De psychiater vraagt of we het nog trekken, of we behoefte hebben aan ouderondersteuning. Of we wellicht een PGB willen aanvragen. “Zo’n kind is het liefst je enige kind, ze vreet je op waar je bij staat” zegt ze, en ik begrijp heel goed wat ze daarmee bedoelt. Ik weet het niet, mijn man en ik kunnen het samen gelukkig goed aan.  

Natuurlijk is het intensief, maar geldt dat niet voor alle ouders? Ik moet denken aan al die kinderen waar veel meer mis mee is, die dagelijks veel fysieke zorg nodig hebben, die niet naar een gewone school kunnen gaan, die vaak ziek zijn. Ik moet denken aan minder gelukkige gezinsomstandigheden, aan ouders die sociaal niet zo vaardig zijn, die financieel de touwtjes nauwelijks aan elkaar geknoopt krijgen. Het meest van al aarzel ik omdat we nog altijd de officiële diagnose niet hebben laten vaststellen en dat is noodzakelijk voor zo’n traject. Ze is nog zo jong, er is nog zoveel mogelijk, het gaat – naar omstandigheden – zo goed met haar dat ik haar dat definitieve stempel niet wil opdrukken. Niet dat het dan op haar voorhoofd getatoeëerd wordt maar het komt wel in allerlei dossiers die een eigen leven kunnen gaan leiden. En daar ben ik nog niet aan toe. Al schuiven we steeds een klein beetje verder op. Als de juf het nodig heeft vraag ik zo een rugzakje aan, zo ver zijn we wel.

 “Misschien is het niet nodig voor jullie maar wel voor je jongste?” zegt de psychiater en raakt daarmee mijn achilleshiel. We moeten ruimte maken voor onze jongste, en misschien ook wel voor onszelf. Hoe we dat gaan doen is nog de vraag, er leiden vast meer wegen naar Rome.

Er zijn 11 reacties

  1. Starry Night

    Avatar van Starry Night
    Zo’n kind is het liefst je enige kind, ze vreet je op waar je bij staat

    Dat lijkt me zo… moeilijk. En dan toch de lichtpuntjes blijven zien, voorbeelden aanhalen van mensen die het nog moeilijker hebben. Knap. Zwaar. Weet niet veel zinnigs te zeggen want ik heb geen idee hoe het moet zijn.

  2. Eline

    Avatar van Eline
    Moest eerst even bijlezen. Dan zijn die linkjes van jou heel handig. Ik herinner me dat jullie daar eerder over gedacht hebben, een andere school voor jullie jongste, het zonnetje. En hoewel dat praktisch heel lastig kan zijn, kan ik me voorstellen dat een bepaalde school niet voor ieder kind goed uitwerkt.

    Vind het, net als Starry, heel knap hoe je weet te relativeren. Toch denk ik dat je je er af en toe best van bewust mag zijn dat niet iedere ouder zoveel zorg hoeft te besteden aan zijn kinderen. Met andere woorden: het is heel knap dat jullie het zo goed doen. Schouderklopje. En dat mag je zelf ook af en toe doen: jezelf een schouderklopje geven.

    Dank je wel dat je je zorg met ons wilt delen. Ik leer daar veel van. Gaat een hele nieuwe wereld voor me open.

    Reactie is geredigeerd

  3. Mo

    Avatar van Mo
    Ik lees net in de reacties op Zusjes VII dat je jongste na de vakantie naar een andere school gaat; misschien is dat al een stapje in de goede richting? Net dat aparte plekje (overdrachtelijk gesproken dan) dat ze allebei nodig hebben?
    Ik hoop dat het goed gaat!

  4. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    @Starry, omdat het onze oudste is, heb ik heel lang gedacht dat het aan mij/ons lag dat het ouderschap ons zwaar viel. Misschien moeten we daar toch anders tegenaan kijken.
    @Eline, dank voor je hartelijke woorden, fijn ook dat je hier zo regelmatig langskomt.
    @Mo, dat is inderdaad onderdeel van het ‘grotere plan’. Het was een belangrijke reden om de strijd op de oude school niet aan te gaan en voor een andere plek te kiezen.

  5. Doranne

    Avatar van Doranne
    lieve ijkastmoeder, heb weer even bijgelezen.
    en steeds denk ik maar, wees nou niet te flink.
    maak ruimte voor jezelf, je relatie en je jongste.
    Zorg dat zij je later niets hoeft te verwijten.
    niet hoeft te zeggen, ja maar mam ik moest vroeger altijd plaats maken voor haar.
    natuurlijk wil je aan je kind geen label hangen, natuurlijk kun je alles aan.
    maar accepteer hulp die het leven makkelijker maakt.
    juist voor die jongste.

  6. anne

    Avatar van anne
    Etiketten zijn voor buitenstaanders.
    Handvaten zijn handiger voor het sturen.

    PGB is handig voor rust binnen je gezin.
    Ik heb twee energievreters en 2x pgb. Zo proberen we het in evenwicht te houden.
    Handigste van PGB is dat jij kan zeggen waar je het aan besteed.
    Al is het voor speciale oppas zodat jij iets met de jongste kan doen.

    Iedere keer als ik me schuldig voel over het pgb denk ik wat zou je kind normaal moeten kunnen. Waarom zou ik dan niet voor de “extra” pgb vragen. Als ze jong zijn kunnen ze nog veel leren dus hoe meer hulp nu (nu ze nog jong zijn) hoe beter, maar wel op mijn voorwaarden.
    Ik ben dan wel regelaar, administratief medewerker, therapeut, huiswerkbegeleider maar met PGB vooral moeder.

  7. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    @Doranne en Anne, jullie reacties stemmen me tot nadenken. Ze komen harder aan dan verwacht.
    @ChristinA, ik geloof ook niet dat ik uit ben op een etikettenverzameling.
    @Jan, de psychiater kent haar alleen uit mijn verhalen. Ze heeft wel eens aangeboden naar haar te kijken maar dat heb ik vriendelijk van de hand gewezen. (en dank voor je blog dat hierbij aanhaakt!)

  8. moeder-van-zorgenkind

    Avatar van moeder-van-zorgenkind
    Hallo IJskastmoeder,
    Alles heeft zijn tijd, als ik je mooie stukjes lees denk ik: je geniet van de kinderen, ik vaak ook van mijn kind. En vraag wat je nodig hebt als het zo ver is. Ik heb geschreven wanneer het voor mij tijd was voor een PGB en eerder moet je het niet aanvragen. Ja, de jongste…maar volg je moedergevoel wat het beste is. Wij hebben speciaal onderwijs aangevraagd, het regulier vraagt al die jaren al enorm veel van onze leerkrachten en ons kind. Ook van ons. Als die keren dat ik met angst wacht hoe het met mijn kind gaat als hij uit school komt…maar voor het ene kind is dit goed, voor het andere kind dat. Blijf schrijven!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *