Het begint met een klein schrammetje bovenaan haar neus, dichtbij het oog. Te onbeduidend om aandacht te geven, geen idee hoe het ontstaan is. Een week later is het nog niet genezen, sterker, het is groter geworden dan het eerst was. Een mooi ovaal roodbruin korstje zit erop dus het zal binnenkort wel over gaan. “Hela, niet aankomen, zo krab je het kapot” zeg ik weer een week later als ik haar betrap. Dat duurt nu toch wel lang, zo’n onschuldig wondje, toch eens wat beter in de gaten houden. En dan ga ik het zien, hoe ze telkens weer met haar hand naar dat korstje gaat om het eraf te krabben. Zelf vond ik vroeger korstjes ook fascinerend dus ik kan me er wel iets bij voorstellen.

“Oh jee, wat is dat nu?” Vol verbazing kijk ik naar mijn dochter die uit school komt met een wond als een vuurrode krater bovenaan haar neus. Is dat hetzelfde schrammetje van drie weken geleden? Dat wordt een lidteken, het moet niet gekker worden, ik moet iets doen. Een pleister is geen optie op die onhandige plaats en bovendien te dichtbij het oog, dan kijkt ze de hele dag scheel naar zo’n bruine pleister. Zou zo’n doorzichtige blaarpleister een idee zijn? Op naar de apotheek. Zonder dochterlief uiteraard. De assistente heeft nog een beter idee en geeft me gratis en voor niks superdun plakfolie om het plekje af te dekken. Twee dagen later stroomt de etter eruit, ik voel me rot dat ik dat niet heb kunnen voorkomen. Wat ben ik voor moeder die dat niet eerder behandeld, maar het begon zo onschuldig…

Langzaamaan geneest het wondje, wél zijn haar lippen plots erg schraal. Of eigenlijk zijn het niet haar lippen, het is de huid er omheen die wat aangedaan lijkt. Dan doemt van de ene op de andere dag een rode ring rond haar mond op. Binnen een paar dagen ziet het er verschrikkelijk uit. Maar ik wéét dat niks ernstigs is, als het krentenbaard is zijn de andere gezinsleden in no time besmet en dat is niet het geval. Ze weigert lippenboter of vaseline totdat de pijn ondraaglijk wordt en ze hartverscheurend huilt of ze nu naar de dokter moet. “Nee lieverd dat hoeft niet, gewoon smeren en wat vooral belangrijk is niet aankomen!” Maar dat laatste is het punt, honderd keer op een dag likt ze om haar mond, wrijft met haar mouw langs haar lippen, duwt ruwe dingen op haar gezicht om de pijn niet te hoeven voelen en ze wil nog steeds niet smeren omdat het zo vies voelt. Mijn anders zo prachtige meid met haar gave huid loopt er bij als een zwerver en ‘men’ zal wel denken dat ik haar verwaarloos, te lui ben om lippenboter te geven maar er is echt niets anders te doen dan als een kapotte grammafoonplaat vol te houden dat ze moet proberen niet te likken en wél te smeren. Na drie weken kan ik het niet meer aanzien, ’s avonds smeer ik haar in met een lichte hormoonzalf om de genezing te versnellen. Na vier dagen zien we al resultaat en wanneer ik dreig dat we over een week naar de dokter gaan als het dan nog niet over is begint mijn oudste eindelijk trouw haar mond in te vetten.

We zijn nu vijf weken onderweg, het is bijna verdwenen. Maar raad eens, er zit een klein plekje op haar kin…

Er zijn 16 reacties

  1. Gala

    Avatar van Gala
    ijskastmam, soms is enige druk/dwang van buitenaf noodzakelijk om de eigen dwang de kop in te drukken. Ik weet het, een methode die lijnrecht staat tegenover hoe men denkt dat goed is (praten, overreden, uitleggen…)
    Om mijn odchter soms te laten ophouden om over een bepaald onderwerp door te praten en door te malen, verbied ik het haar voor een tijdje. En dat werkt wel, naast afleiden natuurlijk. Hou vol.

  2. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    @Anna, tja ik kan moeilijk haar handen op haar rug binden (toch?)
    @Zoë en marsjan, ‘grappig’ genoeg liep ik tegen deze link aan op zoek naar de vraag of impetigo en krentenbaard hetzelfde zijn, blijkt er een heus gedefinieerd lipliksyndroom te bestaan…
    @Gala, o ja dat werkt zeker, hier doen we dat precies zo als ze in een loopje zit. ’t Duurde echter even voordat ik doorhad dat er verband zat tussen die fysieke ongemakken en ’t blijkt moeilijk te zijn om dat een halt toe te roepen.

  3. Karin

    Avatar van Karin
    Auw! Dacht ik meteen. Ik heb wel eens onstoken lippen gehad, lippen vol scheurtjes die verder scheurden als ik moest lachen. Auw auw. Tegenwoordig druk ik dat de kop in met Blistex. Werkt sneller dan gewoon vette lippenzalf.

  4. Coby

    Avatar van Coby
    Ben het eens met Gala. Vroeger hebben mijn zus en ik ook een tijdje krentenbaard gehad. Duurde echt een tijdje voor het helemaal weg was. Het er niet aankomen terwijl het best pijnlijk was, viel niet mee. Dat kan ik me nog goed herinneren. Maar toen er eenmaal zalf op kwam, verdween dat trekkerige en pijnlijke ook. Ik hoop dat het plekje op haar kin nu het laatste is.

    Hartelijke groet,Coby

  5. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    @Wilma, en zo ploeteren we voort…
    @jeg, eens natuurlijk, daar broed ik op – e.e.a. hangt ws wel samen met haar asperger en bijvoorbeeld de stemmen die ze hoort in haar hoofd
    @Karin,bizar genoeg zijn haar lippen gewoon soepel (gelukkig), ze likt echt de huid er omheen stuk
    @Coby, krentenbaard is een vervelende kwaal die inderdaad bij kleintjes regelmatig voorkomt. Mijn meisje doet het echter helemaal zelf, ze heeft geen bacterie of infectie nodig 😉 Ik hoop dat nu we het patroon helder hebben ’t wat beter kunnen aanpakken.

  6. Zusenzo

    Avatar van Zusenzo
    O ja, pulleken. Mijn zeventigjarige moeder kan het nog steeds niet laten.
    Deze opmerking is niet om je te ontmoedigen hoor : ))
    Ben zelf ooit gestopt met nagels bijten na een zwerende vinger.
    O, dat klinkt ook wel erg cru : ))

  7. Eva

    Avatar van Eva
    Heb een busje spuitpleister.
    Gebruik ik wel eens tegen het eeuwig pulken aan mijn duimen en vingers.
    Pleisters zijn lelijk, worden gauw vies en
    gaan er snel af.
    Idee?
    gr eva

  8. Alie

    Avatar van Alie
    Heel herkenbaar, onze oudste zoon (bijna 11) heeftAsperger en heeft een plekje op de kin tot bloedens toe opengehouden…totdat we bij de huisarts waren en die dreigde hem het plekje ‘uit te branden’. Het eerste wat hij wilde weten was hoe heet dat was, hoe het werkte,etc. Zucht..
    Maar het heeft hem schijnbaar toch doen schrikken want het was binnen no time genezen. Als je er maar afblijft he?
    p.s. ik geniet van je schrijfstijl!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *