Ze is dwars, ze is boos en ze belaagt haar zus aan de lopende band. Ik deel waarschuwingen uit, zet haar op de gang, laat haar ’s morgens terug naar boven gaan met de opdracht met haar goede been uit bed te stappen en elk verzoek klinkt inmiddels als een commando. Er is al dagenlang geen land mee te bezeilen en er gloort geen hoop aan de horizon. Of, wacht eens even, wat doemt daar in de verte op. Natuurlijk, hoe kon ik dat over het hoofd zien; de dansvoorstelling waar ze aan meedoet. De giga-eindshow waar ze een jaar lang naar toegewerkt heeft is al over een week!  

‘Hé meisje, de eindshow komt al dichterbij hè. Hoe vind je dat?’ “Oe, ik vind dat zo spannend. Want hoe moet dat nou als ik niet weet waar ik naar toe moet? Als ik nou het podium niet kan vinden want het is daar zó groot! En hoe weet ik dan waar mijn groep is als ik daar aankom?” Ik hoef maar één duwtje te geven en de vragen stromen eruit. Dat is toch frappant, het houdt haar dus wel degelijk bezig maar ze begint er zelf niet over. De onrust die ze voelt vertaalt ze in dwars gedrag en ik weet inmiddels dat ze pas weer toegankelijk wordt als ze zich veilig genoeg voelt. We nemen minutieus door hoe het er zal toegaan. Gelukkig deed ze vorig jaar ook mee want het helpt haar enorm om daarnaar te verwijzen. En pas als we van precies op een rij gezet hebben hoe het zal gaan, waar ze zich zorgen over maakt, wat er zou kunnen gebeuren en hoe dat opgelost kan worden én als de danskleren bij elkaar op een stapeltje in de kast ligggen – dan komt plots mijn meisje weer terug. 
 

Zucht, had ik dat maar een paar dagen eerder gedaan…

Er zijn 5 reacties

  1. sjoukje

    Avatar van sjoukje
    Een woord en ze laat los wat haar bezig houdt. Goed dat je dat tijdig signaleert ze kan dus niet zelf het signaal geven?
    Jij kunt ook niet alles bedenken dat moet je jezelf niet kwalijk nemen het is al gecompliceerd genoeg immers.
    Het gaat vast goed op haar gigi-eindshow!

  2. Zilver.

    Avatar van Zilver.
    Vaak vergeet ik je helemaal te lezen terwijl het allemaal zo fijn/soms/herkenbaar is om te lezen, mijn Suikerhartjes lijken erg op elkaar, maar hebben ook veel verschillen en plots kan de onrust toeslaan bij het mannelijke Suikerhartje, die toch voor veel dingen zijn hand niet omdraait en om dan als moeder in de rust te blijven en te onderzoeken hoe het kind weer in de rust te krijgen is een mooie maar ook wel eens een moeilijke taak, want de wereld draait door en de baas wacht en de school, maar moeder zijn is een bijzondere taak en ik leer elke dag.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *