We hebben samen een goede dag. Haar zus is twee nachten logeren bij oma en we klooien samen de dag door. Voor het eerst lijkt het te werken om haar alleen te hebben. De psychiater zei al eens dat dit soort kinderen het liefst enig kind is maar tot nu toe was het dan alsof ik alleen maar nog meer opgeslokt werd. Nu niet. Ze is rustiger dan ooit. Alsof de wetenschap dat ze me voor langere tijd voor zichzelf heeft haar de rust geeft om ervan te kunnen genieten. Altijd is ze bang tekort te komen, gaat het in haar ogen niet eerlijk of moet ze – naar haar idee – mij snel-snel claimen om me niet te hoeven delen met anderen. Niet dat ze zich nu zelf vermaakt, dat gaat misschien wel nooit lukken. Maar als we samen op de fiets een boodschap gaan doen en bij wijze van verrassing een ijsje eten op een terras zit ze rustig naast me naar de voorbijgangers te kijken. Dat is wel eens anders geweest. Af en toe wisselen we een woord. Het is super-idyllisch. Net echt.

Bij het avondeten raken we heus in gesprek. Via haar vraag ‘hoeveel vriendjes heb jij gehad’ komen we uit op de verschillen tussen zoenen en vrijen en waarom je niet met iedereen hupsekee bloot in bed gaat liggen. Ze vertelt over een nare droom waar ze nooit meer aan wil denken en de plastisch sexuele verwijzingen die daarin voorkomen brengen ons bij de vroegtijdige ervaring die ze als 5-jarige heeft opgedaan met een jongen uit de buurt. ‘Ik vind het wel spijtig dat ik toen tegen jou gejokt heb dat we vadertje en moedertje speelden’ zegt ze voor het eerst. Plotsklaps vertelt ze dat hij vorig jaar nóg een keer een poging heeft gewaagd ‘maar toen had hij haartjes en wilde ik het niet. Echt niet mama, ik heb het niet gedaan.’ Benauwd kijkt ze me aan. ‘Ik heb me twee jaar aan de regels gehouden mama en toen kon ik het niet meer houden. Het was ongeveer twee weken voordat ik zeven werd. Maar ik wou het niet. Hij was heel boos en hij gooide me tegen de grond, mijn hoofd deed er helemaal pijn van en toen ben ik naar jou toegerend. Maar jij was aan het bellen en je zei dat ik maar lekker buiten moest gaan spelen omdat het mooi weer was. En dat heb ik toen maar gedaan.’

Het klinkt zo naturel en het is zo helemaal geen aandachttrekmoment dat ik vrees dat ik haar op haar woord moet geloven. Al drie jaar houd ik die twee in de gaten zodra ze weer naar elkaar toetrekken maar ik dacht echt… Ik grabbel mezelf bijeen. “Hè lieverd wat naar, wel goed van jou dat je hebt gezegd dat je het niet wilde. Als er zoiets is gebeurt mag je áltijd zeggen dat je even met me moet praten en dan maak ik daar natuurlijk tijd voor. Of bijvoorbeeld ’s avonds bij het naar bed brengen als we met zijn tweetjes zijn.” Haar mond valt open, van ver komt een intens: ‘Oooow, is dat dáár voor dat je dan bij me komt? Maar dat moet je me dan toch vertellen, dat wist ik niet!’

Er zijn 10 reacties

  1. moeder-van-zorgenkind

    Avatar van moeder-van-zorgenkind
    Hallo IJskastmoeder, naar om te horen zoiets. En verhalen komen er vaak zo laat pas uit…ik hoop dat jij en je dochter het samen fixen, en dat je dochter de ervaring verwerkt en ermee om kan leren gaan.
    Enig kind, ja dat scheelt wel geloof ik als ik je eerste stuk zo lees….

  2. Coby

    Avatar van Coby
    Dat is schrikken, maar wel goed dat jullie in gesprek raakten. En hoe moeilijk is het voor haar om sociaal contact bijv. met jou te “doorzien”. Ik herken het, om andere redenen en oorzaken wel, schrijnend en leerzaam.

    Hartelijke groet, Coby

  3. Doranne

    Avatar van Doranne
    wat is het toch een ontroerend kind
    ik weet wel dat het super moeilijk is en dat je van zo`n verhaal schrikt
    maar elke keer als je over haar schrijft gaat het recht mijn hart in.

  4. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    Het is volle leven met een lach en een traan, dat is het. Ik heb erg geaarzeld dit op te schrijven, misschien vind ik de moed om voor de gebeurtenissen van 3 jaar geleden woorden te zoeken. Want de manier waarop zij met haar lijf, met sexualiteit omgaat en dat gecombineerd met wat ik nu maar sociale naïviteit noem is wel echt een thema. We zoeken onze weg waarbij we hotsend en bostsend langs de buitenwacht laveren.

  5. Gala

    Avatar van Gala
    ach ijskastmam, mijn hart kromp, juist vanwege de openhartigheid van je dochter ook al was ze daarmee later dan jij wilde. maar dat ze het verteld! Confronterend maar zo goed!

  6. marsjan

    Avatar van marsjan
    Open en zich veilig voelen bij je en dat alles er mag zijn (ongeacht tijdsduur)….mooie ijskastma!! Het is hard werken voor je maar je doet het echt zo oprecht en goed! Liefs Marjan.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *