“Hè au, mama kijk eens of  je hier wat ziet. Het doet steeds zo’n pijn als ik mijn lip aanraak.” Als ik héél goed kijk zie ik dat het misschien een klein beetje rood is, het lijkt me nog niet echt iets om serieus te nemen. ‘O ja, ik zie het al, misschien een beetje schraal dat gaat wel weer over. Als je wil kunnen we er zachte zalf op doen’ zeg ik ter geruststelling. “Nee, nee, dat is niet nodig.” Hm, dat is een teken aan de wand. Want ze piept snel over allerlei pijntjes (ik plak pleisters zonder bloed en smeer tubes vaseline weg op onzichtbare wondjes) maar de andere kant is dat ze zich niet laat helpen als er écht iets aan de hand is. Toch even in de gaten houden dus.  

‘Laat eens even kijken liefie’ zeg ik een paar dagen later, ‘wordt het nou erger bij je mond?’ “Nee, je hoeft niet te kijken” en ze draait haar hoofd weg. ‘Ah joh, kom op, ik doe niks, ik wil alleen even kijken.’ Vlug maakt ze zich uit de voeten, mijn kansen zijn verkeken. Ik zal er op een andere manier achter moeten zien te komen. De dagen erop zie ik hoe haar bovenlip korstig wordt en wanneer zich onder haar onderlip ook een korstige ring vormt kan ik het niet langer aanzien; ik wil weten wat het is en hoeveel last ze ervan heeft. Zelf laat ze er geen woord meer over los.  

‘Kom we gaan even langs de apotheek, dan kan ik meteen vragen wat je daar bij je mond hebt.’ Grote schrikogen kijken me aan, ze vergeet van de weeromstuit om nog te trappen op haar fiets. “Nee mama, nee, dat wil ik niet” stamelt ze. ‘Ze kijken alleen maar en omdat ze ervoor hebben geleerd en heel veel mensen zien weten ze vaak wel of het iets is waarmee we naar de dokter moeten gaan of niet.’ Oei, ik heb het d-woord laten vallen. “Nee mama, nee!” ze krijst het uit ‘ik ga niet naar de dokter, dat hoeft niet, dat wil ik niet.’ “Schat, we gaan ook niet naar de dokter, we gaan naar de apotheek. Bij de apotheek kijken ze en ze doen verder niks. En ze kunnen zeggen welke zalf we het beste kunnen gebruiken.” Ik denk dat zeg ik ook alvast maar, dan is dat meteen geïntroduceerd. “Dat wil ik helemaal niet, dan moet ik dadelijk misschien heel veel vieze pilletjes of zalf die prikt en dat wil ik niet. Dat hoeft niet. Het is echt niet nodig.”  

Het gelamenteer gaat nog een tijdje door en als een kras op een grammafoonplaat blijf ik mijn boodschap herhalen. Gestaag duw ik haar voort tot we er zijn. Ze vergeet haar fiets op slot te zetten, laat een dikke scheet als we naar binnenstappen. Acht jaar is ze, mijn kleine grote meid, en zo verschrikkelijk bang voor alles wat met dokter te maken heeft. Wat een geluk dat ze zo zelden iets heeft. Bij de apotheek vermoeden dat ze het niets ernstig is, goed vet houden en als het toch krentenbaard is zou het zich de komende dagen moeten verspreiden en moeten we even langs de huisarts. Mijn dochter breekt, ze valt tegen me aan en begint hartverscheurend te snikken. “Ik wil dat niet mama, ik wil niet naar de dokter.” De apothekersassistent kijkt ons vertederd na als we naar buiten gaan. Ik ga op een paaltje zitten en zet haar voor me neer. ‘Heb je goed geluisterd? Wat hebben ze gezegd?’ “Dat ik krentenbaard heb en naar de dokter moet” huilt ze. Ik leg het haar nog een keer uit, laat het haar herhalen en op de fiets doe ik het dunnetjes over. Zodra we thuis komen rent ze naar binnen om het hele verhaal aan haar vader en zusje te doen. Later in de tuin gooit ze haar ellende in geuren en kleuren over de heg naar de buurjongen van 15. Bottomline; het leven is ver-schrik-ke-lijk.

Er zijn 10 reacties

  1. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    @Kjel, die dapperheid kan nog wel wat ontwikkeld…

    @Gala, dank, je geeft de burger weer moed

    @Sand, ik ook, ik was bijna gezwicht maar ja, moeders moeten natuurlijk dapper zijn 😉

  2. jan krosenbrink

    Avatar van jan krosenbrink
    soms denk ik, zou je haar kunnen vragen of ze weet wat een moeder is of wat een moeder zou moeten doen?

    ooit tipte ik mijn zoon die toen zes of zeven was, dat hij slechts ‘okee’ hoefde te zeggen.

    En dat hij daarmee enkel erkent dat ik -nog even- uitmaak wat er gaat gebeuren, maar dat hij met dat ‘okee’ niet erkent dat ik gelijk heb.

    Die afspraak werkte prima, menig verschil van mening werd niet meer tot het oneindige uitgevochten, maar eerder ‘bevroren’, waarbij ook bij mij de vraag bleef hangen of ik de juiste beslissing had genomen.

    Reactie is geredigeerd

  3. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    @jeg, laten we het hopen al zie ik de afgelopen jaren geen enkele vooruitgang, Gala geeft echter hoop…
    @eline, je kan me opvegen na zulke sessies 😉
    @jan, jammer hè dat ze dat vertrouwen zelfs niet in haar ouders kan hebben. We vertellen haar dat wel maar het komt niet echt aan. Ooit zei ze me in een boze bui ‘ouders moeten goed voor hun kinderen zorgen’, daar sla ik haar wel ’s mee om de oren 😉

  4. Krijg Nou Wat

    Avatar van Krijg Nou Wat
    Tja, een dochter..mijn dochter is 15 jaar, middelbare school en examenjaar Gymnasium en daar mag ik alleen na toestemming even mee knuffelen, want dat is nu even niet gewenst.. er zijn andere zaken belangrijker; zakgeld, opwaardeerkaart, MSN, You Tube, Hyves, School, Kleding en afzondering… mee op bezoek? nee ik blijf liever thuis “ach, toe nou ik ben al 15 en kan best alleen een heel weekend thuis blijven..”
    Ach, vader en dochter…… gisterenavond wel weer lekker gestoeid en geknuffeld en even over vroeger gehad toen ze nog aan tanden wisselen was, een pleister op haar oog en een brilletje droeg…. de tijd gata (te) snel.

    Met groet,
    R

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *