“Papa, mama! Waar is het poesje?!” Het is zeven uur ’s ochtends, sinds een week of drie is dit de standaardwektekst. Haar eigen slaapkamer is gebarricadeerd om te voorkomen dat de poes er binnenstapt. Terwijl ik aan het tafel dekken ben voor het ontbijt hoor ik vervolgens een voorzichtig “is het veilig?” en dat betekent dat mijn meisje voor de kamerdeur staat die ze niet meer zomaar open durft te doen. “Oe! Ik schrik me een hoedje” roept ze uit als het kleine katje op een meter afstand rustig langs haar loopt. En toch ben ik er van overtuigd dat we de goede keus hebben gemaakt.

Maandenlang hebben we gewikt en gewogen en uiteindelijk hakken we een knoop door; de jongste krijgt voor haar zesde verjaardag een kitten. We betrekken de oudste in het complot en gaan met haar naar een nestje kijken. Ze vindt eng als we gaan kijken en vlak voordat we er zijn zegt ze plots “Hebben ze ook een hond? Want dan ga ik niet naar binnen hoor.” Maar ik kan haar geruststellen, kattenliefhebbers hebben meestal geen honden in huis. Al snel jaagt ze achter het meest schuwe kitten aan, ’t kleine mormel laat zich nauwelijks zien en al helemaal niet vangen en dus besluit mijn meisje ‘dat wordt ‘m’. Mijn pogingen haar op andere gedachten te brengen stranden hopeloos, ze is zeer overtuigd en weigert resoluut te switchen. Nu maar hopen dat het straks wel een aaibaar exemplaar is.

Drie weken later maakt ons Mopje haar opwachting. De eerste dagen brengt ze door onder de piano en de meiden liggen er op hun buik voor en roepen oh en ah. Ons grote meisje kan zo langzaamaan wennen maar voor de jongste is het wel een deceptie. Gelukkig heeft ze een groot hart, dus als ik vertel dat het eigenlijk nog maar een babypoesje is dat nu opeens in een ander huis woont, zonder haar mama, begrijpt ze onmiddellijk dat we Mopje een beetje tijd moeten gunnen. Na een weekje wordt ze vrijer en gaat zich meer door het huis bewegen. Ze komt nog niet op schoot, laat zich wel door mij maar nog niet door de kinderen aaien maar ze komt wel steeds meer bij ons wonen. Precies de goede poes dus, die niet onverwacht de oudste gaat bespringen maar wel sociaal genoeg is om straks met de jongste te knuffelen. Nu alleen nog de oudste de tijd gunnen om aan de poes te wennen.

Er zijn 8 reacties

  1. Karin

    Avatar van Karin
    Hoi IJskastmoeder, er is een truc om jonge speelse poesjes te lokken, een speeltje aan een touwtje en dat langzaam naar je toe trekken. Vaak onweerstaanbaar voor jonge katjes. Als je jongste dochter elke dat het eten klaar laat zetten zal het katje ook snel minder schuw worden

  2. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    @K, jazekers, met dien verstande dat ze omdat ze in het complot zat zich gecommiteerd heeft aan het dier maar het was de wéns van haar zus

    @Karin, het gaat vast helemaal goed komen, die tip van het eten ga ik onthouden!

  3. K

    Avatar van K
    Ja, ik kan me het plan nog herinneren. Dit is een hele goede oefening voor oudste. Als ze daardoor haar angst voor dieren voor een stukje kan verminderenis dat een overwinning voor haar. En dat is iets heel positiefs.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *