foto“Hoe zal ik erin springen, jij mag het zeggen!” We zijn net aangekomen bij het zwembad en voordat ik de spullen uit de rugzak kan halen om kwartier te maken staat ze al verwachtingsvol te popelen aan de rand van het diepe. ‘Doe maar met zo’n mooie koprol’ reageer ik. “En vind je het knap als ik er in één keer in spring? Ik ben nog helemaal droog hè, vind je het dan knap als ik er zo hup in één keer inga?” ‘Nou, ik vind het niet knap maar wel dapper.’ “Waarom vind je dat nou niet knap, dat is toch knap als ik er in één keer inspring?” ‘Knap is als je ergens bijvoorbeeld lang voor hebt geoefend en je kunt het dan. Dapper is als je iets durft dat anderen niet zo goed durven. Kom spring er maar in dan maak ik intussen ons plekje klaar.’ “Maar je moet wel kijken hè als ik spring. Zal ik zo achteruit erin springen, of zal ik net doen alsof ik blind ben?” ‘Ik had gezegd met een koprol, doe dat dus maar. En dan kijk ik één keer en dan ga ik verder om onze spullen neer te leggen’.

“Mama, zag je dat, goed van mij hè? Kom je nou?”, ‘Ja lief, hartstikke goed gelukt. Ga maar lekker zwemmen. Ik leg onze spullen neer en daarna kom ik er ook in’. Samen zwemmen en stoeien we en ze springt op twintig verschillende manieren in het water. Ik trek, onder haar protest, een paar baantjes en ga er dan uit om even lekker uit te rusten.

*Plons* meisjelief springt in het zwembad. “Mama kijk eens, zag je dat, goed hè” omdat ik zit te lezen reageer ik niet. “Mama, mama, mama! Zag je dat, goed van mij hè? MAMA, zeg ’s wat, waarom zeg je niks terug?” ‘Ik zit te lezen lieverd, je moet nu even zelf spelen. Kijk daar zijn volgens mij die kinderen van de Kidsclub, misschien kan je wel meedoen. Of je gaat lekker van de waterglijbaan…’ Met een donderblik zegt ze “Die ken ik toch niet, ik mag toch niet meedoen”. ‘Als je het niet vraagt dan weet je het niet. Maar je kunt ook alleen spelen. Ik ga nu lezen, over een half uur kom ik er weer in.’ “Een half úúr?! Dat is toch veel te lang. Vijftien minuten.” ‘Nee, een half uur zei ik.’ ‘Achtien minuten dan.’ Ik doe er verder het zwijgen toe en uiteindelijk taait ze af. Het duurt nog een tijdje voordat ik erop durf te vertrouwen dat er inderdaad leestijd is aangebroken. Pfff, even aankomen, de grenzen zijn getrokken.

Er zijn 3 reacties

  1. Moonfairy

    Avatar van Moonfairy
    mijn kids weten het wel
    oh het is Mama tijd
    maar het is nooit zeker!!
    ik schilder en lees ook
    en ben heel bedreven in het onderbroken worden
    en toch weer doorgaan,
    ik wens je sterkte met je bijzondere meisje
    liefs Moonfairy

  2. Beus

    Avatar van Beus
    Volgens mij beleef jij je kind heel intensief.
    Ik maak dat vaak anders mee.
    Het is niet alleen een zorg, maar ook een opdracht intensief te kunnen genieten van je kind.
    En je doet het.

  3. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    @moonfairy – Zo had ik me dat ook voorgesteld. Mijn eindscriptie ging notabene over de beleving van vrije tijd van huisvrouwen die door de versnippering van hun tijd vaak nauwelijk toekomen aan ononderbroken een hobby uitvoeren.

    Maar mijn meisje kan dus niks met soms wel/soms niet. Het moet allemaal super eenduidig zijn. Marchanderen met de regels maakt haar erg nerveus en ze gaat zich dan vooral claimend gedragen.

    @Beus Dank voor je hartelijke woorden, waarachtig een hart onder de riem!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *