“Mama ik heb zo’n buikpijn, ik voel me niet zo lekker.” We zijn onderweg van ons huisje in Frankrijk naar een nieuwe stek voor de laatste vakantieweek. We nemen willens en wetens een risico maar we hebben per ongeluk ons huisje wat onhandig verhuurd. Bij wijze experiment verkassen we een week. Drie zomers op één vaste plek geeft misschien genoeg houvast om eens af te wijken van het patroon. Ik vertel nog maar ’s hoe het eruit ziet, dat we daar ook ’s ochtends croissantjes halen bij het winkeltje en dat er ook een zwembad en een kidsclub is. “Maar daar gaat het niet om mama”, piept ze benauwd “ik heb gewoon buikpijn.” Ik snap dat het echt voelt, echt ís, ik krijg er zelf ook een beetje buikpijn van.

Wat nou als het ondanks de leuke website een vreselijk camping blijkt te zijn? Staat onze reservering van máánden geleden nog wel in het systeem? Heb ik het adres eigenlijk wel bij me? ‘Kom op wijffie, vertrouw nou maar op je gedegen voorbereiding. Jij gaat niet over één nacht ijs’, herpak ik mijzelf. Fijn dat ik dat kan, mezelf uit een loopje trekken. Nu mijn oudste nog.

Er zijn 5 reacties

  1. doranne

    Avatar van doranne
    lieve ijskastmoeder,misschien geeft dit je moed,wat ik vorige week niet op mijn
    harlingen blog vermeldde(vinden de jongens echt niet goed) was dat een van de jongens aan boord van het schip Asperger heeft en het ging GOED, heel goed.hij heeft samen met zijn grote broers een geweldige week gehad.na velen jaren veilig en vertrouwd lokte de wijde horizon.

  2. Zilver

    Avatar van Zilver
    Maar dat is ook onwijs spannend en ook wel goed denk ik, om even iets anders te doen, ook al zou het tegenvallen, de kinderen en het hele gezin leren er van, elke dag is een weg van leren en schaven en het geeft ook energie en nu ben ik zo benieuwd hoe het beviel, als het niks was, kun je er met elkaar om lachen, later en dankbaar zijn dat je eigen plek zoveel beter is en die buikpijn, ja, ik merk dat mijn Blancie heel soms ook buikpijn aangeeft, en dan pieker ik wel eens,… spanning… het natuurlijke vrouwwordenproces…ik laat haar dan op haar linker zijde liggen, met de knietjes opgetrokken en als dat niet helpt, op haar buik, met de knietjes er onder en leg een warm bolletje op haar buik en als ik dan denk, nu maak ik me zorgen, staat ze al weer te dansen, pffffffffff, moeder zijn is duizend dingen in een.. maar prachtig als het allemaal gladjes verloopt, of als een probleem overwonnen is. Liefs, Zilvertje.

    Reactie is geredigeerd

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *