“Mag ik haar eten geven?”, zegt ze op een dag. En natuurlijk mag dat. De poes draait om haar benen, dat doet haar dansen van ellende en toch zet ze door. Ik zie haar schutteren met het etensbakje in haar handen. Hoe krijg je dat op de grond als de poes zo om je heendraait? “Mama, haal jij de poes even weg dan kan ik het eten neerzetten.” En natuurlijk leid ik de poes even af en hoppekee daar staat het bakje op zijn plaats. Victorie!
“Kom maar Mopje, kom maar op schoot.” Zowaar, de poes springt voorzichtig op de bank en stapt op de benen van mijn oudste. Ze draait wat rond en vleit zich dan behaaglijk neer. Dochterlief aait het beest behoedzaam – alert op onverhoedse bewegingen – maar ze aait haar. “Oe, ze kijkt naar mij. Wat nou?” ‘Ik denk dat ze je zo laat zien dat ze het lekker vindt wat je doet, ga maar gewoon door met aaien.’ De poes beweegt een pootje. “Nee Mopje, nee niet doen” klinkt er meteen superstreng. Poeslief dient namelijk wel precies te blijven waar ze is.
“Nee, nee doe die deur dicht, kijk nou uit!” Het loopt tegen het eind van de middag en mijn meisje is als de dood dat de poes boven is tegen de tijd dat ze naar bed gaat dus ze begint uren van tevoren met de voorzorgsmaatregel deur-naar-boven-dichthouden. “Waar is Mopje” is dan ook de laatste vraag van de dag. En toch, zoveel progressie in die paar maanden tijd, het is meer dan ik had durven dromen.
goed zo!
Superspannend ook zo’n “roekeloos” beest. Het is altijd bijzonder dat dieren dat haarfijn lijken aan te voelen wanneer je een beetje bang voor ze bent. Dan kruipen ze juist bij je op schoot.
Mijn vader werd ook altijd bedolven onder konijnen, parkieten en wat niet meer, terwijl hij daar allerminst van gecharmeerd was.
Het is inderdaad super stoer dat ze het allemaal probeert 🙂
En wat vind Mopje ervan?
@Rachel, goed hè!
@Zusenzo, anderzijds valt mij op dat de poes zich alleen maar laat oppakken door de jongste (die dat het allerliefste wil) en dat ze heel voorzichtig doet bij/met de oudste. Bijzonder hoor.
@Erna, nou en of!
@Karin, die is inmiddels helemaal thuis hier 😉
Dapper meiske!
ja spannend maar ze zet iedere keer stapjes, is ook reuze spannend
hardstikke goed,toch? en volgens mij begrijpt de poes er alles van…
wat is ze toch dapper, met de complimenten aan haar moeder.
Goed gewikt en gewogen en goed gekozen…
Wat een kanjer he?
Mooi om te lezen hoe het gaat.
Hartelijke groet, Coby
Heel spannend. Petje af voor de manier waarop je het beschrijft, zodat we inzicht krijgen in de denkwereld van je oudste.
dank allen voor jullie meelevende reacties, dat doet me deugd!
@Knispel, fijn dat je dat schrijft want dat is natuurlijk wat ik probeer te doen en het is me niet altijd duidelijk of dat ook goed lukt.
Mooi voor je grietje om het zo rustig an te mogen ‘leren’. Fijn om te lezen. Groet Mjans.
Ze komt er wel! Voorzichtig aan. Zelf initiatief nemen, das toch heel dapper.
Ja heel herkenbaar, ik denk aan mijzelf, en mijn oudste toen hij 6 was, zat met zijn benen op de stoel als poes in de kamer was. Maar ze wennen eraan en worden later de beste vriendjes let maar op.
Oma Rita