heb natte kijkers, je hebt het toverwoord weer ontdekt of beter gezegd, dat lieve meisje van jou, wist je te vangen, even die drukke muur van je weg.. even tijd voor elkaar, goed kijken goed voelen, wat is er nou eigenlijk belangrijk in het leven, alleen dit geluk, deze warmte, dan bouw je aan een mooie generatie, te kort liefde schreeuwt om aandacht, je hebt op de rem getrapt en de liefde weer in de ogen gekeken, hoe meer je geeft, hoe meer je terug krijgt het lijkt een wonder een geheim, maar het is een wet, een levenswet, koester het en blijf trots op die lieverd allemaal een kus.

    Denk ik ook nog aan…. in barre tijden zal je baas je een schop geven, een echtgenoot voor een ander kiezen ( hoop het niet voor je) maar de liefde van een kind is voor eeuwig en echt.

  7. marsjan

    Avatar van marsjan
    Och en wat is energie toch haarfijn te voelen…en zeker door je dochter! En voor jou weer heel vermoeiend (wat logisch is en herkenbaar hoor). En dan die ontspanning en ontlading….prachtig. Liefs Marjan.
    Reactie is geredigeerd

  8. Anonymous Coward

    Avatar van Anonymous Coward
    “En met een schok realiseer ik me dat ze dat nog nooit tegen me gezegd heeft.”

    Je sliep en het was haar duidelijk dat JIJ niks van haar wilde,
    ze aaide je omdat er alle ruimte was en ZIJ dat wilde.
    En ooit, juist op een moment dat je niks meer van haar wil,
    krijg je die knuffel.

    Lieve, lieve ijskastmoeders,
    ook wij hebben die knuffels, echt echt in ons.
    Houdt moed, alvast een hele dikke knuffel van deze aspie…

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *