“Na het ontbijt gaan we samen jouw kamer opruimen en je bed weer gewoon maken.” ‘Nee mama, nee, dat is veel te veel, dat kan ik echt niet.’ “Lieverd, we gaan het sámen doen. Je hoeft niet in je eentje op te ruimen, ik help je.” ‘OK, dan doe jij mijn bureau en onder mijn bed en ik de rest.’ Dat lijkt me een goede deal. Ze zegt nog één keer nadrukkelijk ‘jij doet alles onder mijn bed hè?!’ en ik, naïef als ik op dat moment nog ben, bevestig dat. Sinds een week of drie slaapt mijn oudste als een prinses op de erwt. Ze heeft het logeermatras naar haar bed gesleept en daar bovenop nog ’s drie enorme kussens gelegd. Zo ligt ze nu torenhoog prinsesselijk te slapen. Ze heeft iets met haar bed. Als kleintje vond ze het al nooit erg om naar bed te gaan, ze vroeg er soms zelf om. Niet dat ze meteen ging slapen, ze lag vaak nog een uur lang te zingen in bed.  Waarschijnlijk houdt ze van de beslotenheid, de grens die het bed aangeeft. Net zoals ze dat met badderen en autorijden heeft.

Ze wil niets aan de muur hebben en dat maakt haar kinderkamer wel wat kaal. Nou ja, dat vinden anderen vooral, ik kan haar behoefte aan rust op dat gebied wel respecteren. Totdat ze een jaar of vier was mocht alleen slaappop in haar bed, later kwam haar wekker daarbij. Maar op een dag sleepte ze haar halve speelgoedkist in bed en sindsdien is het hek van de dam. Ze omringt zich met stapels papier, knutselspullen, foto’s, kleine hebbedingetjes, cd’s en tijdelijke schatten. Bovendien kalkt ze met pen en stift haar bedframe vol met wat haar bezighoudt, wat ze niet wil vergeten, op wie ze boos of verliefd is of zomaar met golfjes en geometrische figuren. Elke zaterdag is opruimdag, alles wat daarna nog op de grond of los in bed igt mag in een vuilniszak en weg. Kleren die niet in de wasmand liggen worden niet gewassen. Dat werkt goed. Maar nu met dat prinsessenbed heeft de rotzooi zich opgestapeld tussen de randen en richels die onstaan zijn. En eerlijk gezegd is het er de afgelopen weken wat bij ingeschoten om consequent op te ruimen. Daarom hoogste tijd voor een gezamenlijke actie.

Wanneer we het matras en de kussens verwijderen komt er een enorme berg rotzooi tevoorschijn, zoals verwacht, en met enig ritueel tegensputteren begint mijn meisje dapper op te ruimen. Ik zak door mijn knieën om onder het bed te kijken. In shock val ik om. Onder het bed heeft zich in drie weken tijd een onbeschrijflijke puinhoop verzameld. Stiften en kleupotloden natuurlijk maar ook veren van een half vergane boa, kiezelstenen, proppen papier, nietjes, pennen, brokken klei, een knuffel zonder kop, stiftdoppen, een slakkenhuis, 2 lijmstiften, puzzelboeken, notitieblaadjes, knikkers, 3 scharen en nog veel meer ligt decimetershoog opgetast onder het bed. Plotseling komt het akelig dichtbij hoe mensen kunnen vervuilen in hun eigen huis.

Er zijn 9 reacties

  1. Zilver.

    Avatar van Zilver.
    Heel herkenbaar, het groeit zo dicht bij ons grut, maar als ik zelf niet oppas ook hoor, rommel is zo gemaakt maar het opruimen. De opsomming van spulletjes, ik moet er zo om lachen, ik kom ook vaak spullen tegen en dan denk ik: wat moet dat nou hier? Maar ik geniet er wel van, mijn Suikerhartjes zijn nu ruim een week weg en hun geurtje is uit de kamer en het is akelig netjes en dat is ook niet leuk. ;^(

  2. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    @Daan, onze schoonmaakster had ’t blijkbaar opgegeven

    @Zilver, dat opruimen houdt inderdaad nooit op en je doet de prachtigste vondsten. Ik snap wel dat je huis leeg aanvoelt zonder suikerhartjes, maar misschien kan je ook een beetje genieten van je ‘opruim/opvoedpauze’?

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *