“Mama, volgend jaar wil ik stoppen met volksdansen”, ‘hèhè eindelijk’ verzucht ik in stilte, want dat volksdansen vond ik niet echt passen bij mijn stoere meisje. Maar ja, bijna alle meisjes uit haar klas gingen naar volksdansen dus zij vond dat ze niet kon achterblijven. “En dan ga ik op turnen of op paardrijden” zegt ze met een stalen gezicht. ‘Op paardrijden? Hoe dat zo?’ want zeg nou zelf, dat ligt niet echt voor de hand als je panisch van vrijwel alle dieren wordt. Dan blijkt dat er twee meiden uit haar klas op paardrijden zitten en dat is blijkbaar voldoende reden om het ook te willen. Ik laat het verder rusten, zo’n eerste oprisping is niet serieus te nemen. 

De weken erna klinkt regelmatig “Mam, volgend jaar ga ik op paardrijden hè. Of op turnen, dat weet ik nog niet. Ik denk op paardrijden.” Mm, het begint zich aardig vast te zetten in haar hoofd, als dat zo is dan zijn we nog niet jarig. Ik zie haar namelijk niet zomaar op gewone paardrijles gaan. Dat wordt een drama. Maar ik ben ook verheugd dat ze zoiets wil, dat ze in die richting durft te denken. Dan belt een koorvriendin, speltherapeut van beroep en ik vraag haar wel eens raad als het mijn oudste betreft. De laatste keer bij de psychiater werd het belang van ‘moed-spelletjes’ benadrukt en ik had haar gevraagd of ze daar nog tips voor had. ‘Ik heb nog eens zitten denken aan hoe je moed kan ontwikkelen en ik ben zo vrij geweest contact te zoeken met een collega die haar paard heeft opgeleid om therapeutisch ingezet te worden. Ik denk dat het heel geschikt is voor jouw dochter.’ Equitherapie blijkt een heel eigen tak van sport, in Duitsland is het heel gewoon dat kinderen er vanuit school naartoe gestuurd worden. Hier in Nederland staat het nog in de kinderschoenen.Ik sta perplex, soms zweeft er iets in de lucht dat opgepikt wordt, dat blijkt maar weer. Ik ga op onderzoek uit.
 

Er zijn 9 reacties

  1. Andreas

    Avatar van Andreas
    Ik dacht dat volksdansen geheel UIT was, maar ik ken het gedragspatroon. Iets niet leuk en dan iets anders willen gaan doen, meestal wat vrienden/vriendinnen ook doen. Ik zou altijd een seizoen of contributiejaar laten afmaken.

  2. Zilver

    Avatar van Zilver
    Heel graag gelezen en met dank voor de link.
    Mijn oudste dochte heeft paard gereden, zomaar wilde ze het heel graag, ze heeft het een aantal jaren met veel plezier gedaan en heeft er zoveel geleerd.

  3. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    @K, bijzonder nietwaar, ik ben zo nieuwsgierig of dit een ingang zou kunnen zijn.
    @Andreas, da’s bij ons ook de regel hoor, dat hobbyclubjes voor minstens een schooljaar begonnen worden. Maar met ‘gewoon’ paardrijden zou ik haar dat niet kunnen opdragen.
    @Zilver, graag gedaan en meisjes&paarden dat blijft een bijzondere aantrekkingskracht hebben.

  4. Mo

    Avatar van Mo
    Nou vind ik paardrijden de enige sport die de moeite van het beoefenen waard is, dus jouw meisje heeft mijn sympathie bij voorbaat al gewonnen…als het lukt is dat natuurlijk hartstikke mooi! (en leuker dan volksdansen…)

  5. k. van vulpen

    Avatar van k. van vulpen
    soms zijn er (regionale) initiatieven waarbij speciale activiteiten voor gehandicapte sporters worden begeleid door op dit gebied geschoolde fysiotherapeuten.
    mijn zoon krijgt bijv. paardrijden aangeboden via de mytylschool waarop hij zit.

  6. CK

    Avatar van CK
    Leuk! Begon ik rond m’n 7e mee, als een enorme angsthaas..eerste jaar regelmatig afgestapt en naar huis gefietst, haha. Wel heel wat angsten mee overwonnen uiteindelijk 🙂
    Ben benieuwd of het wat wordt.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *